Stemmen

Dus, we gingen onze burgerplicht vervullen. Zij in Oostkamp, ik in Brugge. Zij met potlood en papier, ik digitaal. Vanouds ben ik gewend om mijn stem in te kleuren, maar deze keer mocht ik voor het eerst virtueel de kandidaten die mijn voorkeur wegdroegen, aan te vinken.

Eerst ging het richting gemeentelijke sporthal in Oostkamp. Een man stond aan de ingang nog joviaal handjes te schudden, ik wilde hem ei zo na negeren maar bleek dat dat “not done” was aangezien het om de burgemeester ging. Terwijl zij in het rijtje aanschoof, nam ik plaats op één van de wachtstoelen in het midden van de zaal. Zo’n kiesverrichting is hét moment om mensjes te kijken. In het volgende kwartier zag ik van oud tot jong passeren en alles daar tussen. Heel wat mensen hadden zich voor de gelegenheid opgedoft. Zien en gezien worden. Heel wat jonge gezinnen waren met buggy en een roedel kinderen de hort op. Je zag er dreinerige scholiertjes die zoet werden gehouden met Angry Birds op de iPhone. Ook de oude dame in bontjas, vingers vol juwelen, waardig op haar wandelstok steunend, alsof ze uit een andere eeuw kwam gestapt, aanschuiven om haar stem uit te brengen.

Zegt Edmund Burke:

“It is not enough in a situation of trust in the commonwealth, that a man means well to his country; it is not enough that in his single person he never did an evil act, but always voted according to his conscience, and even harangued against every design which he apprehended to be prejudicial to the interests of his country. This innoxious and ineffectual character, that seems formed upon a plan of apology and disculpation, falls miserably short of the mark of public duty. That duty demands and requires that what is right should not only be made known, but made prevalent; that what is evil should not only be detected, but defeated. When the public man omits to put himself in a situation of doing his duty with effect it is an omission that frustrates the purposes of his trust almost as much as if he had formally betrayed it. It is surely no very rational account of a man’s life, that he has always acted right but has taken special care to act in such a manner that his endeavours could not possibly be productive of any consequence.”

De eerste lijst van de biewoarts is al een tijdje publiek. En mijn blogje is echter nergens te bekennen. Oei. Ik kan dat moeilijk van mijn kant laten gaan. Tijd dus voor schaamteloze zelfpromotie, opwekken van medelijden, steekpenningen en dreigmails. Tijd dus voor de clandestiene operatie Vergeet-Mij-Niet.

Zelf heb ik mijn stem al uitgebracht. Dit zijn de mensjes die in mijn lijstje staan (in no particular order):

• Onnozelheid. Duh. Terwille van het lief en voor de vriendjespolitiek.
• Vuur. Omdat ik vind dat ze heel erg leuk en onbevangen schrijft.
• Fan van Mirthe. Omdat zij een vat vol creativiteit is.

Mensen waarvan ik vind dat zij minstens ook een stem waard zijn: Suiadan, Tales of Salt, Eline, WebsterMC en Stijn. Stemmen maar (en gedenk Operatie Vergeet-Mij-Niet)!