Boeken, Films en Muziek

Ik lees doorgaans angelsaksische auteurs zoals Terry Pratchett, David Mitchell en consoorten. Werk uit ons eigen taalgebied laat ik eerder links liggen. Het werk van de eigen Gevestigde Waarden spreekt mij ook niet zo aan. Da’s vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Enkele weken geleden liet ik mij verleiden om Wij & Ik van Saskia De Coster mee naar huis te brengen. Ik heb die beslissing niet betreurd. Wij en Ik volgt het wel en wee van de oer-Vlaamse familie Vandersanden die woont in een villa verkaveling tegen de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. We volgen vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah doorheen woelige tijden. Niettegenstaande ze het verre van slecht hebben, zijn het drie tragische personages die zoekend door het leven waren, met elkaar en hun omgeving botsen, vinden en weer loslaten. Het is een familie die door de bagage uit haar – onuitgesproken – verleden uit elkaar lijkt te drijven, maar door nieuwe uitdagingen steeds terug lijkt samen te klitten.

Saskia De Coster’s vlotte, vertellende stijl in combinatie met een stevige snuif ironie en relativering zuigt je mee in het verhaal. Omdat elk hoofdstuk vanuit het standpunt van een ander personage wordt gebracht, gaat het nooit vervelen. (G.R.R. Martin bedient zich trouwens van dezelfde aanpak om Game of Thrones te verhalen) Doorheen het boek wordt de spanning opgebouwd door elk personage te laten evolueren met de rem op. Zal de hoogopgeleide huismoeder Mieke haar neurotische zelve van zich af kunnen schudden? Kruipt de onzekere Stefaan verder in zijn schulp of weet hij het tij te keren voor zichzelf en zijn gezin? De Coster plaatst het geheel tegen de bijzonder herkenbare achtergrond van de jaren ’80 en ’90 waarin mijn generatie is opgegroeid.

Een roman over het uit de Vlaamse klei getrokken familieleven is zeker geen vernieuwend uitgangspunt. Dat pad is reeds platgetreden door zovele anderen. Maar De Coster weet haar verhaal wel zeer leesbaar te brengen zonder dat het al te zware kost wordt.

Een aanrader voor wie nog ontspannende zomerlectuur zoekt.

Ik ben tegenwoordig dit boek aan het lezen:

McDougall C., Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen, Vintage, 2009, 304 p.

’t Gaat over een journalist/marathon-loper die steeds maar weer last heeft van zijn voeten tijdens het joggen. Hij loopt de deuren van de dokters en kinesisten plat, maar niemand kan hem een duidelijk antwoord geven op de vraag “Why does my foot hurt?”.  En dus gaat hij zelf op zoek naar de waarheid: waarom lopen we? Die vraag brengt hem bij de underground club van ultramarathonlopers, de Tarahumara of ‘Running people’, een eeuwenoude verborgen Mexicaanse stam, en een pak wetenschappelijk onderzoek over lopen en loopschoenen.

Het boek leest als een trein en je krijgt een beter inzicht in de geschiedenis van het lopen. Natuurlijk is het allemaal wel op Amerikaanse leest geschoeid. En sommige stukken staan bol van de hyperbolen en superlatieven. Maar ’t neemt niet weg dat het een mens goesting doet krijgen om zelf eens een loopje te zetten. Eerlijk gezegd denk ik er al langer dan vandaag over om eens treffelijke loopschoenen te kopen en met de nodige omzichtigheid aan de conditie te werken.

McDougall doet het allemaal nog eens in een notedop over op TEDxPennQuarter.

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Niet moeilijk dat Hollywood vroeg of laat meneer Heyerdahl zou leren kennen.

Alvast op de iMDB watchlist geplaatst!

Sinds begin dit jaar verdiep ik mij in de zesdelige Song of Ice and Fire van G.R.R. Martin. De meeste kennen de reeks beter als A Game of Thrones. Maar dat is echter het eerste boek.

Ik zit momenteel ergens halverwege boek vijf. Midden in allerlei intriges, duus’d-en-één verhaallijnen en honderden karakters. Het is moeilijk om het allemaal bij te kunnen houden maar het leest gelukkig als een trein. Vlak voor onze afreis leek het er op dat ik zonder leesvoer zou vallen en dus trok ik richting FNAC om het laatste deel mee te kunnen pikken… bleek die natuurlijk keihard uitverkocht te zijn. En bestellen betekende dat een nieuw exemplaar pas in de winkel zou arriveren wanneer we reeds lang terug zijn in het land.

Bugger.

Na wat gedraal voor de boekenplanken besloot ik dan maar de eerste twee Discworld novelles mee te nemen. Terry Pratchett is een bijzonder bekende auteur en was pas J.K. Rowling die erin slaagde om zijn hegemonie over de bestsellerlijsten te doorbreken met Harry Potter. Discworld is een serie van semi-losse verhalen in een – zoveelste – fantasiewereld. Maar Pratchett is een geweldig meeslepend schrijver die virtuoos speelt met taal en humor. Hij pikt geweldig veel dingen uit de echte wereld op en geeft ze vertekend weer in de wereld van Discworld.

De Discworld is trouwens een platte schijf, ongeveer 16.000 km breed die meedrijft op de ruggen van 4 olifanten die op hun beurt steunen op de rug van een gigantische schildpad genaamd A’Tuin. Die laatste sjokt doorheen het heelal terwijl de zon rond de schijf heen draait. De wereld zit bovendien tjokvol magie waardoor de gemiddelde toerist er voornamelijk trollen, tovenaars, helden en nog zoveel meer fraais aantreft.

Yup. Er is ook een poging gedaan tot een TV adaptie. Naar het schijnt is het niet eenvoudig om de Discworld wereld op een goede manier te verfilmen.

Ontdekt via Spotify waar ik sinds een paar dagen een premium abonnement op heb. 9.90 euri in de maand voor een dienst waar ik dagelijks uren gratis muziek met het grootste gemak kan beluisteren en allerlei nieuwe ontdekkingen, dat heb ik er wel voor over. Bovendien werkt het perfect op mijn slimme ‘foon.

Eén van de toffere aspecten van Spotify vind ik Sounddrop. ’t Is een soort social playlist ding. Je kan met Sounddrop een “spot” aanmaken in Spotify. Noem het een soort hangout waar je aan een gemeenschappelijke playlist nummers uit Spotify kan toevoegen. Die playlist wordt dan ge-streamed naar de luisteraars in de spot. Het toffe is dat je nummers omhoog – zodat ze eerder zullen spelen – of weg kan stemmen. Tijdens de werkdag zit ik vooral in de “Chill out” spot.

En daar durven al eens heel mooie dingen passeren zoals deze Hidden Orchestra. Heerlijk!

Ik ben dus fan van Spotify en streaming. Groot gemak. Maar ’t neemt niet weg dat de dingen die ik écht graag hoor, toch ook op CD zou durven aanschaffen. Al was het maar dat een cd opleggen, het hoesje, het boekje,… deel zijn van de hele ervaring als je muziek beluistert.

Aangeschaft in de laatste week:

• ISAACSON, W., Steve Jobs. De Biografie., ed. 7, Houten, Spectrum, 2011, 656 p. [Nederlandse vertaling: DE RIDDER, R., Steve Jobs. The Biography, s.l., Simon & Schuster, 2011.]
• MARTIN, G., A Game of Thrones. Book One of a Song of Ice and Fire, ed. 36, Londen, Harper Voyager, 2011, 796 p.

OK. Ik had bijzonder veel goesting om te kijken wat ik nog had onthouden van de cursus bibliografie uit mijn Eerste Kan. Ja, ik heb moeten opzoeken hoe dat nu ook al weer ging. ’t Zit ver. Heel ver.

Het zat er natuurlijk aan te komen. Tolkien had immers nog wel wat meer geschreven dan de Lord of the Rings. Het mooie is dat ik begonnen met de Hobbit. Geweldig verhaal. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik vond de Hobbit zelfs leuker om te lezen dan de trilogie. Weer iets om een jaar lang naar uit te kijken, dus!

Oh Boy! Coldplay komt op 18 december naar ’t Sportpaleis. Ja, ik geef grif toe dat ik naast U2 ook fan ben van Coldplay. Om de één of andere duistere reden kan ik niet begrijpen waarom ze ooit tot de meest slaapverwekkende, ware het niet irritante, act ooit zijn bestempeld. Tjah.

Ik heb ze ondertussen wel, eum, een keer of 4 gezien. Of was het 5? Ik herinner mij nog het optreden te Werchter in 2002. Of was het 2001? Toen waren ze nog nobele onbekenden die ergens in de middag het podium beklommen. Er waren toen al de hits uit Parachutes. Maar ook de grapjurk Chris Martin die bij een voorbij drijvende, opgeblazen condoom de wei zo ver kreeg om één minuut stilte te houden voor “The guy who didn’t get lucky last night.”

Natuurlijk hebben ze ook wel hun downs gekend. Neem nu hun Christmas Lights. What. Were. They. Thinking? Serieus!

Aniehoe. Ik ben blij dat ze nog eens komen. Een heel mooie afsluiter van een persoonlijk nogal woelig jaar. Dat zeker!

En toen had ik een life list. Het concept is eenvoudig: maak een lijst van dingen die je wil doen in je leven. Anything goes. Het mag uitzinnige of juist vreselijk banale dingen bevatten. Dingen die je er zo van schrapt en zaken die jaren duren om te bereiken. Het maakt niet uit. Zolang het maar een lijst is van dingen die jij zou willen doen.

Het is ook niet de bedoeling om methodisch puntje na puntje af te werken. Het zijn stuk voor stuk zaken waar je naar toe kan of misschien zelfs wil streven, maar waar dat nu niet per se moét. Het is een oefening om even je verbeelding de vrije loop te laten.

Overigens denk ik dat iedereen de Last Lecture van Randy Pausch hoort te zien. Hij is – of beter: was – een universiteitsprof bij Carnegie Mellon en werd gediagnosticeerd met terminale kanker. Een paar maand voor zijn dood gaf hij een allerlaatste lezing met als titel Achieving your Childhood Dreams. Hij geeft er een paar heel wijze levenslessen mee.

Ik had de laatste weken altijd mijn Moleskine bij. En de lijst groeide zo op de dode momenten rustig aan. Het zijn er op dit moment 35. Ik denk dat er nog wel een paar bij zullen komen. Zo’n life list is immers nooit compleet.

• YouTube – ‘Your Highness’ Trailer HD — You may quest the way you like, I will quest the way I like!
• YouTube – Allen Ginsberg – I’m with you in Rockland — I saw the best minds of my generation destroyed by madness, starving hysterical naked, dragging themselves through the negro streets at dawn looking for an angry fix, Angel-headed hipsters burning for the ancient heavenly connection to the starry dynamo in the machinery of night,
• 10 Days Off – 15 > 25 July 2011, Vooruit, Ghent, Belgium — 10 Days Off begon 17 jaar geleden als 10 Days Of Techno. Vandaag komen zowat alle (sub)genres, stromingen en kruisbestuivingen van de electronische muziek aan bod. Het festival is uitgegroeid tot een certitude in de Internationale electronische muziek, met tal van artiesten, bezoekers en recensenten uit binnen- en buitenland.
• Ironclad – YouTube — In 13th-century England, a small group of Knights Templar fight to defend Rochester Castle against the tyrannical King John.
• YouTube – Birdy nam nam Bonne nouvelle — Extraits de l’album Manual for Successful Rioting une grosse tuerie. chanson qui ouvre souvent le set de leurs concerts.
• Beet cake on Vimeo — There is something beautiful about the baking process. The way flour feels in your hands or the sound of eggs cracking on the edge of a bowl. Baking is a gathering of interesting materials, a mixed medium art piece of sorts, that ends in a cake instead of a canvas.