Huis

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Maandag leverde Ikea onze nieuwe zetel en een nieuwe slaapbank voor Louise. Ook de Proximus ploeg maakte passage om de aansluiting te verzekeren. Dat bleek niet zo eenvoudig. Long story short, we zijn overgestapt naar Telenet. Dinsdag was het van domicilie verhuizen en een voorlopige parkeervergunning aanvragen. Woensdag was een dag van inpakken, af en aan rijden en andermaal een bezoek aan Ikea. Donderdag werd onze nieuwe keukentafel geleverd.

Donderdagavond besloten we om onze matrassen en lattenbodems te verhuizen en onze eerste nacht in het nieuwe huis door te brengen. We wilden niet langer wachten tot de eigenlijke verhuis. Ook al kostte dat extra moeite. Het appartement in Oostkamp stond helemaal op zijn kop en we voelden dat het thuisgevoel ondertussen was verhuisd naar het nieuwe huis.

Vrijdagmorgen haalden we de gehuurde vrachtwagen op. Eerst ging het richting Meulebeke om meubels die daar nog gestockeerd lagen, op te halen en naar de kringloopwinkel in Tielt te brengen. Daarna trokken we nog maar eens naar Ikea om een Besta kast en TV meubel op te pikken. Ook daar volgt nog een blogpost over.

Vrijdagavond leverden we een laatste inspanning en was het appartement in Oostkamp eindelijk helemaal verhuis klaar. Buiten de meubels stond alles mooi verpakt klaar voor de vrachtwagen. We hebben dan wel België – Brazilië gemist, maar dat hadden we er toch echt wel voor over.

Zaterdag was D-Day. Een verhuisploeg van lieve vrienden en familie kwam ons in de vroege uurtjes helpen. Het uitgekiende verhuisplan leverde resultaat op. In de loop van de namiddag waren we volledig verhuisd.

Zondag was een dag van schoonmaken in Oostkamp. Hoe goed je in al die jaren ook mag poetsen en stofzuigen: het blijft verbazingwekkend wat je nog vindt aan stofnesten en vuiligheid wanneer alles leeg staat. We zijn toch even zoet geweest om alles pico bello te krijgen. Waarom zou een mens al die moeite doen voor iets wat je verlaat? We hebben immers vaak genoeg geklaagd over de oude staat het van het appartement. Uiteindelijk hebben we er jaren van ons leven gewoond. Het was onze thuis. En om in schoonheid afscheid te nemen, was het de extra inspanning meer dan waard.

Gisteren hebben we de sleutels van het appartement afgegeven en het papierwerk getekend. Ook de twee poezen haalden we terug van het poezen pension. Vanmorgen kwam dan de Telenet man de aansluiting regelen. Nu rest ons nog het uitpakken van dozen en het rustig settelen in onze nieuwe woonst. We voelen ons alle vijf alvast helemaal thuis.

De zomer mag ook voor ons eindelijk starten.

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

Ondertussen zijn we al aan het verhuizen. Elke autorit doen we met een volgeladen koffer. We willen zoveel mogelijk spullen uit de weg hebben wanneer we volgende zaterdag finaal de grote meubels aanpakken. Aangezien we elke avond in het huis werken, hebben we onze keuken operationeel gemaakt.

Deze week op het programma: Proximus verhuizen, nieuwe meubels die worden geleverd, een bezoek aan IKEA, schilderwerk afronden, schoonmaak van het terras, BPost verhuisdienst regelen, onze katten naar het kattenhotel brengen, domicilie aangeven en parkeervergunning aanvragen,… En dan finaal verhuizen volgend weekend.

We vieren hier straks met 12 van oud naar nieuw en dus staat ons appartement op stelten. Louise’s speelhoek staat opgestapeld in onze slaapkamer. De keuken is omgetoverd tot Operations Center waaruit we strategisch de extra lange tafel in de living van eten zullen voorzien. Het hele servies en alle potten en pannen zullen we bezigen. We hebben van de gelegenheid gebruik gemaakt om een hele nieuwe set glaswerk aan te schaffen want daar waren we ook wel aan toe. En de poezen? Die lopen hier wat verloren rond in alle drukte. Straks verdwijnen ze in onze slaapkamer wanneer Het Eerste Volk aanbelt.

We trekken alle registers eens open, en dat mag ook wel. Want het is onze laatste oudejaar in ons appartement. In 2018 verhuizen we naar ons eigen huis. En Louise zit halverwege haar laatste jaar basisschool. Veel om naar uit te kijken in het nieuwe jaar.

Ik wens iedereen een fijn, behouden en feestelijk nieuwjaar!

Dat het verdorie snel gaat. Waren we zonet nog halverwege april en in anticipatie van de klimcursus, dan zien we nu het einde van juni met rasse schreden naderen. Time flies en al.

In ’t kort.

De akte is getekend. We zijn nu officieel eigenaars van een huis in Brugge. Aan het begin van 2018 worden wij inwoners van Sint-Katarina Brugge. Het spreekt natuurlijk dat we er enorm naar uit kijken. Sinds het tekenen van de compromis zijn we er niet meer geweest. Af en toe vragen we ons dingen af zoals: “Hm. Hebben we nu laminaat liggen op de slaapkamer of niet?” Alles is net verbouwd, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen in maken. De inrichting, dat is iets waar we hier ten huize wel al af en toe over dromen en brainstormen.

Het project op het werk begint nu echt vorm te krijgen. Er wordt naarstig door gewerkt om de ruwe kanten eraf te vijlen. Eergisteren gaf ik nog in Antwerpen een demo op een studiedag. Dat ontlokte heel wat interessante vragen en discussie. De komende maanden worden spannend. Ik kijk uit naar het moment waarop we echt operationeel zullen worden.

Eerder per toeval kreeg ik deze week Libanees voorgeschoteld. Donderdag was ik in Brussel voor een bestuursvergadering gevolgd door een aansluitend etentje. Vrijdagavond had Marjan gereserveerd voor ons tweetjes bij Amon in Brugge. Tweemaal lekker eten? Tweemaal lekker eten! Beide restaurants zijn aanraders als je eens iets anders wil.

Op naar de komende week!

We hebben een huis gekocht! Jawel. We kunnen het nog niet helemaal bevatten, maar we hebben een echt huis van baksteen met een dak, muren, ramen en een voordeur gekocht.

We huren sinds enkele jaren een ruim appartement in hartje Oostkamp. Louise gaat hier dichtbij naar school, dus verhuizen was niet meteen opportuun. Nu komt de overstap naar het middelbaar wel zo zoetjes aan in zicht. Dat betekent dus een andere school. Ondertussen vonden we voor onszelf ook wel dat de tijd rijp was om eens voorzichtig na te denken over een eigen huis.

De vastgoedmarkt betreden, daarvoor moet je je kieten smout’n. De prijzen en de kwaliteit van het aanbod gaan alle kanten uit. Toen we een paar weken geleden besloten om eens onze neus voorzichtig in de wind te steken, gingen we er nog van uit dat het maanden en maanden zou duren vooraleer we iets zouden vinden dat een beetje aan onze eisen zou beantwoorden.

Alleen draaide het helemaal anders uit…

Vlak na nieuwjaar wonnen we een eerste keer financieel advies in. Wat is ons budget? Hoeveel kunnen we lenen? Waar moeten we op letten? Daarna begonnen we de vastgoedwebsites in het oog te houden. Elke avond een half uurtje rond kijken om een idee te krijgen van wat je voor je geld kan krijgen. En dat viel op het eerste zicht nogal hard tegen. Het gros van de huizen zijn – om het zacht uit te drukken – in lamentabele staat. Makelaars zijn bedreven in het hanteren van eufemismen zoals “Op te frissen” of “Heeft potentieel”. Maar een renovatieproject, dat zagen wij helemaal niet zitten. Een betaalbare, afgewerkte woning vinden, dat zou dus een zeer stevige uitdaging worden.

Half januari besloten we om toch maar eens een teen in het water te steken. We hadden online een huis gezien dat qua prijs wel oké was en er op de foto’s nu ook niet zo onaantrekkelijk uit zag. Toevallig stond er in een parallelle straat een tweede huis te koop. Iets duurder, maar zeer recent gerenoveerd. “Ach.”, dachten we, ” Waarom ook niet?” En dus legden we twee afspraken op dezelfde dinsdagavond vast.

Onze eerste afspraak bracht ons naar het tweede, duurdere huis. Het was instant liefde zodra we een voet over de drempel hadden gezet. Een recent aangepakte arbeiderswoning. Ideaal voor ons drieën. Niet zo erg groot, maar wel zeer efficiënt ingedeeld. Een ruime, lichte leefruimte met moderne keuken, garage, vier slaapkamers, een mooie badkamer en een aangenaam terras. De eigenaars zitten zelf in het vastgoed en hadden eigenhandig de renovatiewerken aangepakt. En het is wel duidelijk dat ze op kwaliteit en afwerking mikten: op een lik verf en een poetsbeurt na, zijn er hoegenaamd geen structurele bouwwerken nodig. Na een half uur stonden we beiden uitgeschud op straat. Dat kon nu toch niet waar zijn dat we gelijk het eerste huis dat we bezochten, zouden kopen? We wisten niet goed wat we ervan moesten denken.

Dat andere huis, dat was het andere uiterste. Zodra we er binnen waren wisten we dat dit het niet was. Er zou bijzonder veel werk bij komen kijken om er enigszins ons ding van te maken. Het bevestigde alleen maar harder wat we vonden van het eerste huis.

We beseften gelijk dat we snel moesten beslissen. Het huis was nog maar pas op de markt, maar de makelaar liet weten dat er nog gegadigden waren. Na een korte nacht hakten we de knoop door. De volgende morgen belden we naar de makelaar: we brachten een bod uit op het huis. Die avond, nauwelijks 24 uur na ons eerste bezoek, zaten we terug in diezelfde fijne leefruimte om de eerste papieren te tekenen samen met de eigenaars. Die lieten ons gelijk weten dat ze het bod hadden aanvaard. Onze breinen konden amper bevatten hoe snel het allemaal ging.

In de voorbije dagen gingen we door een rush van papierwerk. De kredietaanvraag opstarten, een notaris kiezen, het stedebouwkundige dossier inkijken, de formele verkoopovereenkomst laten opstellen,.. Deze week was het dan zo ver. We hebben de compromis getekend. De volgende stap is het laten verlijden van de akte. En dan is het officieel ons huis.

Het huis zelf ligt in de Sint-Katarina wijk in Brugge. We gaan vlak buiten de Brugse stadswallen wonen. Je hoeft enkel de ring over te steken en je bent in het historische centrum van de stad. Dicht bij alles en iedereen. Een persoonlijke plus voor mezelf is dat we op een paar honderd meter van de klimzaal én het station gaan wonen.

Iets moois om naar uit te kijken. Dat zeker!

Ik heb een appartement gekocht. Een keuken, een living, een slaapkamer, inkomhal, badkamer, een toilet, kelder en een terrasje. Gelegen op de eerste verdieping met een fantastisch uitzicht over een park. En ik mag dat allemaal binnen afzienbare tijd het mijne noemen. Vanmiddag heb ik het compromis getekend met de verkopers en de makelaar. Duizend-en-één papieren doornemen. Alles goed lezen. Vragen stellen tot alles duidelijk is. En dan alles paragraferen en handtekenen.

Ik had mezelf vorig jaar voorgenomen om van 2011 het jaar te maken waarin ik zou zoeken – en misschien wel vinden – naar mijn eigen stek. Niet dat ik er haastwerk van wilde maken na mijn verhuis in oktober. Verre van zelfs. Eerlijk gezegd zag het er begin dit jaar nog helemaal anders uit. Ik had eind 2010 een heel erg fijn iemand leren kennen. De eerste weken van het jaar waren, zoals dat heet, een ware idylle. Maar eentje van het soort dat jammer genoeg niet mocht blijven duren. Hoe graag ik dat ook had gewild. Laten we het er op houden dat er in de laatste maanden nogal wat rimpels en grijze haren bij zijn gekomen.

Terug dus naar de oorspronkelijke roadmap. Dat moest ook wel. En zo begon in april de zoektocht naar een nieuwe stek. De werkomstandigheden laten mij toe om terug in Brugge te komen wonen. Hoe graag ik ook in Antwerpen ben, ik betrap mezelf er op nog altijd terug naar de heimat terug te keren. Tjah, dan weet je het wel. Lang moest ik niet zoeken. Het appartement vond ik al na een paar weken op Immoweb. Het is het derde appartement dat ik op een drietal weken tijd bezocht. Ik had er mijn twijfels bij. De foto’s waren, wel, wat ongelukkig en in zijn prijsklasse krijg je meestal krotten te zien. Maar de ligging is ideaal, niet ver van het station en dicht bij mijn ouders. En dus maakte ik toch maar een afspraak. De makelaar bleek een ex-scoutsleider te zijn. Van een fijne verrassing gesproken! Maar bij het eerste bezoek bleken mijn twijfels ongegrond. Niet te groot, niet te klein. Goed onderhouden. Geen vochtplekken of schimmels. En de dame die er nu in woont is de properheid zelve. Twee plaatsbezoeken met een zeer kritisch oog, en een paar nachtjes later wist ik: dit wordt het.

En dus heb ik mij de voorbije weken ingewerkt in all things real estate. Compromissen, aktes, leningen, rentevoeten, EPC, bodemattesten,… I know ze lingo now. Ik heb ook het geluk tot nu toe ook heel goed te worden opgevangen bij de bank. Alles loopt zoals het hoort te lopen.

En dus kon er vanmiddag worden getekend. Stress? Boh neent gij! Regel nummer één is: zorg dat je weet waar je mee bezig bent, goed voorbereid bent en realistisch blijft. De rest komt vanzelf.

Nu is het wachten tot de notaris het nodige heeft gedaan en de akte kan worden verleden. Dan is het écht van mij. Maar meteen verhuizen kan nog niet. Er is nog het kleine detail dat er een huurster woont. Die is nu op zoek naar een nieuwe woning. De wet biedt haar 6 maanden bescherming vanaf ontvangst van de opzegbrief. Dus in het slechtste geval ben ik gedurende een paar maanden slechts huisbaas. Ach, na drie keer huren zie ik het nu eens van de andere kant. De plus is dat ik bijna geen noodzakelijk renovatiewerken moét laten uitvoeren. Ik kan er zo in. Er zijn natuurlijk wel plannen om op korte termijn te investeren: een nieuwe vloer in plaats van jutte in de living en wat nieuw keukenmateriaal zoals een oven en een treffelijke kookplaat.

Mja, zo verbind ik mij dus binnenkort aan de bank. Zoals iedereen dat ooit wel doet. Het is ook een beetje vrijheid dat je daarmee opgeeft. Gedaan met rondhoppen.

Tijd om een nieuw hoofdstuk te beginnen.

Vandaag gehoord:

Je leven is als een huis met verschillende kamers. Het is nooit goed om te veel aandacht aan enkele kamers te besteden en andere nooit te verkennen.

Ik heb de laatste jaren mij wat te hard beperkt tot enkele kamers van mijn leven. Dat zie ik sinds enkele maanden in. Geen nood, ik neem sinds kort de tijd om het hele huis te verkennen. Dat levert soms verrassende conclusies op, maar het doet vooral deugd om dat eindelijk te doen.

Zo. Nu ik Amerika achter de rug heb, pak ik de volgende uitdaging met beide handen aan: in de komende weken/maanden(?) een woonst vinden in het Leuvense. Meubels heb ik al. Nu nog een betaalbare plaats vinden om die te zetten.

Gisteren heb ik een appartement in 3000 gaan checken. Het was de eerste grote kanshebber: goed gelegen, niet al te duur en net niet te klein. Alleen jammer dat het al was bemeubeld. Mijn eigen – overigens degelijke – IKEA huisraad van de hand doen voor gammele rieten keukenstoelen, een oude laminaattafel, een uitgeleefde kleerkast en mouzekes die voor zetels moeten doorgaan, daar doe ik niet aan mee.

Vanavond ben ik dan bij een immokantoor op de Martelarenlaan binnengestapt. Ze hadden nog iets dat mij wel kon interesseren. Ik mag vrijdagavond een appartement bezoeken. Ook binnen 3000 en vlak aan het station. Ik ben benieuwd…

Jawel. De randdebielen van de NMBS hebben het weer geflikt. Ik was vanmorgen een uurtje later beginnen met werken dus dat betekende een uurtje overwerk. Geen probleem. De trein van 6u uit Heverlee met overstap in Leuven betekende om 7u thuis te zijn. Alleen… als die trein zelfs niet eens komt opdagen zonder dat je ook maar enige informatie via de luidsprekers krijgt, tjah, dan moet een mens improviseren. Ik mocht dus de bus nemen door Leuven en in het station de boemel met over Aarschot nemen om tegen 20u in Antwerpen te arriveren. Niet fijn. Nog minder fijn is dat zelfs in Leuven nergens problemen werden aangekondigd.

Natuurlijk ga ik straks klacht indienen. Natuurlijk ga ik mijn grieven kenbaar maken. Desnoods via een lezersbrief in de krant. Alleen weet ik dat dat allemaal weinig zoden aan de dijk brengt.

Nu ja, van bij het begin wist ik dat ik dit niet lang zou volhouden. Als het niet de vermoeidheid zou zijn, dan was het wel de onregelmatige dienstverlening die mij de das om zou doen. En veel beterschap zit er immers niet in zoals het nu loopt.

Vanavond was na alle miserie in de laatste twee weken voor mij de spreekwoordelijke druppel. Ik vat bij deze zoektocht naar een nieuwe stek in het Leuvense aan. Ik ga dus op zoek naar een comfortabele studio, appartement,… om te huren. Het hoeft niet meteen Leuven centrum te zijn (prijs en zo) Maar het moet nu ook weer niet super ver uit de buurt liggen. Kessel-Lo of Heverlee lijken mij ook best wel fijn wonen. En het mag ook al wat groter zijn dan mijn woonst in Antwerpen. Ik zou toch graag eindelijk eens wasmachine kunnen plaatsen. En een eigen slaapkamer hebben.

Wie een goeie tip heeft, een kennis/familie/… die zelf verhuist,… laat het mij weten. Mijn eeuwige dank, een traktatie, linkliefde, whatever heb je dus sowieso!

Alvast bedankt!

Soms. Soms ben ik nogal eens vergeetachtig.

Stikkapot ben ik thuis aangekomen na het peddelen op de fiets door nachtelijk stormweer. Natuurlijk verlangde ik naar mijn bedje. Toen ik mij te slapen legde kon ik mij niet van de indruk ontdoen dat ik iets aan het vergeten was. Bij het opstaan werd er mij droogweg op gewezen dat mijn fiets nog ongesloten tegen de gevel stond te wachten om in de garage te worden gezet.

Hum. Vergeten dus. Tweede keer ondertussen eigenlijk. Soms hé!