Media en Entertainment

Beste Herman,

Gefeliciteerd met uw aanstelling als president. Gij gaat dat goed doen. Met uw rustige vastigheid zult ge de primadonna’s van de Europese politiek wel rond de tafel houden. Ik moet eigenlijk bekennen dat ik u eigenlijk niet goed ken. Ja, toen ge nog minister van begroting waart. En op den TV kwam met cijferkes. Ja, van toen! Maar wie gij echt zijt, dat was een open vraag toen gij vorig jaar premier werd.  Onbekend is onbemind. Nochtans deed gij dat niet slecht. In tegenstelling tot den anderen uit Ieper kwam gij nooit echt vaak op TV om op uwen borst te kloppen. Rustige vastigheid alweer! Meer zelfs, de laatste 12 maanden waren een echte verademing. Er was nauwelijks politiek gekrakeel die naam waardig. Dat hebben we dan ook te danken aan uw pragmatisme en realisme. Nu ja, onder ons gezegd en gezwegen: we weten allebei dat de échte beslissingen binnenskamers worden gemaakt. Tijdens dure diners in Brusselse restaurants, via nachtelijke telefoontjes, in de wandelgangen of de bar van het parlement, bedisseld en gestuurd door mensen met dure titels en allerlei belangen. Ach, uw rol was dan ook niet om daar schoon schip in te maken. En als president zal dat ook wel niet anders lopen. De angst slaat mij eigenlijk vooral om het hart, dat met uw vertrek de demagogie van het Goed Bestuur terug zijn intrede zal doen in de Wetstraat. Ik hoop dat ge in uw nieuwe functie de tijd vindt om de zaken op het thuisfront in het oog te houden. Misschien kunt ge van tijd uw opvolger een haiku toesturen. Niets zo goed als poëzie om een mens tot nadenken aan te zetten.

In ieder geval, het gaat u goed meneer de president!

Mja, wat er gebeurd is bij De Morgen, daar heb ik het toch wel wat moeilijk mee. Kwaliteitskranten – what’s in a name – in Vlaanderen, je kan ze op een hand tellen. Thuis zijn we altijd geabonneerd geweest op De Standaard. Ik ben zowat opgegroeid met die krant: meer dan eens zat ik er als jongeling met de schaar in om al wat boeide te sparen in archiefdozen en mappen. Maar de laatste jaren begon de kwaliteit wat tegen te vallen.

Met het ouder worden krijgt een mens nu eenmaal een andere, rijpere blik op de wereld en wat er in de kranten staat. En in onze huidige digitale off-on-offline wereld ligt informatie opeens binnen handbereik. Lavaheet en onverslagen. Als een krant de dag nadien dezelfde feiten verslaat, speelt voor mij vooral hoe het gebracht wordt een rol. Dynamisch geschreven en met een frisse kijk. De Oude Dame laat mij wat dat betreft een beetje op mijn honger zitten. Al was het maar omdat ik tijdens de ochtendkoffie bij sommige artikels een déjà lu gevoel heb. Het artikel in kwestie blijkt dan ook een doorslagje van wat er de avond voordien op DS Online stond.

En dus is de keuze tijdens mijn occasioneel frequenteren van de gazettenwinkel snel gemaakt: De Morgen. Fris ogend, jong en net dat tikkeltje meer. Ik kocht het dagblad  omdat ik nieuwsgierig was naar de de laatste Camps en Dewulf. Ik kocht De Morgen omdat ik hun foto’s net iets leuker vond of mij meer aanspreken. Ik kocht De Morgen omdat ik hun opiniestukken net iets verder gaan vond: zonder grootspraak maar wel stevig onderbouwd. Ik kocht De Morgen omdat je voelde dat er een dag en een nacht liefde en hard werk in was gekropen om een degelijk product te leveren.

En dan is het jammer dat je moet horen dat zovele goede journalisten opeens moeten gaan omwille van commerciële belangen.
En dan wordt het nog erger als je moet lezen dat zulks gebeurt met slaande deuren en gefluister over onderlinge afrekeningen.

Alles van waarde is nu eenmaal weerloos.

Nu hebben ze hier thuis reeds enige tijd geleden, nog voor al deze onverkwikkelijkheden, het abonnement op De Morgen ingeruild voor eentje op Le Soir. Een toegift omdat mijn jongste broer een politiek-sociaal wetenschapper is. Het heeft mij wonderlijk verbaast dat die krant mij het De Morgen gevoel gewoon terug weet te schenken. En op de koop toe leer ik meteen ook bij wat er aan de overkant van de taalgrens leeft.

Nu maar hopen dat men bij LS inziet dat niet louter de naam of het merk de gazet verkoopt, wel het harde werk van al die gedreven journalisten in het veld.

Goeie advertising gaat over conversatie en zo heb ik begrepen. Maar blijkbaar geldt dat ook onder merken. Kijk maar eens wat Bavaria doet met het Heineken’s Walk in the Fridge spotje.

Dit is het origineel.

En dit is wat Bavaria er van heeft gemaakt.

Conversatie I tell ya!

Vanavond doet de VTM van The Sound of Music in een zoektocht naar de beste opvolgster voor Maria en dat in het gelijknamige Op zoek naar Maria. Ze zaten daarbij duidelijk niet verlegen om een stunt en dus hebben ze een soort van flashmob-dancing-freeze ding gedaan in het Centraal Station van Antwerpen.

Het resultaat is een beestig filmpje geworden dat nu de ronde doet op de Intertubes.

Mooi!

Ik denk dat ik flink wat jaren van mijn adolescentie grotendeels gespendeerd heb in het Half-Life universum. Gordon Freeman, Black Mesa, de Combine, City 17, Alix Vance, Dr. Breen, G-Man,… Ik heb ongeveer alles gespeeld wat er te spelen viel. Alleen, het ontbreekt een beetje aan een versie op het witte doek. Of een TV serie. Want als je kijkt naar gelijkaardige futuristische telenovelles (Battlestar Galactica, Stargate Atlantis,…) dan leent het dystopische toekomstbeeld van Half Life zich daar toch geweldig toe. Alleen, juist omdat het zo’n fantastisch spel is, en omdat verfilmingen vaak een vieze nasmaak laten, lijkt in de afgelopen 10 jaar niemand bereid te zijn om zijn/haar hand voor zo’n project in het vuur te steken.

Vreest niet, want een paar onafhankelijke internet filmmakers wagen zich aan een beperkt on line project om Half Life in een verfimde vorm te brengen. In de eerste plaats was de serie bedoeld om nieuwe opnametechnieken te te leren, maar ze zijn wel zo vriendelijk om het resultaat on line te gooien.

The Escape From City 17 short film series is an adaptation based on the Half Life computer game saga by Valve Corporation. Originally envisioned as a project to test out numerous post production techniques, as well as a spec commercial, it ballooned into a multi part series. Filmed guerilla style with no money, no time, no crew, no script, the first two episodes were made from beginning to end on a budget of $500.

De eerste vrijgegeven 5 minuten vind ik alvast bijzonder knap in mekaar steken. Bekijk vooral in HD!

Zei ik onlangs nog dat ik graag wat knoei met muziek? Wel, mijn nieuwe verslaving van de afgelopen 30 seconden heet Guitarist van MooCowMusic, een app waarmee je van je ipod touch of iphone een gitaar kan maken. Het is meteen de eerste app waar ik een kleine bijdrage voor heb betaald, maar ik moet zeggen: ze zit dan ook wel knap in mekaar! Het ding is responsiver dan ik had vermoed en je hebt verschillende mogelijkheden om je gitaar te ‘tunen’ zoals jij hem wil.

Uiteraard, zo’n apps zijn op zich wel leuk om te oefenen of een leuk tijdsverdrijf, en dan heb je de originele zielen die mekaar vinden en heuse mobile bands beginnen vormen. Neem nu iBand…

En dan kan ik alleen maar denken: knap, jongens! Of hoe social media ook muziek voort brengen.

• Flickr: The iPhone Wallpapers Pool –
• The next President of the United States – The Big Picture – Boston.com – 35 of the best pictures of the president-elect
• Seth’s Blog: Marketing lessons from the US election –
• A little comic relief for the suicidal –
• 2008 Election Results Dashboard – The New York Times –

ABDB of Alles Beter Dan Bush. En Amerika koos dus voor Obama. De wereld slaakt een diepe zucht: eindelijk een democraat en een mens die lijkt te weten waarover hij het heeft en waarom het draait.

Ik herinner mij het moment waarop ik vernam dat Dubbaja het voor het eerst tot prez schopte nu acht jaar geleden. Op de Blandijn waar ik studeerde heerste toen bij de meesten het vieze gevoel dat het niet anders dan fout kon aflopen. Toen ik vanmorgen de TV opzette was mijn reactie een mengeling van opluchting en reserve.

Het is inderdaad een flink verdienste om als zwarte democraat te schoppen tot president. Van zero to hero als het ware. Maar nu begint het echte werk: laten we hopen dat Obama het de komende 4 jaar ook effectief waar weet te maken. Amerika zit in een diep dal en het wordt een hele opgave om daar uit te klimmen. Een beetje president weet het doorgaans pas écht waar te maken in zijn tweede ambtstermijn. Voor Obama ligt de lat dan toch nog een stuk hoger. De wereld verandert met zijn verkiezing niet van vandaag op morgen, maar veel langer wil ze toch niet wachten op de langbeloofde ‘Change’ uit Obama’s campagne.

Ik gun Obama het voordeel van de twijfel. Uiteindelijk maakt de president immers niet alleen het beleid, maar ook de mensen die hij aan het hoofd zet van de verschillende ‘departements’ binnen zijn ‘administration’. Laten we ook niet vergeten dat het Congres grotendeels werd herkozen naast nog een pak andere functies Amerika koos daarbij duidelijk voor de Grote Schoonmaak want de volgende jaren wordt het ook daar een democratisch onderonsje. In de Senaat is het nu 56 tegen 44 zetels en in het Huis zou dat 241 tegen 160 zetels zijn. Change? Zeker. Nu eerst nog zien hoe dat ook vertaald in politiek.

• Jon Burgerman – pens are my friends – coooool!
• YouTube – Sarah Palin, Tina Fey on SNL – I can see Russia from my house!
• CSS Systems –
• QuirksMode – for all your browser quirks –
• 6 Tips for Localizing Your WordPress Plugin · Pressed Words –
• Top 5 Free Linux Games –
• Groundhopping – A pictorial documentation of Belgian football grounds
• YouTube – A day in the life of a Portal Turret –
• YouTube – Portal Turret-Speak –
• 23 awesome license plates for computer geeks –
• Penny Arcade! – The Origin Of The CD-Keys, Part Two –
• Dear United States, we apologize for the following items. Love, Canada – A truly Canadian apology for all the “wrongs” they have done towards the U.S

Oorlog. Niets zo onmenselijk. Terwijl in Peking de Zomerspelen van start zijn gegaan, de bakkeleiende politici in ons eigen kikkerlandje het er even van nemen en de modale belg warmere oorden op zoekt, is het kruidvat in de Kaukasus nog maar eens ontploft.

Wat is Zuid-Ossetië? Wie zijn de Ossetiërs? En waarom breekt er in een regio waarvan de meesten nog nooit gehoord hebben, opeens oorlog uit? Wel, de uitleg laat ik aan Michel over. Wat mij meer treft is de berichtgeving. Want op het VRT nieuws zien we wel tanks over straten door straten rijden, troepen marcheren en veel rookwolken. De rest wordt aan de verbeelding overgelaten. Wat wij zien van een oorlog wordt immers per definitie bepaald door wat men, al dan niet bewust, voor de lens laat komen en het verhaal dat men daar dan aan hangt. Hoeveel mensen sneuvelen daar nu eigenlijk? Zijn die gevechten écht zo zwaar? Wel, zonder beeld blijft het een abstract gegeven. In vroegere tijden was dat zeker zo. Oorlog betekende toen heroïek. Vandaag weten we wel beter. En dankzij het internet reist de gruwel quasi ongefilterd de wereld rond.

Dipfico’s reactie liegt er dan ook niet om. Als fotograaf ben je evenzeer deelnemer. Enerzijds omwille van wat je anderen laat zien. Op Flickr kan je heelder sets zien van oorlogs- en andere fotografen. Van de meetingrooms waar presidenten en generaals elkaar ontmoeten, tot op het slagveld zelf. Betrokken word je sowieso.

We mogen dan allemaal collectief en heel diplomatiek het hoofd schudden, de oorlog zal daarom niet stoppen. Laat het alsjeblieft geen tweede Joegoslavië worden. Want die brok gruwel zijn we nu nog volop aan het verteren.