Politiek

Zegt Edmund Burke:

“It is not enough in a situation of trust in the commonwealth, that a man means well to his country; it is not enough that in his single person he never did an evil act, but always voted according to his conscience, and even harangued against every design which he apprehended to be prejudicial to the interests of his country. This innoxious and ineffectual character, that seems formed upon a plan of apology and disculpation, falls miserably short of the mark of public duty. That duty demands and requires that what is right should not only be made known, but made prevalent; that what is evil should not only be detected, but defeated. When the public man omits to put himself in a situation of doing his duty with effect it is an omission that frustrates the purposes of his trust almost as much as if he had formally betrayed it. It is surely no very rational account of a man’s life, that he has always acted right but has taken special care to act in such a manner that his endeavours could not possibly be productive of any consequence.”

Beste Herman,

Gefeliciteerd met uw aanstelling als president. Gij gaat dat goed doen. Met uw rustige vastigheid zult ge de primadonna’s van de Europese politiek wel rond de tafel houden. Ik moet eigenlijk bekennen dat ik u eigenlijk niet goed ken. Ja, toen ge nog minister van begroting waart. En op den TV kwam met cijferkes. Ja, van toen! Maar wie gij echt zijt, dat was een open vraag toen gij vorig jaar premier werd.  Onbekend is onbemind. Nochtans deed gij dat niet slecht. In tegenstelling tot den anderen uit Ieper kwam gij nooit echt vaak op TV om op uwen borst te kloppen. Rustige vastigheid alweer! Meer zelfs, de laatste 12 maanden waren een echte verademing. Er was nauwelijks politiek gekrakeel die naam waardig. Dat hebben we dan ook te danken aan uw pragmatisme en realisme. Nu ja, onder ons gezegd en gezwegen: we weten allebei dat de échte beslissingen binnenskamers worden gemaakt. Tijdens dure diners in Brusselse restaurants, via nachtelijke telefoontjes, in de wandelgangen of de bar van het parlement, bedisseld en gestuurd door mensen met dure titels en allerlei belangen. Ach, uw rol was dan ook niet om daar schoon schip in te maken. En als president zal dat ook wel niet anders lopen. De angst slaat mij eigenlijk vooral om het hart, dat met uw vertrek de demagogie van het Goed Bestuur terug zijn intrede zal doen in de Wetstraat. Ik hoop dat ge in uw nieuwe functie de tijd vindt om de zaken op het thuisfront in het oog te houden. Misschien kunt ge van tijd uw opvolger een haiku toesturen. Niets zo goed als poëzie om een mens tot nadenken aan te zetten.

Sinds 9 april is het feodale systeem in Europa volledig tot de geschiedenis gaan behoren. Verbazingwekkend, niet? Leer je dan eens op school dat Europa een verzameling van (semi)democratieën is, dan blijken er opeens toch stukjes Ancien Régime te bestaan!

Het watte eigenlijk? Het feodale systeem! Wie goed oplette tijdens de geschiedenislessen zal zich wel herinneren dat sinds de vroege Middeleeuwen, de verdeling van in essentie militaire en politieke macht gestoeld was op een systeem van wederzijdse vertrouwensbanden tussen machtige leenheren en leenmannen. Die laatsten waren in den beginne eigenlijk niets meer dan lokale warlords – de latere ridders – die gebonden werden door vorstelijke huizen zoals de Merovingers, de Karolingers, de Capetingers. In ruil voor land (een ‘fief’ of leen) beloofden ze trouw aan hun leenheer. Het graafschap Vlaanderen behoordde in deze context tot het kroondomein van de Franse vorst en de graaf diende als dusdanig trouw te beloven. Allerlei tegenstrijdige en samenlopende belangen van diverse aard zorgden ervoor dat de relatie tussen leenman en leenheer enerzijds en leenmannen onderling anderzijds al eens werden gecontesteerd. Maar da’s een ander verhaal

Zopas werd Benazir Bhutto in Pakistan vermoord. Ze werd gedood in een zelfmoordaanslag waarbij ook 15 andere mensen de dood vonden. Bhutto was oppositieleidster in Pakistan en tegenstandster van huidig machthebber Musharraf. Een breekpunt voor Bhutto was zijn dubbele status als politiek en militair hoofd. Haar dood is een zware klap voor de democratie in Pakistan.

De laatste maanden en jaren kwam het land regelmatig in de pers omwille van de volatiele politieke situatie. Medio september beschuldigde ze Musharraf ervan politieke hervormingen en democratisering tegen te werken na zijn herverkiezing in juni 2007 als president. Dat leidde tot een groeiende polarisering en protestacties. In november schortte Musharraf de grondwet eenzijdig op en nam het leger de controle over. Er werd beloofd om nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Na heel wat debat is er besloten om die op 8 januari 2008 te laten doorgaan. Algemeen werden ze beschouwd als een make-or-break voor het Pakistaanse democratische systeem in ademnood.

Het had de titel van film kunnen worden, maar hoe het erop de politieke bühne er de laatste zes maanden aan toe is gegaan, is kon zelfs de meest getalenteerde scenarioschrijver niet voorzien. Qua Griekse tragedie kan het anders wel tellen: de hoogmoed ofte hubris van enkelen komt keihard ten val.

In ieder geval vind ik het ronduit kinderachtig dat CD&V nog altijd eist dat mister 800.000 stemmen premier zou – neen moét – worden. Om nog maar te zwijgen van het applaus dat Leterme kreeg toen hij gisteren zijn ontslag ging indienen bij de koning. En de hoge woorden van allen die al maanden beweren dat ze constructief willen meezoeken naar een oplossing voor de impasse. Of de talloze spooknota’s en geheime gesprekken die tot niets leidden. Of de gijzelingsacties van enkelen om hun eigen ambities waar te maken. Of de partijtjes moddercatch.

Wie vindt er de Vlaamse politiek tegenwoordig ook zo een onovertroffen Bold and the Beautiful gehalte hebben?

Je kan moeilijk ontkennen de confrontatie tussen de Dedecker en Dewever in de schminkkamer van de Zevende Dag onder het oog van de camera geen beklijvende televisie is.

Het fenomeen heeft zelfs een naam: politainment. Niet zozeer in de oudromeinse betekenis van het begrip – brood en spelen – maar eerder politiek bedrijven die maatschappelijk helemaal géén relevantie heeft en vooral een hoog entertainmentgehalte heeft. De idee is dat politici sterk inspelen op de sensatiezucht en de marktdruk waaronder media staan, om zichzelf in het voetlicht te plaatsen. Dat kan door politiek op een dubieuze manier te bedrijven, of als politicus in allerlei entertainmentshows op te draven. Wat dat betreft is Dedecker duidelijk zeer sterk in het voeren van politainment. Het heeft immers iets machiavellistisch want het doel heiligt de middelen. Uiteindelijk komt het al snel zover om principes overboord gooien en zelfs aan gratuit partijhoppen te doen.

Lien B. uit Gent is politica in spé: ze gaat voor de gemeenteraad. Ze heeft een tof programma * open standaarden jeuj *. Ze maakt volop gebruik van alle nieuwe communicatiemogelijkheden op het Interweb 2.0. En omdat ze toffe vrienden heeft, wil haar graag een zetje vooruit helpen: hieronder alvast haar drie fantastische promofilmpjes.

Bon. ’t Is weer die mooie tijd: verkiezingen! De laatste rechte lijn van de gemeenteraadsverkiezingen gaat in. En deze week mocht ik voor de derde keer de enquête van gemeente2006 invullen. Een beetje introspectie leerde mij dat ik eigenlijk niet zo begaan ben met de gemeentelijke politiek van Brugge. ’t is te zeggen: Ik heb begot geen idee waar de kandidaten voor de burgemeestersjerp werkelijk voor staan! Tijd om de kandidaten eens eventjes op een rijtje te zetten in no particular order.

Wow! Kijk eens aan! Lien van Gent Blogt staat blijkbaar op de SP.a lijst voor de komende verkiezingen. Groot Nieuws waar De Standaard mee uitpakt.

Ik denk dat kameraad Stijn het mooi uitdrukt:

Het kan aan mij liggen, maar zolang gent.blogt.be niet als een propaganda-vehikel door de vaste auteurs gebruikt wordt, is er toch geen enkel probleem? Ik had pluralistisch trouwens verstaan als “alles behalve fasho’s”. En daar heb ik geen problemen mee.