Wonen en Dagelijks Leven

Wat doet een mens tijdens het weekend? Vooral veel niksen! Dat mag ook wel eens dunkt me. Komende week zal druk genoeg zijn dunkt me. Ik moet onder andere:

• Mijn lezing in Finland voorbereiden
• Beetje plannen voor de komende weken en maanden.
• Nadenken hoe ik mijn werk verder kan uitmelken valoriseren.
• Dossier digitalisering van audiotapesverder opvolgen.
• Und so weiter…

O ja, en dan is er nog het concert van Coldplay woensdagavond! Shibby!!

Koken is een ware revelatie. Vooral omdat ik over een eigen exemplaar van Het Boek van de Boerinnenbond beschik. Dat betekent op mijn gemak experimenteren. De eenvoudige dingen eerst. Aardappelen leren koken of bakken (bij voorkeur met stukjes ui en spek) en zo. Ik heb mij zaterdag zelfs een pattatenstamper in de Blokker aangeschaft. Kwestie van ook puree te kunnen maken. En mocht het fout gaan, dan is er altijd nog SOS Piet.

Net zoals Littl’Q ga ik hier op de barricaden staan. Tegen laarzen en botten. In alle soorten en formaten. Maar bovenal: de soort gedragen door vrouwen. Je ziet ze tegenwoordig overal opduiken: dames die hun benen in rijlaarzen gewrikt hebben. Bij voorkeur de soort met hoge hakken. Soms kan je stellen: ze staat ermee. Maar evenveel zou je liever schreeuwend weglopen wanneer zo’n burgerlijk exemplaar op je af komt getrippeld. In het slechtste geval krijg je een smalende blik uit de hoogte. Maar het ergste is toch wel het klakkend geluid van de hakken. Tak tak tak! Argh! Ik krijg het er op mijn heupen van. Help mij hopen dat het een tijdelijk modeverschijnsel is. Dat de ontwerpers in het voorjaar iets met luchtkussens of zo ontwerpen!

Op sommige dagen heb ik zo een voorgevoel heb dat er rampen zitten aan te komen. Alleen weet ik niet uit welke hoek. Het gevaar kan van overal komen. Bijvoorbeeld het mailtje waarin mij vanmorgen werd meegedeeld dat er voor de staking vrijdag doodleuk een dag verlof wordt ingehouden. Het gevolg is dat ik dan nogal onaanspreekbaar en slecht gezind ben en liefst van al wens dat het al morgen was. Vandaag is het weer eens van dattum. Proberen zo weinig mogelijk naar mijn mailbox te kijken en met Coldplay in de oren voortpleuren op de inventaris van het geluidsarchief. Moest mijn collega ze niet nodig gehad hebben, dan zou ik zelfs de draad van de telefoon doorknippen!

Het moet niet altijd wok zijn. Fondue is ook lekker. En een beetje avontuurlijk. Vooral de factor ‘gevaar’ maakt het zo aantrekkelijk. Bijvoorbeeld, wanneer je – zoals ik zojuist – erin slaagt om met zo’n vorkje je eigen hand te spietsen. Van een adrenalinerush gesproken wanneer je tot dat besef komt en een stukje brood op te steken. En dan vergeet ik nog de kom hete kaas die op een gammel stelletje staat met daaronder zo’n napalmbrandertje! Bovendien brengt fondue een beetje spanning in de relatie. Vergeet de erotische kooklessen. Beleef de intense momenten wanneer je liefdevol de eerste zorgen toegediend krijgt door uw wederhelft en dan, indien desgewenst, richting spoed wordt gevoerd.

Vandaag staken de bonden. En dat zullen we geweten hebben. Ik bevind mij momenteel in Brugge en ik zou graag toch op mijn werk in Antwerpen geraken. Waarschijnlijk zal dat bij louter ambitie blijven. Op dit moment (7u19) zit ik hier in de stationshal van Brugge te kijken op lege borden en is er in de verste verte geen officiële afgevaardigde van het spoor te zien. Ik heb mij een voucher aangeschaft zodat ik toch via de telenet hotstpots in de stations on line kan en mailtjes kan versturen/blog bijwerken.

Autorijden heeft blijkbaar veel weg van piano- of orgelspelen. Je moet tegelijk verschillende dingen met je handen doen om het zaakje rijdende te houden én in de juiste richting te laten gaan. Dat heb ik gisteren mogen ondervinden. Kameraad Webster reed mij richting verlaten bedrijfsterreinen van de GvA. Daar liet hij mij plaats nemen achter het stuur. Eindelijk werden mij de geheimen van de ontkoppeling geopenbaard!

En dan was het moment eindelijk daar. Ontkoppeling ingeduwd, in neutraal, handrem af, in eerste zetten en dan langzaam de ontkoppeling lossen. Daar gingen we dan – weliswaar met een slakkegang – vooruit. Met Matthias achter het stuur! Blijkbaar is het starten op ontkoppeling niet zo eenvoudig want na enkele keren stilgevallen te zijn kreeg het min of meer onder de knie. Uiteindelijk kwamen we zo ver om: bochten te nemen, remmen, rijden in derde versnelling door zoetjes aan het gaspedaal in te duwen en – uiteraard – gewoon stoppen en de auto uitzetten. Volgende stap: autorijschool volgen.

Mijn to do lijstje deze week:

• Vanavond wokken met Webster MC.
• CD’tjes halen voor Lotte haar verjaardag.
• Morgen vliegtickets richting Finland oppikken in Deurne
• Donderdagavond, doktersbezoek.
• Vrijdag proberen terug te keren naar Antwerpen.
• Zaterdag verjaardagsfeestje Lotte.
• Zondagmiddag post mortem onderzoek van een kapotte laptop met kameraad Twanne.

Een drukke week! En tussendoor ook nog wat proberen nadenken! Moet allemaal kunnen. O ja, mijn boekje is verschenen in papieren vorm. Het doet nogal vreemd om die palet met kartonnen dozen te zien waarin 500 exemplaren van je werk zit. Bovendien valt het zaakje dikker uit dan ik verwacht had. Voldoening troef!

Boem. Hier zijn we dan. Ik heb eindelijk internet! Een frisse installateur passeerde hier deze middag om de nodige apparatuur te installeren. Drie zwarte bakjes en wat gemorrel met kabels later was er dan le moment suprême. Zonder meer kreeg ik de standaard MSN portal te zien waarop Internet Explorer ingesteld is. De installateur wilde gelijk mijn mail account instellen op outlook express. Gelukkig kon hem tegenhouden om dergelijke blasfemie te voltrekken. Ik heb mij gelijk de drievuldigheid Firefox, Thunderbird en OpenOffice.org geïnstalleerd.

Het is natuurlijk wel een beetje ambetant om zo zonder internet te moeten leven. Althans, na de uren. Ik zou nog willen bloggen over o.a. de nieuwe Lost serie, mijn wedervaren in Antwerpen, wat er ruist op het Internet, enzovoort. Maar voorlopig moet ik mij tot het minimum minimorum beperken. Ik kijk al uit naar volgende week dinsdag. Met een beetje geluk komen ze dan internet installeren. Kan ik eindelijk terug mijn RSS feeds deftig volgen.