Politiek

Zegt Edmund Burke:

“It is not enough in a situation of trust in the commonwealth, that a man means well to his country; it is not enough that in his single person he never did an evil act, but always voted according to his conscience, and even harangued against every design which he apprehended to be prejudicial to the interests of his country. This innoxious and ineffectual character, that seems formed upon a plan of apology and disculpation, falls miserably short of the mark of public duty. That duty demands and requires that what is right should not only be made known, but made prevalent; that what is evil should not only be detected, but defeated. When the public man omits to put himself in a situation of doing his duty with effect it is an omission that frustrates the purposes of his trust almost as much as if he had formally betrayed it. It is surely no very rational account of a man’s life, that he has always acted right but has taken special care to act in such a manner that his endeavours could not possibly be productive of any consequence.”

Of nog: ga op 13 juni stemmen! Er is niets ergers dan helemaal geen stem uitbrengen. Als je eens niet wil stemmen op de heren en dames stemmenkanonnen, neem dan op zijn minst de moeite om de kieslijsten te bestuderen en na te gaan waar kandidaten voor staan. Achter heel wat onbekende namen schuilt misschien wel een gedreven persoon, een dossiervreter of iemand die jouw persoonlijke overtuiging beter vertolkt dan de Bekende Politici die nu het mooie weer maken.

Stemmen op zondagmorgen is immers meer dan vlug een bolletje kleuren tussen de koffie en de koffiekoeken.

Besef goed dat democratie geen vanzelfsprekendheid is. Dat nog niet zo heel erg lang geleden, ook hier in België die democratie aan een zijden draadje heeft gehangen. Dat we bij verkiezingen een voormiddag lang, zelf aan het roer staan en de koers van onze welvaartstaat bepalen. Dat we de kans krijgen om oog-in-oog met politici te staan en in het stemhokje openlijk hen ter verantwoording kunnen roepen door een gefundeerde keuze te maken.

Dat politici onze regering laten vallen is erg. Maar dat we liever apatisch zijn en thuis blijven dan dat we onze stem laten horen is stukken erger. Stemrecht? Ja. Stemplicht? Als dat nodig is om mensen een schop onder hun kont te geven en wakker te blijven: zeer zeker.

Hier is je kans om als gelijke je stem te laten horen. Geef ze niet zomaar op uit onvrede of als uiting van ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’. Want wat is het alternatief?

Beste Herman,

Gefeliciteerd met uw aanstelling als president. Gij gaat dat goed doen. Met uw rustige vastigheid zult ge de primadonna’s van de Europese politiek wel rond de tafel houden. Ik moet eigenlijk bekennen dat ik u eigenlijk niet goed ken. Ja, toen ge nog minister van begroting waart. En op den TV kwam met cijferkes. Ja, van toen! Maar wie gij echt zijt, dat was een open vraag toen gij vorig jaar premier werd.  Onbekend is onbemind. Nochtans deed gij dat niet slecht. In tegenstelling tot den anderen uit Ieper kwam gij nooit echt vaak op TV om op uwen borst te kloppen. Rustige vastigheid alweer! Meer zelfs, de laatste 12 maanden waren een echte verademing. Er was nauwelijks politiek gekrakeel die naam waardig. Dat hebben we dan ook te danken aan uw pragmatisme en realisme. Nu ja, onder ons gezegd en gezwegen: we weten allebei dat de échte beslissingen binnenskamers worden gemaakt. Tijdens dure diners in Brusselse restaurants, via nachtelijke telefoontjes, in de wandelgangen of de bar van het parlement, bedisseld en gestuurd door mensen met dure titels en allerlei belangen. Ach, uw rol was dan ook niet om daar schoon schip in te maken. En als president zal dat ook wel niet anders lopen. De angst slaat mij eigenlijk vooral om het hart, dat met uw vertrek de demagogie van het Goed Bestuur terug zijn intrede zal doen in de Wetstraat. Ik hoop dat ge in uw nieuwe functie de tijd vindt om de zaken op het thuisfront in het oog te houden. Misschien kunt ge van tijd uw opvolger een haiku toesturen. Niets zo goed als poëzie om een mens tot nadenken aan te zetten.

In ieder geval, het gaat u goed meneer de president!

Sinds 9 april is het feodale systeem in Europa volledig tot de geschiedenis gaan behoren. Verbazingwekkend, niet? Leer je dan eens op school dat Europa een verzameling van (semi)democratieën is, dan blijken er opeens toch stukjes Ancien Régime te bestaan!

Het watte eigenlijk? Het feodale systeem! Wie goed oplette tijdens de geschiedenislessen zal zich wel herinneren dat sinds de vroege Middeleeuwen, de verdeling van in essentie militaire en politieke macht gestoeld was op een systeem van wederzijdse vertrouwensbanden tussen machtige leenheren en leenmannen. Die laatsten waren in den beginne eigenlijk niets meer dan lokale warlords – de latere ridders – die gebonden werden door vorstelijke huizen zoals de Merovingers, de Karolingers, de Capetingers. In ruil voor land (een ‘fief’ of leen) beloofden ze trouw aan hun leenheer. Het graafschap Vlaanderen behoordde in deze context tot het kroondomein van de Franse vorst en de graaf diende als dusdanig trouw te beloven. Allerlei tegenstrijdige en samenlopende belangen van diverse aard zorgden ervoor dat de relatie tussen leenman en leenheer enerzijds en leenmannen onderling anderzijds al eens werden gecontesteerd. Maar da’s een ander verhaal

Afin. Dat feodale systeem was zo ongeveer hét referentiekader voor de Europese geschiedenis tot de Franse Revolutie. Sindsdien is het systeem eigenlijk quasi verdwenen. Toch zeker als effectief in gebruik zijnde politieke structuur waarbinnen een gemeenschap wordt bestuurd. Quasi eigenlijk, want tot op de dag van vandaag waren er in Europa een aantal anomalieën die het wisten te overleven. Voornamelijk in Engeland dan want daar heeft men nooit de 19de eeuwse Europese revolutiegolven gekend die tot het onstaan van natie-staten heeft geleid.

Zo bestond tot diep in de 20ste eeuw in Schotland de feodale band tussen de Engelse kroon en een groot aantal Schotse families die land in leen hadden en in ruil een aantal verplichtingen hadden. Met de Abolition of Feudal Tenure Act uit 2000 werd die band verbroken waardoor leenmannen effectief zonder enige verplichtingen het volledige gebruik over de grond kregen.

De allerlaatste case waar het feodale systeem in zwang was, was het kanaaleilandje Sark. Het eilandje was een leen of fief dat behoorde tot Guernsey en het werd bestuurd door een Seigneur die vazal was van de Engelse Kroon sinds 1565. Grondeigendom was verdeeld over 40 ‘tenants’ of families die een eeuwige leenband met de Seigneur hadden. In ruil kregen ze een stem in de Chief Pleas, een soort parlement met wetgevende en uitvoerende bevoegdheden. De seneschalk zat dit bestuurslichaam voor. Daarnaast waren er ook een provoost (een soort openbaar ministerie) met een constabel die als politiemacht fungeerde. Door groeiende binnenlandse en internationale druk werd de heerlijkheid Sark gedwongen om het systeem te reformeren. Op 4 oktober 2006 werd besloten om de Chief Pleas een volledig democratisch gekozen karakter te geven. Daarbij werden alle grondeigenaars of ‘tenements’ gewipt voor verkozen vertegenwoordigers en de Seigneur verloor alle effectieve macht.

Op 9 april 2008 trad die beslissing in werking waardoor de allerlaatste resten van het feodale systeem in Europa na meer dan 1200 jaar écht wel nu tot het verleden behoren.

Zopas werd Benazir Bhutto in Pakistan vermoord. Ze werd gedood in een zelfmoordaanslag waarbij ook 15 andere mensen de dood vonden. Bhutto was oppositieleidster in Pakistan en tegenstandster van huidig machthebber Musharraf. Een breekpunt voor Bhutto was zijn dubbele status als politiek en militair hoofd. Haar dood is een zware klap voor de democratie in Pakistan.

De laatste maanden en jaren kwam het land regelmatig in de pers omwille van de volatiele politieke situatie. Medio september beschuldigde ze Musharraf ervan politieke hervormingen en democratisering tegen te werken na zijn herverkiezing in juni 2007 als president. Dat leidde tot een groeiende polarisering en protestacties. In november schortte Musharraf de grondwet eenzijdig op en nam het leger de controle over. Er werd beloofd om nieuwe verkiezingen uit te schrijven. Na heel wat debat is er besloten om die op 8 januari 2008 te laten doorgaan. Algemeen werden ze beschouwd als een make-or-break voor het Pakistaanse democratische systeem in ademnood.

Pakistan zelf bevindt zich bovendien in een zeer instabiele regio (Afghanistan, Iran) en is zelf verwikkeld in conflict met atoombuur India over Kashmir. Musharraf is sinds de aanslagen van 9/11 een voorname bondgenoot van de Westerse alliantie tegen Al Qaeda en het terrorisme. Pakistan zelf heeft bovendien ook af te rekenen met moslimfacties en lokale krijgsheren.

Het spreekt voor zich dat de komende uren en dagen dus spannend zullen worden. De Pakistaanse bevolking zelf blijft monddood aangezien Musharraf heel wat burgerrechten heeft ingetrokken: de media worden immers door de staat gecontroleerd en straatprotesten zijn verboden. Eve geeft anders wel een goede tip om het Pakistaanse volk te steunen. Wie een beetje social networking doet kan op Facebook enkele relevante groepen vervoegen.

Het had de titel van film kunnen worden, maar hoe het erop de politieke bühne er de laatste zes maanden aan toe is gegaan, is kon zelfs de meest getalenteerde scenarioschrijver niet voorzien. Qua Griekse tragedie kan het anders wel tellen: de hoogmoed ofte hubris van enkelen komt keihard ten val.

In ieder geval vind ik het ronduit kinderachtig dat CD&V nog altijd eist dat mister 800.000 stemmen premier zou – neen moét – worden. Om nog maar te zwijgen van het applaus dat Leterme kreeg toen hij gisteren zijn ontslag ging indienen bij de koning. En de hoge woorden van allen die al maanden beweren dat ze constructief willen meezoeken naar een oplossing voor de impasse. Of de talloze spooknota’s en geheime gesprekken die tot niets leidden. Of de gijzelingsacties van enkelen om hun eigen ambities waar te maken. Of de partijtjes moddercatch.

Neen. Meneren en mevrouwen politiekers, wij hebben er genoeg van. Ondertussen stijgt de energiefactuur, worden basisbehoeften alsmaar duurder, komen de zwakkeren in de maatschappij in moeilijkheden, maken we ons royaal belachelijk in het buitenland, loopt de administratie in de soep,… Stop dus maar met dat gekibbel want, uiteindelijk, kan ik mij niet inbeelden dat Walen en Vlamingen echt verschillend zijn als het op de portemonnee en gezond verstand aankomt. Na 176 dagen kan oeverloos geëmmer en getouwtrek over principes ons eerder worden gestolen.

Wij willen eindelijk wat jullie ons 176 dagen geleden hebben beloofd: goed bestuur!

Wie vindt er de Vlaamse politiek tegenwoordig ook zo een onovertroffen Bold and the Beautiful gehalte hebben?

Je kan moeilijk ontkennen de confrontatie tussen de Dedecker en Dewever in de schminkkamer van de Zevende Dag onder het oog van de camera geen beklijvende televisie is.

Het fenomeen heeft zelfs een naam: politainment. Niet zozeer in de oudromeinse betekenis van het begrip – brood en spelen – maar eerder politiek bedrijven die maatschappelijk helemaal géén relevantie heeft en vooral een hoog entertainmentgehalte heeft. De idee is dat politici sterk inspelen op de sensatiezucht en de marktdruk waaronder media staan, om zichzelf in het voetlicht te plaatsen. Dat kan door politiek op een dubieuze manier te bedrijven, of als politicus in allerlei entertainmentshows op te draven. Wat dat betreft is Dedecker duidelijk zeer sterk in het voeren van politainment. Het heeft immers iets machiavellistisch want het doel heiligt de middelen. Uiteindelijk komt het al snel zover om principes overboord gooien en zelfs aan gratuit partijhoppen te doen.

Even googlen leert mij dat de term (nog) geen brede ingang heeft gevonden. Dat verbaast mij want als er iets wat je van de huidige berichtgeving kan zeggen, dan is het wel dat ze aan de definitie voldoet: een enkeling slaagt er toch maar in alle aandacht naar zich toe te trekken zonder een echt maatschappelijk relevant debat te moeten voeren. De schaduwzijde van politainment is dat de berichtgeving al snel slechts een zeer eng venster op de realiteit zonder veel duiding biedt. Thema’s zoals de groeiende welvaartskloof krijgen daardoor zowel bij de burger als in de politieke wereld minder weerklank. Meer dan ooit zouden media zich bewust moeten zijn voor de gevaren van politainment.

Lien B. uit Gent is politica in spé: ze gaat voor de gemeenteraad. Ze heeft een tof programma * open standaarden jeuj *. Ze maakt volop gebruik van alle nieuwe communicatiemogelijkheden op het Interweb 2.0. En omdat ze toffe vrienden heeft, wil haar graag een zetje vooruit helpen: hieronder alvast haar drie fantastische promofilmpjes.

Bon. ’t Is weer die mooie tijd: verkiezingen! De laatste rechte lijn van de gemeenteraadsverkiezingen gaat in. En deze week mocht ik voor de derde keer de enquête van gemeente2006 invullen. Een beetje introspectie leerde mij dat ik eigenlijk niet zo begaan ben met de gemeentelijke politiek van Brugge. ’t is te zeggen: Ik heb begot geen idee waar de kandidaten voor de burgemeestersjerp werkelijk voor staan! Tijd om de kandidaten eens eventjes op een rijtje te zetten in no particular order.

Aangezien ik een homo internetus ben, baseer ik mij enkel op informatie die ik op hun website(s) kan vinden.

• Frank Vandevoorde
  Deze SP.a-er staat voor een open, sociaal en dynamisch Brugge. What’s in a name? Frank formuleert 47 voorstellen die hij wil realiseren. Opvallende thema’s zijn het verminderen van de belastingdruk op de Bruggeling, het promoten van duurzame energie (windmolenparken, fiscale beloningen,…), de focus verbreden van een cultureel-toeristische politiek naar een economisch beleid, het stadsonderwijs ook in de academische sector verbreden, de Bruggeling dichter bij zijn stad betrekken met meer inspraak, betere infrastructuur en accomodatie voor sport en cultuur,… Allemaal mooie voorstellen. Maar kan hij werkelijk een ingedommelde provinciestad zoals Brugge wakker schudden met zijn voorstellen? Hoewel hij voorzitter is van de IVBO en het OCMW deed zijn naam mij toch niet direct een belletje rinkelen.
• Mercedes van Volcem
  Deze naam klinkt dan weer als een bus. De vorige keer kwam de lijsttrekster van de VLD op met de slogan Mercedes van het volk. Niet dat het haar écht vooruit hielp, maar qua naambekendheid kan het wel tellen. Een programma heeft ze niet op het internet staan. Daarvoor moet je haar mailen zodat ze je een boekje kan sturen. Slechte punten en een gemiste kans in deze tijden van goedkope massamedia. Anderzijds kan je wel naar haar zitdagen komen om je ei met haar te delen. Ze laat wel weten dat ze 15 voorstellen heeft en dat ze zich wil inzetten voor Brugge, West-Vlaanderen en Vlaanderen. Enfin, niet direct de persoon waar ik mijn volle vertrouwen in stel.
• Patrick Moenaert
  Huidig burgermeester is de CD&V’er Patrick Moenaert. Reeds 12 jaar burgemeester (1995) en zeker niet moe: zijn slogan is Voortdoen! We kunnen nog veel doen voor Brugge. Tjah, zijn website is meer een nieuwssite dan een campagnesite en bevat vooral veel korte berichtjes over de dossiers waar hij betrokken bij was. Als burgemeester bracht hij onder meer Brugge 2002, Euro 2000, de vernieuwing van het Jan-Breydelstadion en het Nieuwe Concertgebouw. En natuurlijk nog een pak meer op vlak van onderwijs, stadszichten, dienstverlening,… Maar ondertussen vraag ik mij af vertoningen zoals de VTM parade of “Middeleeuwse” spektakels de Bruggeling wel kan interesseren. Als het op jongeren aankomt is het Bruges la morte. Jarenlang hebben we het zonder treffelijke cinema moeten stellen en het uitgaansleven is zo goed als doodgebloed als je het vergelijkt met Gent, Leuven, Brussel of de andere grote steden in Vlaanderen waar Brugge zich mee meet. En ook qua werkgelegenheid is er voor hoogopgeleide pas-afgestudeerden niet bepaald veel plaats. Patrick heeft weliswaar niet gefaald, maar er mag toch wel verandering komen.
• Frank Vanhecke
  Frank is voorzitter van het Vlaams Belang. En daarmee is alles eigenlijk gezegd. Want ik vond zo niet direct een eigen programma waarmee hij naar de kiezer trekt, laat staan een eigen website. Volgens de Stadskrant wil het VB met Frank de grootste oppositiepartij in Brugge worden. Bovendien ergert het VB zich aan het oprukkende Engels in Brugge. Que? Tjah, van ambitie gesproken. Hoewel het Belang ook hier veld won in de afgelopen jaren, is het zeker geen match met de grote partijen die in het traditionele West-Vlaanderen nog altijd zeer sterk verankerd zijn. Hoe dan ook, de ideologie van de partij zorgt er voor dat hij hoe dan ook geen optie is. Een verspilde stem zou dat zijn.
• Rita Brauwers
  De lijsttrekster bij Groen heeft niet echt een eigen website. Dan maar die van de Brugse Groenen raadplegen… en die blijkt wat betreft de nakende verkiezingen niet bepaald up-to-date. Ook hier slechte punten. De dossiers dan maar: het gaat om de typische dingen waar Groen de voorbije jaren mee in beeld kwam: ruimte voor jongeren, bescherming en uitbreiding van de zogenaamde groene gordel rond Brugge, ruimtelijke ordening en mobiliteit (openbaar vervoer). Afijn, ook hier geen duidelijk profiel. Een andere naam die de groenen naar voor schuiven is Joost Cammaert. Joost is voor mij geen onbekende: hij heeft in de UGent onder gezeteld in de GSR. Mooi! Bij Jong-Groen hebben ze wel enkele standpunten: ruimte om te fuiven, meer luisterbereidheid voor jongeren, oog voor samenleven, etc. Standpunten waar ik mij wel in kan vinden. Mooi, maar zeker niet zo uitgewerkt als de 47 voorstellen van Frank Vandevoorde. Bovendien denk ik niet dat ze in die laatste maand nog het verschil kunnen maken tegenover de grote kanonnen van de andere partijen. Afijn, ik denk dat Groen buiten de oppositie hier in Brugge direct het verschil kan maken.

Natuurlijk is mijn analyse veel te beknopt en vooral gebaseerd op mijn eigen perceptie van de toestand na een middagje surfen door de lokale politiek on line. Uitspraken over het resultaat van de verkiezingen ga ik niet doen. Maar als er één iets is waarin de kandidaten uitblinken, dan is het wel dat ze zich niet écht profileren. In tegenstelling tot pakweg Antwerpen waar pakweg iederéén wel het gros van het schepencollege kent en waar van communicatie met een erezaak wordt gemaakt. Onbekend is immers onbemind.

Wow! Kijk eens aan! Lien van Gent Blogt staat blijkbaar op de SP.a lijst voor de komende verkiezingen. Groot Nieuws waar De Standaard mee uitpakt.

Ik denk dat kameraad Stijn het mooi uitdrukt:

Het kan aan mij liggen, maar zolang gent.blogt.be niet als een propaganda-vehikel door de vaste auteurs gebruikt wordt, is er toch geen enkel probleem? Ik had pluralistisch trouwens verstaan als “alles behalve fasho’s”. En daar heb ik geen problemen mee.

Kijk. Gent blogt is wat mij betreft het eerste high-profile stadsblog met een groot bereik en een grote impact. Is het op dat niveau nog mogelijk om buiten de politiek om te kunnen? Laat staan zonder hun onafhankelijkheid op te geven? Ik denk dat het moeilijk ligt om niets aan te nemen.

Uiteindelijk is iedereen vrij om te doen en te laten wat ze willen. Ik vind dan ook niet dat Lien Gent Blogt moet laten vallen omdat ze toevallig op een lijst staat. Het getuigt trouwens van sociaal engagement dat ze nog achter Gent Blogt staat.

Tenzij, natuurlijk, Gent Blogt omgetoverd wordt tot een heuse propagandamachine. Iets wat weinig waarschijnlijk is omdat zowel de andere vzw leden als hun lezers gezamelijk over de integriteit van Gent Blogt waken.

Verder vraag ik mij trouwens af wat Bart Vanacker nu precies wilde bereiken. Ik vind het artikel an sich bepaalt tendentieus. Kwestie van nog eens de knuppel in het hoenderhok te gooien?