Stemmen

Dus, we gingen onze burgerplicht vervullen. Zij in Oostkamp, ik in Brugge. Zij met potlood en papier, ik digitaal. Vanouds ben ik gewend om mijn stem in te kleuren, maar deze keer mocht ik voor het eerst virtueel de kandidaten die mijn voorkeur wegdroegen, aan te vinken.

Eerst ging het richting gemeentelijke sporthal in Oostkamp. Een man stond aan de ingang nog joviaal handjes te schudden, ik wilde hem ei zo na negeren maar bleek dat dat “not done” was aangezien het om de burgemeester ging. Terwijl zij in het rijtje aanschoof, nam ik plaats op één van de wachtstoelen in het midden van de zaal. Zo’n kiesverrichting is hét moment om mensjes te kijken. In het volgende kwartier zag ik van oud tot jong passeren en alles daar tussen. Heel wat mensen hadden zich voor de gelegenheid opgedoft. Zien en gezien worden. Heel wat jonge gezinnen waren met buggy en een roedel kinderen de hort op. Je zag er dreinerige scholiertjes die zoet werden gehouden met Angry Birds op de iPhone. Ook de oude dame in bontjas, vingers vol juwelen, waardig op haar wandelstok steunend, alsof ze uit een andere eeuw kwam gestapt, aanschuiven om haar stem uit te brengen.

Op dik vijftien minuutjes stonden we terug buiten. Toen moest ik nog stemmen in mijn eigen gemeente. De kiesbureau’s zijn ingericht in mijn oude school. Was ik niet bij haar gebleven, dan had ik aan 15 trampolines voldoende om het voetbalveld vanuit mijn slaapkamerraam over te steken tot aan het stemhokje.

Had ik verwacht om er even snel vanaf te zijn, dan viel dat toch wel tegen. Er waren computerproblemen in stembureau 45 dus dat gaf een lange wachtrij. Een dik half uur aanschuiven vooraleer ik het bureau binnen kon. Dan was er gedoe met de chipkaarten en de paspooorten en na nog 5 minuten plompt verloren naast de voorzitter te wachten kreeg ik een hokje toe gewezen. Blijkbaar hangt er boven elk hokje een alarm. Twee hokjes verder moet er iets fout zijn gegaan want onder een hels lawaai haastte één van de bijzitters zich om daar assistentie leveren. Bij mij verliep het allemaal vlotjes, maar het tactiele element van het bolletje kleuren dat was er niet bij. Op het kasticketje dat uit het toestel rolde, kon ik wel opmaken dat mijn stem geregistreerd was, maar helemaal overtuigen deed het toch niet. Bovendien was het de bijzitter die het biljet scande bij de urne. Het gaf anders wel een groter gevoel van controle om zo zelf je biljet in de bus te kunnen dumpen.

In ieder geval, we hebben gedaan wat we moesten doen. Nu is het terug aan de politici om er iets van te maken.

Zegt Edmund Burke:

“It is not enough in a situation of trust in the commonwealth, that a man means well to his country; it is not enough that in his single person he never did an evil act, but always voted according to his conscience, and even harangued against every design which he apprehended to be prejudicial to the interests of his country. This innoxious and ineffectual character, that seems formed upon a plan of apology and disculpation, falls miserably short of the mark of public duty. That duty demands and requires that what is right should not only be made known, but made prevalent; that what is evil should not only be detected, but defeated. When the public man omits to put himself in a situation of doing his duty with effect it is an omission that frustrates the purposes of his trust almost as much as if he had formally betrayed it. It is surely no very rational account of a man’s life, that he has always acted right but has taken special care to act in such a manner that his endeavours could not possibly be productive of any consequence.”

Of nog: ga op 13 juni stemmen! Er is niets ergers dan helemaal geen stem uitbrengen. Als je eens niet wil stemmen op de heren en dames stemmenkanonnen, neem dan op zijn minst de moeite om de kieslijsten te bestuderen en na te gaan waar kandidaten voor staan. Achter heel wat onbekende namen schuilt misschien wel een gedreven persoon, een dossiervreter of iemand die jouw persoonlijke overtuiging beter vertolkt dan de Bekende Politici die nu het mooie weer maken.

Stemmen op zondagmorgen is immers meer dan vlug een bolletje kleuren tussen de koffie en de koffiekoeken.

Besef goed dat democratie geen vanzelfsprekendheid is. Dat nog niet zo heel erg lang geleden, ook hier in België die democratie aan een zijden draadje heeft gehangen. Dat we bij verkiezingen een voormiddag lang, zelf aan het roer staan en de koers van onze welvaartstaat bepalen. Dat we de kans krijgen om oog-in-oog met politici te staan en in het stemhokje openlijk hen ter verantwoording kunnen roepen door een gefundeerde keuze te maken.

Dat politici onze regering laten vallen is erg. Maar dat we liever apatisch zijn en thuis blijven dan dat we onze stem laten horen is stukken erger. Stemrecht? Ja. Stemplicht? Als dat nodig is om mensen een schop onder hun kont te geven en wakker te blijven: zeer zeker.

Hier is je kans om als gelijke je stem te laten horen. Geef ze niet zomaar op uit onvrede of als uiting van ‘burgerlijke ongehoorzaamheid’. Want wat is het alternatief?

De eerste lijst van de biewoarts is al een tijdje publiek. En mijn blogje is echter nergens te bekennen. Oei. Ik kan dat moeilijk van mijn kant laten gaan. Tijd dus voor schaamteloze zelfpromotie, opwekken van medelijden, steekpenningen en dreigmails. Tijd dus voor de clandestiene operatie Vergeet-Mij-Niet.

Zelf heb ik mijn stem al uitgebracht. Dit zijn de mensjes die in mijn lijstje staan (in no particular order):

• Onnozelheid. Duh. Terwille van het lief en voor de vriendjespolitiek.
• Vuur. Omdat ik vind dat ze heel erg leuk en onbevangen schrijft.
• Fan van Mirthe. Omdat zij een vat vol creativiteit is.

Mensen waarvan ik vind dat zij minstens ook een stem waard zijn: Suiadan, Tales of Salt, Eline, WebsterMC en Stijn. Stemmen maar (en gedenk Operatie Vergeet-Mij-Niet)!