Kunst en Cultuur

Gisteren was er de aftrap van Klinkers festival te Brugge. Tien dagen muziek op de Burg, daar zeg ik geen neen tegen en dus ging was ik gisterenavond in het gezelschap van Bjorn present. Balkan Beatbox brengt een mix van wereldmuziek. In tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden komen ze rechtstreeks uit NYC. Hun repertoire is heel gevarieerd en bestaat vooral uit een mengeling van zigeunergeluiden, slavische invloeden en elektro. Eén ding staat wel als een paal boven water: zeer opzwepend! Tegen het eind van de avond hadden ze tegen mijn eigen verwachting in het grootste deel van de Burg in vuur en vlam gezet. Ze verzwakten ook niet en bleven op hetzelfde ritme doorgaan. Ik vond het alvast een meer dan uitstekende opener.

Vanavond spelen de Brooklyn Funk Essentials vanaf 21u30. Aangezien het gratis is: al wie vakantie heeft daarheen!

Gentse Feesten. Aaaah! Eindelijk! Eerst van spitburger gedaan. Instant verslaving, met dank aan Vincent! Op zich al een reden om op de Feesten rond te hangen. Daarna ging het op het gemak via het terras op Sint Jacobs naar Boomtown. Daar zagen we de eerst de keuze van (Luc De)Vos. Het moet gezegd: de man heeft smaak.

Tien groepjes brachten er het beste van henzelf op een uur tijd. Het gekrioel op het podium en het constante gestoor en commentaar van Vos erbij bezorgden ons een bij wijlen hilarische smaakmaker. De groepen zelf varieerden van goede middelmaat tot redelijk goed. Van sommigen hoop ik ooit nog wel eens wat meer te mogen horen. Enfin, we zien wel.

Dan was er het optreden van Gorki zelf. Het was de eerste keer dat ik ze life aan het werk mocht zien en ik vond het een heel onderhoudende show. Volgens Gorki fan first class Vincent werd er voornamelijk ouder werk gespeeld, maar dat kon de pret niet bedwingen. Bovendien moest Luc een paar keer met een kwinkslag van gitaar wisselen wegens slecht gestemd en zo. Maar dat kon de pret niet bedwingen en droeg alleen maar bij aan de show. Ik zou zeggen: geslaagde avond!

Foto’s vind je in mijn Flickrding!

… rules!

De man heerste vanavond zwaar in de Zuiderkroon. Hij serveerde ons een dikke twee uur wereldmuziek gespekt met grappige en diepzinnige momenten. De set die hij bracht was een mix van oude liedjes en nieuwe uit zijn laatste plaat. Het was dan wel het laatste optreden uit zijn tournee, echt sleet zat er al gelijk niet op had ik de indruk. Ik heb mij alvast beestig geamuseerd!

Ok. Een beetje laat, maar toch: woensdag was er persconferentie van de mannen achter Paola in Het Paleis. Daar werd omstandig uit de doeken gedaan wie, wat en waarom Paola. We kregen ook de kans om Sylke Becu die Paola speelt te ontmoeten. En natuurlijk was er ook een kans om iedereen volledig uit te vragen.

Wie de laatste weken onder een steen leefde: Paola is een virtueel theaterstuk. Wat dat mag betekenen? Conventioneel toneel is gebonden aan plaats (theaterhuis) en tijd (vrijdagavond,…) en dat legt zo nogal zijn beperkingen op: je moet ter plaatse zijn, beperkt tot de scène, beperkte interactie,… Het Paleis, vooruitstrevend als ze zijn, merkte na een aantal bezoekersenquêtes dat 12% van de geïnteresseerden hun activiteiten on line volgde. Niettegenstaande deze mensen nooit fysiek evenementen bijwoonden. En dat intrigeerde. Stefan Kölgen en An Laenen vonden in Stefan Perceval en Barbara Wijckmans fantastische partners om Het Paleis ook on line naar de bezoekers te brengen. Dat resulteerde in het experiment Paola: een virtueel theaterstuk dat zich on line afspeelt.

Dankzij interdisciplinaire samenwerking en tegen een achtergrond van de laatste moderne technologie en digitale concepten (sociale netwerken, web 2.0, snelle berichtgeving, interactie,…) speelt Paola zich af. Paola is een 15 jarig meisje wiens vader naar Limburg wil verhuizen. En dat ziet zij niet echt zitten. Om haar ongenoegen tegenover de wereld te kunnen uiten (en ook wel om te vertellen waar ze zich mee bezig houdt) besloot Paola on line te gaan. Flickr, YouTube, Skynetblogs en Twitter werden de kanalen waarlangs Paola haar verhaal deed. De komst van Paola begin mei gebeurde onaangekondigd.

Ze deed meteen stof opwaaien in de kritische Vlaamse blogosfeer die altijd wel op vinkenslag zit voor hypes en stunts. Wie was die Paola? Al die flickr, youtube en andere accounts van haar doken net iets té georkestreerd op. Al snel gingen een aantal bloggers op onderzoek uit. Eerst werd gedacht aan een marketingstunt, maar sneller dan verwacht werd ontdekt waar het om ging.

Paola wist zich dankzij de uitstekende acteerprestaties van Sylke Becu, de teksten van Stefan Perceval en door snel op de bal spelen onder de auspiciën van KanDL een plaats te verwerven in de blogosfeer. Paolaejeenrottedag werd een begrip en tal van backlogs die alle achtergrondinformatie verzamelden doken op. De filmpjes van deze Vlaamse LonelyGirl15 kregen navolging en tal van anderen droegen bij met eigen filmpjes: herman246, imke246, fabiola246,… Ook mainstream media pikten het fenomeen op en er werd uitgebreid bericht in de pers.

Kortom, Paola mogen we beschouwen als een geslaagd experiment waaruit heel wat lering valt te trekken. Door handig gebruik te maken van technologie waarin een on line publiek zich thuis voelt kunnen artiesten fantastische dingen doen. Een toegankelijke verhaallijn met tal van haken laat interactie toe: door in te spelen op de commentaren en de reacties van het on line publiek ontstond er een mooie wisselwerking waarbij het publiek zelf deel uit ging maken van het stuk. Tenslotte blijkt het internetpubliek zich niet voor één gat te laten vangen. Het zijn geëngageerde mensen die zeer kritisch staan tegenover hypes en alle mogelijkheden benutten om zelf op onderzoek uit te gaan. Anonimiteit heeft on line nog maar weinig betekenis en wie niet weg is, is gezien. Ongetwijfeld valt hier nog veel over te schrijven.

En Paola zelf? Wel, het stuk loopt nog tot 6 juni. Dan is er een live finale op straat waarop iedereen is uitgenodigd. Verder is er ook een backstage website over Paola waar iedereen aan kan deelnemen. Tenslotte hebben de makers genoeg materiaal (filmpjes, teksten,…) verzameld om verder mee te gaan. Krijgt Paola een vervolg? Ik denk dat we de evaluatie zullen moeten afwachten. Maar wat mij betreft mag er over een half jaar zeker nog eens zo’n initiatief komen.

Ik heb de paola gekte een beetje aan mij voorbij laten gaan. De laatste tijd heb ik nogal wat besognes aan mijn hoofd. Nu. Gisteren kreeg ik opeens een mailtje van Paola in mijn box. Even kreeg ik zo’n beetje het hermangevoel. Maar toen bleek dat het gewoon een uitnodiging was voor de persconferentie van vanavond. Jeuj! Ik ga dus straks ook naar Het Paleis om even uit te checken what the fuzz is all about.

Overigens was ik wat sceptisch over het ganse gedoe. Maar ik heb nu even vlug wat rondgeneusd op haar website. Het leukste vind ik uiteraard haar ganse familie. Wordt nog maar eens bewezen: bloggers zijn uiterst creatieve wezens. In eerste instantie om met een persiflage van het origineel aan te komen en om vervolgens de lijn door te zetten en zelf ook onderdeel te worden van het ganse virtuele theaterstuk. En dat is heel erg fijn.

Ik ben benieuwd. Maar eerst: eten!

Gisteren was ik met kameraad W. in Le Bal Infernal voor een try-out van Wouter Deprez en het laatste seizoenoptreden van De Lunatics.

Ik vond het best wel een vermakkelijke show. Ik moet zeggen: veel beter dan een avond TV hangen. En bovendien nog interactief en al! Lang leve volkstheater en narren en zo!

Foto’s vind je bij deze meneer. (Jaja, ruis of niet. De beroemde Omaha foto’s van Capa zijn eigenlijk ook zwaar vermassacreerd door een labtechnicus!) En donderdag organiseert die daar ook nog vanalles.

Vanmiddag zijn we naar de Open Deur van het Concergebouw geweest. Anima Aeterna onder leiding van Jan Kuijken repeteerde er voor het concert ’s avonds (Mendelssohn’s vijfde!). Natuurlijk kon ik het niet nalaten om mijn camera mee te nemen om er enkele snapshots te nemen…

O ja, ik heb mijzelve gelijk ook een Flickr Pro account cadeau gedaan.

Choco Laté is terug in Brugge. En daar konden we écht niet aan weerstaan, dus hebben we ons vandaag maar eens te goed gedaan aan kilo’s gratis chocolade. Wat hebben we gezien? Tonnen proevertjes, kunstwerkjes, demonstraties allerhande, de meest exotische soorten en presentaties en natuurlijk beeldhouwwerken van een paar ton fondant puur (Filiiiiip!).

Ik heb gelijk ook even de camera functie van mijn nieuwe GSM getest. 1,3 megapixel. De foto’s zijn uiteraard niet D50 kwaliteit, maar in de juiste omstandigheden (genoeg licht!) valt er wel iet of wat uit te persen…

Neem nu dit beeld van de Azteekse god Quetzalcoatl: een beeldhouwwerk uit 4 ton pure fondant waar twee beeldhouwers in de Beurshalle mee in de weer zijn.

Nog tot en met 10 april! Een aanrader…

Ik was gisteren on the job in het MoMu of ModeMuseum van Antwerpen. Of beter: vergadering in de bibliotheek van het MoMu. Ik moet zeggen, dit is toch zeker één museum dat ik graag nog zou willen doen. Mode is niet zo erg mijn ding, maar ’t is in de Nationale straat tussen de winkels van iconen zoals Dries van Noten. Tjah… De architectuur van het gebouw vond ik al fantastisch. En mode is niet meteen mijn ding. Maar het zag er toch allemaal zeer uitnodigend uit. Neem nu dit stukje van de inkomhal…

Niet meteen mijn beste foto. Maar mijn volgende doortocht zal mijn D50 mij wel vergezellen…

Creativiteit moet er zijn. En als er iets waar er op het Internet géén gebrek aan is, dan is het wel creativiteit. Ik kan mij er altijd ongelofelijk in verbazen wat mensen nu weer uitvinden of maken. Als het niet het betere Webtweepuntnul speelgoed is, dan is het wel een leuk filmpje, een mooie foto of een grappige podcast.

Je moet er maar op kunnen komen, denk ik dan. En tegelijk voel ik mij dan ongelofelijk gefrustreerd omdat mij dat niet echt lukt. Te vaak denk ik dan dat ik niets meer ben dan consument die zich vergaapt in het werk van anderen. Te veel nemen, te weinig geven. En een nieuwe lay-out of zo maken kan een mens ook maar zoveel keer doen. Om nog maar te zwijgen van het battaljon rip-offs van originele ideeën waar ik niet in wil terecht komen.

Misschien ben ik nu gewoon te zelfkritisch en forceer ik het ook, maar het zou leuk zijn moest ik op een dag een Goed Idee krijgen dat ik praktisch kan uitwerken. Alleen jammer dat goede ideeën zo dun bezaaid zijn. Ach, ik laat ik het wat tijd geven.