Werk

Vorig jaar riep ik 2019 uit tot het Jaar van de Zelfzorg zonder al te grote voornemens of beloftes te maken. En maar goed ook, want ook nu werd het een jaar met heel wat veranderingen.

In september ben ik gestart als dataspecialist voor de Universiteitsbibliotheek Gent in vast dienstverband. Die overstap heeft het grootste deel van mijn 2019 gedomineerd. Een andere rol, andere werkomgeving, ander probleemdomein. Het was een grote sprong om te maken. Maar naar mijn gevoel was het wel de juiste zet vooruit.

Het is ook het jaar waarin Louise startte in het eerste middelbaar. Zoeken naar een school, een studiekeuze maken, een nieuw ritme, nieuwe klas, nieuwe vrienden,… Praten, luisteren, meeleven en weer wat meer loslaten. In 2019 maakten we zelf ook een groeispurt met de tiener in huis.

Ik heb heel wat gereisd in 2019. Meer dan ik aanvankelijk verwacht.

• Mei 2019, Berlijn
• Augustus 2019, Frankrijk
• September 2019, Parijs
• September 2019, San Fransisco
• December 2019, Spanje

In 2019 las ik deze boeken. Sommige vond ik beter dan andere.

• Terry Pratchett, Moving Pictures *****
• Frank Herbert, Dune ****
• Jon Gertner, The Idea Factory: Bell Labs and the Great Age of American Innovation ****
• Terry Hayes, I am Pelgrim ***
• Philip Reeve, Mortal Engines ***
• Liu Cixin, The Three-Body Problem **
• Clifford Stoll, The Cuckoo’s Egg *****
• Conn Iggulden, Genghis: Lords of the Bow ****
• Philipp Blom, Wicked Company ****

In het voorjaar van 2019 hebben we onze bureau volwaardig ingericht. Na onze verhuis diende die als opslagplaats van onuitgepakte dozen. De vorige bewonders gebruikten die ruimte als kinderkamer en dus keek mijn tijdelijke bureau uit op een reusachtige Winnie The Pooh sticker. We hebben we in april onze ruggen gerecht en de handen uit de mouwen gestoken. Dankzij die upgrade hebben we nu een volwaardige werk/hobbyruimte.

In het najaar van 2019 heb ik de MacBook ingewisseld voor een Dell XPS 13. Ik heb enkele weken Windows 10 de kans gegeven om mij te overtuigen, maar uiteindelijk ben ik overgestapt naar Fedora Linux. Eerst op mijn werklaptop, maar uiteindelijk voor alles wat personal computing is. Gaming daar gelaten, want op dat vlak spant Windows nog steeds de kroon.

Hoe zie ik 2020?

In 2020 wil ik weer meer zelf bewust omgaan met digitale technologie. Een les die ik uit 2019 mee neem is dat sociale media niet het beste in de Mens naar boven haalt. De huidige staat van de wereld en de maatschappij vraagt meer dan ooit om debat en actie. Maar ik merk dat de wijze waarop het publieke debat op sociale media wordt gevoerd, ook persoonlijk voor onrust in het hoofd zorgt. En dus hoop ik in het komende jaar mijn verhouding met sociale media anders te definieren.

Dat geldt trouwens voor personal computing tout court. Zo wil ik in het komende jaar reflecteren over mijn eigen digitale identiteit. In 2015 schreef Hossein Derakhshan een blogpost: The Web We Have to Save. Sindsdien is er een beweging die ingaat tegen grote corporaties die het onafhankelijke Web bedreigen en ons als individuen en gemeenschap via digitale platformen proberen koloniseren. En dat stemt tot nadenken over een aantal van mijn eigen digitale gewoontes en hoe die in het laatste decennium zijn gegroeid.

In de voorbije jaren nam ik de zorgen van op mijn werk te vaak mentaal mee naar huis. Ik deed mezelf daar geen cadeau mee. In 2019 ben ik daar resoluut paal en perk aan beginnen stellen. Zo vond ik het ge-wel-dig om in de week van 21 juli – 50 jaar na Apollo 11 – de Saturnus V raket van Lego ’s avonds in mekaar te puzzelen met een livestream van Walter Conkrite op de achtergrond. In 2020 wil ik tijd spenderen in hobbies en activiteiten die ik gewoon zelf leuk vind om te doen. Zonder meer of verdere doelstelling. In tijden van doorgeslagen nutsdenken is tijd triviaal besteden misschien nog wel de grootste vorm van activisme.

Maandagmorgen werd ik terug gewekt tot de harde realiteit van de Werkmens. Gedaan met lang uitslapen. Terug op tijd er uit en mee op de cadans van het openbaar vervoer, de Google Calendar en de timesheets. Het doet pijn om de vrijheid terug te moeten inleveren, en toch ben ik ook wel blij terug aan de slag te kunnen. Er ligt genoeg op de plank om het jaar goed mee in te zetten.

Tegelijk vind ik zo’n vakantie enorm noodzakelijk. Tussen de laatste aaneengesloten 2 weken vrij zijn en deze zaten 4 maanden. De volgende langere time off zal pas voor de zomervakantie zijn. Niet geheel toevallig publiceerden de mensen van 37 Signals vandaag Healthy Benefits for the Long Haul. Lees maar even wat ze allemaal naast het loonzakje krijgen qua vakantietijd. Bovendien wordt elke werknemer om de 3 jaar een maand op sabbatical gestuurd. Ongezien. En zeker ongehoord in de Verenigde Staten.  Het hoger management heeft dan ook duidelijk begrepen waar de klepel hangt.

Instead we focus on benefits that get people out of the office as much as possible. 37signals is in it for the long term, and we designed our benefits system to reflect that. One of the absolute keys to going the distance, and not burning out in the process, is going at a sustainable pace.

In België mogen we niet klagen over vakantie. Door de band genomen zijn er genoeg modaliteiten: voor elk wat wils. En als ik de koppen mag geloven is een burn-out of een depressie dé hedendaagse gesel van het werkvolk.

Hoe kan dat?

Werkgevers beweren dat werknemers teveel hooi op hun vork nemen. Werknemers klagen van stress op het werk en alles wat daarbij hoort. Eerlijk gezegd geloof ik dat alleman en niemand gelijk heeft. Dat er niet één aha-oorzaak is. De wereld bestaat gewoon uit heel veel we-moeten-x-of-y.  Het is maar hoe we ermee omgaan. We zijn geen supermensen die alles tegelijk kunnen. We worden al eens geconfronteerd met tegenslagen. En het idee dat we het leven kunnen plannen, dat heb ik ook al lang laten varen. Neemt niet weg dat we slim kunnen omgaan met onze tijd. Austin Kleon schreef voor het nieuwe jaar een fantastisch artikel getiteld Something small, every day. En daarin schrijft hij:

Don’t say you don’t have enough time. We’re all busy, but we all get 24 hours a day. People often ask me, “How do you find the time for the work?” And I answer, “I look for it.” You find time the same place you find spare change: in the nooks and crannies. You find it in the cracks between the big stuff—your commute, your lunch break, the few hours after your kids go to bed. You might have to miss an episode of your favorite TV show, you might have to miss an hour of sleep, but you can find the time to work if you look for it.

Wat hij eigenlijk wil zeggen: wees gewoon slim met de tijd die je toebedeeld krijgt. Er zal ongetwijfeld, tot ieders frustratie, tijd verloren gaan, maar als je goed zoekt, vind je elke dag wel een gaatje waarin je jezelf kan ontplooien.

Neemt niet weg dat vakantie noodzakelijk is. Omdat we juist dan even de tijd hebben om afstand te nemen van alle “moetens” in ons leven zodat we nadien met een frisse blik kunnen terug keren.

En dan vind je jezelf ’s morgens terug samen met tientallen anderen voor de grote poort van de fabriek waar je de voorbije decennia onder door liep. Dagshift na nachtshift passeerde tussen dat prefab staal en felle TL lichten. Maar daar komt nu een einde aan. Je kreeg net via megafoon te horen dat je bedankt wordt voor bewezen diensten.

Rond je staan mannen, vrouwen, vaders, moeders, broers, zussen,… mensen die vol trots hun leven opbouwden rond het project van Ford in de schijnbare zekerheid dat ook de volgende generatie een plaats zou vinden aan of rond de band.  Het moet pijn doen dat een groep eerder anonieme toplui ergens in het buitenland op basis van harde cijfers, met een paar pennentrekken daar een einde aan maken.

Ook al heb je duizenden voorruiten geplaatst, deuren gemonteerd, motors geplaatst, carrosserieën geverfd, wat je gisteren deed, wordt vandaag niet langer als economisch relevant geacht. Mensen kopen immers geen auto’s meer. Of ze kiezen voor de goedkoopste. Hoe zou je zelf zijn. Heeft het dan nog zin om te zien hoe je werk op uitgestrekte parkings in weer en wind staat te wachten op een koper? Veel boodschap heb je daar niet aan als je straks thuis zit en niet meteen weet hoe het verder moet. Auto’s maken, dat is een stuk van jezelf, dat is je leven. Een leven dat je deelde met collega’s, vrienden, familie.

Het is misschien zelfs niet de eerste keer dat je hier door moet. Dat je jezelf opnieuw moet uitvinden na een massaal sociaal en economisch bloedbad.  Misschien is dat het cynische, dat er geen lessen lijken te worden getrokken. Dat dit eigenlijk een kroniek van een aangekondigde dood was.

En misschien is het net nu dat de hoge heren en dames in Brussel eindelijk wakker te horen worden voor de harde realiteit van een bijzonder competitieve wereld waarin de dingen sneller dan ooit veranderen en we meer dan ooit verbonden zijn met elkaar.

Vanavond willen we op TV niet horen hoe erg ze het vinden “voor de mensen”. We willen geen verwijten, recuperatie,  “wat als…” of steekvlampolitiek zien. We willen geloven dat er een positief verhaal is voor de toekomst waar iedereen een plaats in heeft. Want 5.000 mensen die zomaar bij het vuilnis worden gezet, dat is een teken dat er iets heel erg fout zit.

2009 gaat in de annalen als een gek jaar. Voor zover ik het een jaar kan noemen. Voor mij is het eerder een blur aan gebeurtenissen. En de fall out manifesteert zich in extreem zuing bloggen. Tjah, sinds medio 2008 zit ik op een rollercoaster en die lijkt maar niet te stoppen. Even recapituleren.

Medio 2008 besloot ik mijn job bij de overheid in te ruilen voor een job in de web sector. Geen evidente keuze want ik moest veel, heel veel, on the job leren. Ondanks de achtergrond die ik had. Ondertussen pendelde ik elke dag tussen Antwerpen en Leuven. In december verhuisde ik dan naar Leuven. Het idee was om daar toch een tijdje te wonen en te werken.

Het lot besliste er anders over. Allerlei omstandigheden deden mij beslissen om het als freelance web developer te proberen. Meteen het diepe eind van het professionele zwembad dus in.  Waarom ook niet? Zonder vrouw, kind of lening was dit het perfecte moment om mij daar te wagen. De tweede helft van 2009 was een aaneenschakeling van projecten, bedrijven, etc. Keihard om den brode werken om de onstilbare honger van Vadertje Staat de baas te kunnen. Veel, heel veel, gependel. De NMBS en De Lijn hebben toen goed aan mij verdiend. Wist je trouwens dat in de prijs van een treinticket geen BTW zit? Doet een mens vragen stellen over hoe duur het openbaar vervoer wel niet is!

En toen belandde ik voor een job gedurende een 6 tal weken in Antwerpen.  Dat waren 6 droomweken. Nog altijd keihard werken, maar het project en de tijdelijke collega’s bleken een droom te zijn. En ik leerde er ongelofelijk veel bij.  Toen het einde van het tijdelijke contract naderde kreeg ik een onverwacht voorstel.  De ervaring had mij geleerd om altijd wantrouwig te zijn. Maar men meende het doodserieus.  De rekening werd gemaakt en conclusies werden getrokken. En dus werk ik sinds begin december terug in Antwerpen en draagt mijn kaartje de titel ‘senior drupal developer’ en ben ik niet langer full time zelfstandige.

Ik pendel nu elke dag tussen Leuven en Antwerpen. Omgekeerde richting van wat ik vorig jaar deed. Ironie noemen ze dat.

Afin, dat was 2009 zo’n beetje in een notedop. U begrijpt wel dat ik een klein beetje moe ben van al die omzwervingen. Dat 2010 voor mij ook wel géén rustig jaar zal worden. Een interessant jaar, dat zeker, maar zeker geen uitrustjaar.

Vanaf vandaag ben ik officieel zelfstandige… en morgen sta ik te chillen op de festivalwei van Werchter. Niettegenstaande ik sinds medio april 4/5de werk, moet ik mijn laatste verlofdagen ergens rond de kerstvakantie hebben genomen. Een half jaar gaat snel voorbij en als ik erop terugkijk hebben we wel een paar serieuze projecten gerealiseerd. Het kan absoluut geen kwaad om even een paar dagen van The Grid te verdwijnen en mijn hoofd even volledig leeg te maken.

Rock Werchter is het ideale excuus. De tickets waren gekocht ruim voor ik effectief De Stap zette. Het ziet er naar uit dat we een paar zonnige dagen tegemoet gaan, – met een beetje pech – een stevige plensbui mogen verwerken en – ondanks de Milk Inc hetze – een subliem programma zullen degusteren. Heerlijk toch.

Maandagmiddag ben ik terug thuis om dinsdag fris en monter Colada een kickstart te geven. Let’s get on with it!

Vanmorgen ging het na tien dagen pijnscheuten in de rechterarm richting huisarts. Als er iets niet in de haak is met mijn lichaam, dan wil ik weten wat het precies is en wat eraan te doen valt. Geen nonsens.

Het spreekuur gisteravond was, wel, overrompeld. Buiten de deur stond er een tiental fietsen en auto’s bumper aan bumper. De gemiddelde Vlaming is écht wel vaak ziek zo lijkt het. In deze tijden van flexibele werkuren is het ook wel begrijpelijk dat men vaak tot vrijdagavond wacht voor een doktersbezoek. Ik liet het aan mij voorbijgaan en besloot om deze morgen om 8 uur op te staan om rond 9 uur in de wachtkamer te zitten.

De klassiekers: een vrouw met een klein kindje en vooral een pak bejaarden. Je voelt hem wellicht al aankomen: mensen met pensioen scheppen er soms een duivels genoegen in om uitgerekend in het weekend of ’s avonds naar de dokter te gaan. Al was het maar met kwaaltjes zoals reuma, een hoest of what not. Of om een voorschriftje te bestellen. Op zo’n momenten wens ik een beetje dat ze House gewijs richting huiswaarts worden gestuurd.

Gelukkig is mijn huisarts een uitertst vriendelijke mens. Ik moest niet lang wachten op mijn beurt. Even de situatie geschetst waarna hij wat aan mijn arm en pols begon te frunniken. De diagnose: het gevolg van de nieuwe job is dat ik mijn de arm in kwestie intensiever dan ooit gebruik. Volgens hem is het waarschijnlijk spierpijn van voorbijgaande aard. Niets ernstig dus. Als het over een week of 3 niet beter mocht ik nog eens terug komen. Opluchting van mijn kant.

Ondertussen gebruik ik mijn eigen Logitech muis op het werk en heb ik mijn bureaublad een stuk hoger laten zetten. Wat tot enig gefrons bij de collega’s leidde. Neen, mijn bureau staat niet te hoog. Zo ben ik dat juist gewend. En tenslotte wissel ik wat af met de linker- en rechterhand. Wat ik weer helemaal niet gewend bent. Niets zo frustrerend als vijfhonderd keer moeten klikken eer je muiscursor op de juiste link of knop terecht komt.

Hopen dat mijn arm snel terug mee wil werken.

… of hoe het terug-naar-school gevoel gisteren en vanmorgen even de kop op stak. Alternatieve titel voor mijn eerste werkdag bij Statik. En het werd een zeer gevulde dag.

6u02: op dit ontiegelijke uur in Brugge wakker worden. Het ochtendzon heeft goud in de mond of zoiets.

6u58: de trein op richting Leuven. Het plan is om daar over te stappen op de trein richting Heverlee en om 8u37 te beginnen.

7u28: onze lieve vrienden van de NMBS konden het niet laten. De trein valt defect in Gent en rijdt niet verder. In de absolute chaos besluit ik de trein van 7u39 richting Schaarbeek te nemen.

8u15: ik arriveer in Brussel-Centraal en stap snel over op de trein naar Leuven over Brussels Airport

8u39: blitzbezoekje aan de luchthaven van Zaventem

9u05: eindelijk gearriveerd in Leuven

9u20: ik arriveer in Heverlee.

De dag begint met een uitgebreide rondleiding terwijl de nieuwe collega’s één voor één binnen druppelen. We zijn met 5 man vandaag. Ik krijg mijn werkplek toegewezen. Een verse, nagelnieuwe iMac staat op mij te wachten. Dit wordt mijn werkpaard. De rest van de dag bestaat erin om er mijn werkomgeving op te zetten. e-mail, browsers, textmate, subversion repository, public keys,… In de namiddag begon ik mijn ontdekkingstocht doorheen de code van de vele projecten. Spannend en heel erg leuk!

Met het mooie weer besloten we dan maar buiten te zitten met onze broodjes. Op het pleintje had er een oudere dame geprobeerd om met haar auto italian job gewijs van een paar trappen te rijden. Slecht plan want de auto bleef steken met het chassis op de trap. De politie en een takelwagen kwamen eraan te pas. Ergens was er het plan om met zijn allen de handen onder de auto te steken en hem terug op het pleintje te duwen, maar de stem van de rede en het besef dat we misschien meer kwaad dan goed zouden doen, hield ons wat tegen.

Tegen een uur of 6 besloot ik de trein naar Antwerpen te nemen. Ik arriveerde mooe maar tevreden mooi om 19u in het Centraal. Ideaal. Nu heb ik nog wat tijd om TV te kijken en dan op tijd in bed om morgen vroeg de dag aan te vatten.

O ja, voor alle nieuwsgierigen: dit is mijn nieuwe werkplek…

Hm. Eergisteren tot 19u present op het werk voor onderhoudswerken, daarna richting Brugge voor extra logistiek. Gisterenavond vertoefde ik in Gent in het gezelschap van deze drie lieve mensen (tip: als je lasagne wil eten in Gent, laat dan pizzeria San Marino op het Zuid langszij liggen!). Dank je dat ik mocht crashen op de zetel! Vanmorgen 25 minuten staan vernikkelen in de decembermorgenkoude op een duister perron te Gent Sint Pieters, wachtend op een trein die veel te laat was.

Straks arriveert kameraad B. hier voor een weekendje Antwerpen met zijn wederhelft. En maandag geef ik om 9 uur al weer present voor werkgroepvergaderingen op het Kiel.

Drukjes dus…

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

Staking bij het spoor dat doet mij altijd een beetje denken aan Hey Boy, Hey Girl van de Chemical Brothers.

…here we go…

Ad infinitum.

Aantal minuten te laat op het werk gearriveerd: 21. Aantal minuten vertraging in het station: 35. En dan is mijn attest van de treinvertraging nog eens onleesbaar ingevuld!

Dank u! Dank u!