Boeken, Films en Muziek

De collega’s hadden gepland om naar de laatste episode uit de X-Men saga te trekken vorige vrijdag, maar bleek dat de film niet werd vertoond. Op een drafje kozen we dan voor Under The Skin met Scarlett Johansson in de Sphinx. Waarschijnlijk is dit een van de meest bevreemdende films die ik in lange tijden heb gezien. De tagline luidt alvast veelbelovend:

A mysterious seductress preys upon the population of Scotland.

Scarlett speelt een soort alien die een menselijke vorm heeft aangenomen: ze is uitgestuurd in Schotland om daar mannen te verleiden naar het buitenaards ruimtetuig. Terwijl ze rondtoert in haar witte bestelwagen komt ze in contact met de Schotten in al hun facetten. Gaandeweg komt ze in een identiteitscrisis terecht: ze wil ook mens worden tussen de mensen.

Ik lees doorgaans angelsaksische auteurs zoals Terry Pratchett, David Mitchell en consoorten. Werk uit ons eigen taalgebied laat ik eerder links liggen. Het werk van de eigen Gevestigde Waarden spreekt mij ook niet zo aan. Da’s vooral een kwestie van persoonlijke voorkeur.

Enkele weken geleden liet ik mij verleiden om Wij & Ik van Saskia De Coster mee naar huis te brengen. Ik heb die beslissing niet betreurd. Wij en Ik volgt het wel en wee van de oer-Vlaamse familie Vandersanden die woont in een villa verkaveling tegen de laatste 30 jaar van de vorige eeuw. We volgen vader Stefaan, moeder Mieke en dochter Sarah doorheen woelige tijden. Niettegenstaande ze het verre van slecht hebben, zijn het drie tragische personages die zoekend door het leven waren, met elkaar en hun omgeving botsen, vinden en weer loslaten. Het is een familie die door de bagage uit haar – onuitgesproken – verleden uit elkaar lijkt te drijven, maar door nieuwe uitdagingen steeds terug lijkt samen te klitten.

Ik ben tegenwoordig dit boek aan het lezen:

McDougall C., Born to Run: A Hidden Tribe, Superathletes, and the Greatest Race the World Has Never Seen, Vintage, 2009, 304 p.

’t Gaat over een journalist/marathon-loper die steeds maar weer last heeft van zijn voeten tijdens het joggen. Hij loopt de deuren van de dokters en kinesisten plat, maar niemand kan hem een duidelijk antwoord geven op de vraag “Why does my foot hurt?”.  En dus gaat hij zelf op zoek naar de waarheid: waarom lopen we? Die vraag brengt hem bij de underground club van ultramarathonlopers, de Tarahumara of ‘Running people’, een eeuwenoude verborgen Mexicaanse stam, en een pak wetenschappelijk onderzoek over lopen en loopschoenen.

Ik las voor het eerst over Thor Heyerdahl en zijn Kon Tiki in de Bonte Boeketboeken van Gaston Van Camp.

Thor Heyerdahl, die mocht ik nog genieten toen ze hem nog eens oprakelden voor de Openingsceremonie voor de Olympische Winterspelen te Lillehammer (1994).

Maar dus. De man voer met een balsahouten bootje over de Stille Oceaan van Zuid-Amerika naar Polynesië. In 1947. In bijzonder primitieve omstandigheden. Faut le faire. Heyerdahl was dan ook niet de eerste de beste.

Sinds begin dit jaar verdiep ik mij in de zesdelige Song of Ice and Fire van G.R.R. Martin. De meeste kennen de reeks beter als A Game of Thrones. Maar dat is echter het eerste boek.

Ik zit momenteel ergens halverwege boek vijf. Midden in allerlei intriges, duus’d-en-één verhaallijnen en honderden karakters. Het is moeilijk om het allemaal bij te kunnen houden maar het leest gelukkig als een trein. Vlak voor onze afreis leek het er op dat ik zonder leesvoer zou vallen en dus trok ik richting FNAC om het laatste deel mee te kunnen pikken… bleek die natuurlijk keihard uitverkocht te zijn. En bestellen betekende dat een nieuw exemplaar pas in de winkel zou arriveren wanneer we reeds lang terug zijn in het land.

Ontdekt via Spotify waar ik sinds een paar dagen een premium abonnement op heb. 9.90 euri in de maand voor een dienst waar ik dagelijks uren gratis muziek met het grootste gemak kan beluisteren en allerlei nieuwe ontdekkingen, dat heb ik er wel voor over. Bovendien werkt het perfect op mijn slimme ‘foon.

Eén van de toffere aspecten van Spotify vind ik Sounddrop. ’t Is een soort social playlist ding. Je kan met Sounddrop een “spot” aanmaken in Spotify. Noem het een soort hangout waar je aan een gemeenschappelijke playlist nummers uit Spotify kan toevoegen. Die playlist wordt dan ge-streamed naar de luisteraars in de spot. Het toffe is dat je nummers omhoog – zodat ze eerder zullen spelen – of weg kan stemmen. Tijdens de werkdag zit ik vooral in de “Chill out” spot.

Aangeschaft in de laatste week:

• ISAACSON, W., Steve Jobs. De Biografie., ed. 7, Houten, Spectrum, 2011, 656 p. [Nederlandse vertaling: DE RIDDER, R., Steve Jobs. The Biography, s.l., Simon & Schuster, 2011.]
• MARTIN, G., A Game of Thrones. Book One of a Song of Ice and Fire, ed. 36, Londen, Harper Voyager, 2011, 796 p.

OK. Ik had bijzonder veel goesting om te kijken wat ik nog had onthouden van de cursus bibliografie uit mijn Eerste Kan. Ja, ik heb moeten opzoeken hoe dat nu ook al weer ging. ’t Zit ver. Heel ver.

Het zat er natuurlijk aan te komen. Tolkien had immers nog wel wat meer geschreven dan de Lord of the Rings. Het mooie is dat ik begonnen met de Hobbit. Geweldig verhaal. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik vond de Hobbit zelfs leuker om te lezen dan de trilogie. Weer iets om een jaar lang naar uit te kijken, dus!

Oh Boy! Coldplay komt op 18 december naar ’t Sportpaleis. Ja, ik geef grif toe dat ik naast U2 ook fan ben van Coldplay. Om de één of andere duistere reden kan ik niet begrijpen waarom ze ooit tot de meest slaapverwekkende, ware het niet irritante, act ooit zijn bestempeld. Tjah.

Ik heb ze ondertussen wel, eum, een keer of 4 gezien. Of was het 5? Ik herinner mij nog het optreden te Werchter in 2002. Of was het 2001? Toen waren ze nog nobele onbekenden die ergens in de middag het podium beklommen. Er waren toen al de hits uit Parachutes. Maar ook de grapjurk Chris Martin die bij een voorbij drijvende, opgeblazen condoom de wei zo ver kreeg om één minuut stilte te houden voor “The guy who didn’t get lucky last night.”

En toen had ik een life list. Het concept is eenvoudig: maak een lijst van dingen die je wil doen in je leven. Anything goes. Het mag uitzinnige of juist vreselijk banale dingen bevatten. Dingen die je er zo van schrapt en zaken die jaren duren om te bereiken. Het maakt niet uit. Zolang het maar een lijst is van dingen die jij zou willen doen.

Het is ook niet de bedoeling om methodisch puntje na puntje af te werken. Het zijn stuk voor stuk zaken waar je naar toe kan of misschien zelfs wil streven, maar waar dat nu niet per se moét. Het is een oefening om even je verbeelding de vrije loop te laten.