Media en Entertainment

Vandaag is ’t nain-elevun. Dat het al tien jaar geleden is. Wat gaat dat snel. Weten jullie nog waar jullie waren, wat jullie deden, toen het nieuws wereldkundig werd gemaakt?

Ik was die middag met een kameraad aan het sleutelen aan de website van onze studentenvereniging. En toen belde zijn vader om te zeggen dat het oorlog was en dat we dringend CNN moesten opzetten. Op het moment dat ik de TV aanzette stortte die tweede toren als een kaartenhuisje in. We hebben daar met open mond naartoe staan kijken.

Ik was er net 20 geworden en ik stond op het punt mijn eerste licentie geschiedenis te beginnen. Tot dan was mijn “voor” en “na”, de val van de Muur. In 1989. In die wintermaanden was ik er 8. Nog niet oud genoeg om te beseffen dat de wereld veranderd was, maar wel oud genoeg om te beseffen dat dit “big” was. Op 11 september besefte ik heel snel dat niets nog hetzelfde zou zijn. De doomsday profeten van de media hebben gelukkig geen gelijk gekregen, maar de wereld is er alvast niet veiliger op geworden.

Ik heb uiteindelijk twee dagen aan de buis gekluisterd gezeten. Toen vertrok ik met een paar vrienden op weekend naar de kust. En ja, ik herinner me dat het weer die zomer ook niet veel beter was dan nu.

Ah! Een rampenfilm op 2Be. Zo’n b-film met nobele onbekenden die veels te lang duurt. Iets met de maan die op de aarde gaat botsen. Dat doet mij denken aan de raad van Frank Deboosere enkele dagen geleden: Als er een asteroïde dreigt te botsten, ga rustig zitten en trekt dan nog eens een pintje open want daarna is het gedaan. Gouden raad voorwaar!

• YouTube – Meet the Medic — Not every mad doctor lives in a castle surrounded by villagers with pitchforks. Sometimes they live in the trenches, where there’s plenty of spare parts flying around and a pressing need to get inventive with them.
• The Raconteurs “Old Enough” Documentary — A short documentary of the ‘Old Enough’ recording with The Raconteurs, Ricky Skaggs and Ashley Monroe at Ocean Way Studios in Nashville, TN.
• Map of Metal — Yup. A map of all Metal genres

• YouTube – All Your History are belong to us — All Your History Are Belong To Us (Game Development History) Uncover the dirt behind your favorite video game franchises on “All Your History”.
• Youtube – A visit to ID Software — This is a documentary produced by Employees of ID software in 1993.
• PyongyangTrafficbots’s Channel — Major Kim Kun Son, 24. She is one of the 200 single beauties of the Pyongyang traffic brigade that control traffic on intersections with a dash-ing ballet.
• YouTube – Minecraft Documentary HD | GameTrailers — Over the past year, the computer game Minecraft has become a cultural phenomenon, drawing millions of players into the unique, low-res world created solely by Swedish programmer Markus “Notch” Persson. When Persson announced that he would invest his Minecraft earnings in founding his own development house, Mojang, 2 Player Productions seized upon the rare opportunity to fly to Stockholm and document the first week in the life of the new studio.
• YouTube – Before the “Real” Internet: Online was very purposeful — This is a mediawatch broadcast of the work I was doing in the early 90’s in using Bulletin Board System (BBS) technology for helping people. This was pre-internet commercial world. It was fun then, learning and networking. Today we now have “Social networking” in the Web 2.0 era
• YouTube – BBS The Documentary — A brief collection of clips from one of the best documentaries of geekdom ever made.
• Dood, verderf en koekjes me melk — Tegen mezelf babbelen was nog nooit zo leuk voor andere mensen.

Oh kijkt! Roland Emmerich does it again.

Ik heb gelijk de indruk dat grote delen van Englands’ geschiedenis stevig gerecupereerd worden dezer dagen. Er zijn series zoals – gemakshalve – The Tudors en Pillars of the Earth die het bijzonder goed doen. Hollywood is altijd al tuk geweest op Elisabeth. We hebben nog maar net de Kings’ Speech een beetje verteerd. En nu staat er een prent rond Shakespeare klaar. ’t Is alvast niet dat ze de Bard deze keer interpreteren in een rolletje als romantische sukkeltje, maar het centrum van een onvervalste samenzwering. ’t Ziet er allemaal bombastisch uit; er wordt hier duidelijk gemikt op een stevige box office.

’t Is dat Radiohead hier wel heel goed tot zijn recht komt.

Vanmorgen las ik op Twitter dat Sarah eergisterennacht is verongelukt. Ik volgde haar in de verte via Twitter en haar blog. Ze was een getalenteerd en ongelofelijk creatief designer. En verder iemand die duidelijk van het leven hield.

Een paar maanden geleden maakte ze dit filmpje voor een schoolopdracht.

Het ga je goed!

De laatste weken waren op zijn zachtst interessant te noemen. Wikileaks zette zo’n beetje het internet op zijn kop. En ook ik ben op het werk en aan de toog al een paar keer de discussie aangegaan.  Tjah, het laat immers niet echt onberoerd.  Maar wat denk ik er nu eigenlijk van?

Wel, vanmorgen was er een bijzonder interessant debat in de Zevende Dag. Er werden daar zeer interessante gedachten gewisseld door o.a. ambassadeur Howard Gutman en minster BuZa Steven Van Ackere. Ik zit op dezelfde lijn als hen: het concept wikileaks is op zich geen slecht idee, maar wat er op straat ligt, daar kan je nogal wat bedenkingen bij maken.

In de eerste plaats schaadt dit diplomatieke betrekkingen. Vertrouwen en openheid müss sein, maar ook vertrouwelijkheid. Diplomaten horen nu eenmaal in alle discretie hun eerlijke mening te kunnen delen tegenover de entiteiten die ze vertegenwoordigen.  Hoe zijn we immers zelf? Of nu onszelf, onze werkgever, een vereniging,… vertegenwoordigen, afhankelijk van de belangen laten we naar andere niet het achterste van onze tong zien. Tenzij in alle vertrouwen. Zo gaat het ook op supranationaal niveau. Dergelijke interne keuken zomaar als een “leak” naar buiten brengen en dan beweren dat regeringen de “waarheid” toedekken, lijkt me op zijn minst een foutief beeld te scheppen van hoe diplomatie echt werkt.

Erger is dat in die documenten dingen staan die hoe dan ook de aandacht van dissidenten en terroristen kunnen trekken. Personen die opeens aan dossiers kunnen worden gekoppeld, doelwitten die tot voorheen niet echt op waarde werden geschat,… Maar ook klokkeluiders die bepaalde praktijken in alle discretie aankaarten en daarvoor de nodige bescherming kregen. Als het niet direct is, dan wel onrechtstreeks zijn mensenlevens in gevaar gebracht. Potentiële informanten durven interessante tips nu immers niet meer te delen uit angst dat de verslagen worden gelekt. Wat zeker is, dan is het wel dat wikileaks het leven van intelligentiediensten opeens een stuk moeilijker heeft gemaakt.

Verdient Wikileaks al die kritiek? Wat het had moeten doen was de documenten grondig screenen door grondig samen te werken met mediaspecialisten. Zomaar 300.000 documenten ongefilterd op straat gooien is vragen om bepaalde informatie volledig uit context te trekken of ze volledig verdraaid kunnen worden. Denk maar aan de filmpjes van de operatoren die gronddoelwitten in Irak uitschakelen en daarbij hun ongezouten commentaar geven. Is het gedrag van de betrokken militairen schandalig? Ja en zonder meer goed te praten. Valt ze te begrijpen? Even zeker.  Wij bekijken de filmpjes geschokt vanuit onze luie zetel als weldenkende burgers. Militairen leven, denken en werken vanuit een andere context: die van de oorlog. Het is  heel makkelijk om te zeggen dat inviduele soldaten zelf kunnen weigeren. Ik denk dat dat heel moeilijk is in een militaire context van pikordes en hierarchieën waar plicht voor alles gaat.

Het gevoel dat Julian Assange mij geeft is dat hij als een moderne Robin Hood te werk is gegaan. Dat spreekt enorm aan bij bepaalde doelgroepen in deze onzekere tijden. Denk maar aan jongeren, dissidenten, hackers,… Groepen die een zekere vorm van – al dan niet gezond – wantrouwen hebben tegenover overheden. Een WikiLeaks is zo’n beetje de katalysator om hen in overdrive te laten gaan. Wikileaks en Assange zijn voor hen nu symbolen waarvan individuen niet noodzakelijk goed weten waarvoor ze staan. Denk maar aan het legertje hackers van het losse Anonymous verbond dat nu een cyberoorlog voert tegenover bedrijven zoals Mastercard of Paypal. Zij doen dat vanuit de gedachte dat ze goed doen door bedrijven aan te pakken die samenwerken met een, naar hun gevoel, vijandige overheid. In werkelijkheid richten ze in de eerste plaats economische schade aan: handelaars die juist op PayPal of Mastercard betrouwen voor hun inkomen komen onbedoeld in de vuurlijn te liggen. Lijkt me dat dat niet de bedoeling van Assange kon geweest zijn.

‘Tuurlijk hoort openheid tegenover het brede publiek. Maar lijkt me dat Wikileaks zijn doel eerder voorbij geschoten is. In die zin heb ik er ook wel wat moeite mee dat andere entiteiten zonder meer mirrors opzetten van Wikileaks. Ik hoop dat ze zich goed bewust zijn van de gevolgen die hun keuze kan hebben op langere termijn.

Ah, jeugdherinneringen. Dingen die ik als klein ventje meemaakte en die top de dag van vandaag nog altijd diepe indruk hebben nagelaten. Tron is er zo eentje. Ik weet niet meer hoe oud ik moet zijn geweest. Een jaar of 6? Geen idee. Maar ergens tijdens een kerstvakantie werd Tron op TV uitgezonden.

Die befaamde lightcycle scène. Die bliepgeluidjes. Die abstracte kostuums. De beroemde scène waarin Flynn in het spelletje wordt ‘gedigitaliseerd’.  Heerlijk. Ik ging volledig op in de wereld van Tron. Niet dat ik nu ook weer zo van die pakjes wilde zoals de Tronguy, maar ergens vermoed ik dat mijn fascinatie met computers daar misschien wel zijn kiem zal hebben gehad.

Ik heb uiteindelijk Tron welgeteld éénmaal in mijn leven gezien. Tijdens mijn tienerjaren heb ik nog eens een paar pogingen gewaagd, op zoek bij de betere videoverhuurzaken maar de film leek nergens deel uit te maken van het gamma. Jammer. Zelfs tegenwoordig, met de Intertubes gevuld met minder legaal spul heb ik uiteindelijk nooit de behoefte gevoeld op zoek te gaan naar dat stukje jeugdsentiment.

En dus ben ik razend benieuwd naar wat Tron Legacy gaat brengen. Niet dat ik nu meteen bij de première al in de bioscoop wil zitten. Maar het is wel een gebeuren waar ik reikhalzend naar uit kijk. Alleen, tjah, hoge verwachtingen, daar kan men moeilijk aan tippen.

In ieder geval komt op 7 december de Tron Legacy Soundtrack uit. Volledig gemaakt door de heren van Daft Punk. Een betere keuze zou ik niet hebben kunnen maken. Als je een beetje zoekt, dan vind je in de cloud wel al een volledige streaming versie van de soundtrack. Ik kan u zeggen: ze stelt niet teleur. Ik vond de soundtrack van Inception al bijzonder zwaar de moeite, maar wat Daft Punk doet, dat gaat toch nog een stuk verder. Puur genieten.

“The Grid. A digital frontier. I tried to picture clusters of information as they move through the computer. What did they  look like? Chips? Motorcycles? Were the circuits like freeways? I kept dreaming of a world I’d never see. And then. One day. I got in!”

Hm. Toen ik hoorde van Steve Jobs’ nieuwste ei schoten deze dingen door mijn hoofd:

• Déjà vu
• “He kijkt! Een dienblad voor mijn pintje!”
• “He kijkt! Dat lijkt wel zon fancy touch ding uit Star Trek!”
• Zou ik dit ooit willen hebben?
• Waarom, waarom, o waarom zo’n ongeïnspireerde naam?

Neen, ik was er gisterenavond niet warm voor te krijgen. En nu nog altijd niet. Het is duidelijk een entertainmentgizmo. Je koopt het omdat je op de trein of op de bus op een degelijk scherm – ipv je iPod, PSP of smartphone – naar een film wil kijken. Je koopt het omdat je dit zou kunnen laten rondslingeren op de salontafel.  Je koopt dit omdat je een gadgetfreak bent.

Overigens trekt Jobs duidelijk de kaart van de eBooks. Hij heeft alvast geen kleine uitgevers bij zijn project kunnen betrekken. Content is immers king. Niemand zou zoiets kopen moesten er geen ebooks voor beschikbaar zijn. En dan zwijgen we nog over het ‘open’ ePub formaat. Lezen we trouwens op Wikipedia:

While not a criticism, per se, the EPUB specification does not delineate a particular DRM scheme. This could affect the level of support for various DRM systems on devices and the portability of purchased e-books. In addition, such DRM incompatibility may prove to segment the EPUB format along the lines of DRM systems, negating the advantages of a single standard format.

En vaneigens moet je je boeken kopen via iTunes en ongetwijfeld zul je die niet zomaar buiten het iTunes/iDink ecosysteem kunnen lezen.

Verder is er nog altijd geen support voor flash en doet het ding enkel maar van single tasking. Voor een iPod kan ik dat nog wel ergens begrijpen, voor een toestel zoals de iPad heb ik nogal moeilijk bij zo’n beperkingen. ’t Is duidelijk dat Jobs dit niet ziet als een tablet pc die je laptop zou kunnen vervangen. Upside is dan weer dat je er apps op kunt installeren van de app store en er zou WiFi en 3G op zitten. Het succes zit ‘em namelijk in het potentieel om killer apps te draaien op zo’n toestel.

Ik zie dit in Amerika wel zijn weg vinden in alle hippe coffee joints à la Starbucks. Yuppies die tussen een latte en en hun daily commute door vlug even op hun iPad de Daily Star binnen halen over het Starbucks netwerk terwijl ze staan te queuen om er daarna vlug hun mails op te lezen.  Een stuk handiger dan brielen op een iPod of knoeien om je MacBook open te klappen aan smal tafeltje.

Afin, het zal mij benieuwen of dit wel zal aanslaan hier bij ons.

Lees ik bij Litrik en Pietel dat er vanaf 1 februari de heffing op blanco DVD’s/CD’s wordt uigebreid naar alle digitale dragers. Dat wil zeggen: iPods, MP3 spelers, harde schijven, etc. Kortom: alle digitale dragers. Het gaat zelfs tot 9 euro per terabyte! Niet bepaald een heffing die de consument niet in zijn portefeuille zal voelen.

Is dat een slechte zaak?

Ik denk dat Larry Lessig, uitvinder van de Creative Commons, het heel erg goed verwoord in deze video:

https://www.ted.com/talks/lawrence_lessig_laws_that_choke_creativity

Oude business modellen werken niet in een nieuwe context waar het begrip ‘intellectueel eigendom’ botst met de realiteit dat drager en intellectueel goed niet meer één en dezelfde economisch exploiteerbare entiteit vormen. Als we iets van de noughties zullen onthouden, dan is het wel dat piraterij mainstream is geworden.

Wat is de rol van publieke overheden hier dan in? Recht heeft altijd al de neiging gehad om achter te lopen op reeële situaties. Het is de rol van de wetgever om in te spelen op die verandering en een eerlijke balans te vinden tussen rechten en plichten van alle betrokkenen.

In het geval van auteursrecht lukt dat blijkbaar niet. Meer zelfs, het opleggen van een a priori taks waar de consument geen enkele nieuwe rechten kan aan ontrekken – vrij kopiëren blijft nog altijd een misdrijf – trekt die balans juist verder scheef.

Volgens mij heeft de weg die Vincent Van Quickenborne – en de politieke reactie in brede zin – is ingeslagen vooral deze drie gevolgen:

• Het opwerpen van extra drempels verhindert de introductie van nieuwe (mobiele) technologieën. Extra heffingen zijn absoluut geen economische stimulans. Het zet de consument aan om de knip op de geldbuidel te houden en een alternatief te zoeken. Stel dat men ook nog beslist om dezelfde heffing op internetverbindingen te halen, dan mag men er gerust van uitgaan dat België nog verder zal zakken in de lijst van landen met een hoge graad van aansluitingen.
• Het averrechtste effect dat zo’n heffing kan/zal hebben leidt juist tot minder omzet. De inkomsten van de heffing zullen nooit het verlies kunnen dekken. Artiesten klagen terecht steen en been en dat heeft ook impact op de kwaliteit van hun werk. Wie wil nog professioneel veel tijd en moeite in origineel en vernieuwend werk steken als niemand erin wil/kan investeren? De drempel voor jong talent naar een professionele carrière wordt alleen maar groter en wat labels op de markt brengen zal juist meer van hetzelfde zijn.
• De huidige regelgeving criminaliseert innovatie en creativiteit die in de wereld van de nieuwe media een vruchtbare voedingsbodem vinden. Ze bestendigt het gebruik van oude business modellen die helemaal niet passen in de nieuwe realiteit en ze verhindert de ontwikkeling van nieuwe exploitatiemogelijkheden van intellectueel goed. De kopieerheffing is in die zin een puur protectionistische maatregel. Een dergelijke heffing betekent het verhogen van de inzet in de wapenwedloop tussen piraten en overheid terwijl vooral de eerlijke consument daar de dupe van wordt.

Het is natuurlijk makkelijk om de huidige heffing af te schieten. Maar wat is dan wel de oplossing? Hoe kan je de belangen van mensen die intellectuele arbeid verrichten verenigen met de wensen van de consument?

Met een gratis alternatief, kan geen enkel goed bedacht business model concurreren. De stunt van Radiohead om downloaders van hun album ‘In Rainbows‘ zelf te laten bepalen wat ze willen betalen toont aan dat intellectueel goed sterk is gedevalueerd. In Zweden lijken repressievere wetten dan weer te werken. Door ISP’s te dwingen illegale activiteiten te rapporteren heeft de omzet van de legale verkoop zich deels hersteld. En de zweden zijn een nieuwe politieke fractie rijker!

Een repressieve aanpak is slechts de helft van het verhaal. Het zou interessanter zijn mochten overheden rechtstreeks en onrechtstreeks onderzoek naar nieuwe exploitatiemogelijkheden. Mobiele platformen zijn hierin de way of the future.

Daarnaast horen overheden de consument ook voor te lichten over e-commerce en on line kopen. Nu pas begint e-commerce eindelijk van de grond te raken, maar het is ook aan de overheid om actief te stimuleren en consumenten voor te lichten. Het ‘Internet voor iedereen’ programma is een goede stap, maar zonder duidelijkheid over de mogelijkheden – wat wel en niet kan – schiet het zijn doel voornamelijk voorbij.

Tenslotte zou men ook jonge artiesten en kleine on line labels kunnen stimuleren met toegankelijke subsidies. Meer zelfs, beperk de macht van obscure organisaties zoals Auvibel en Sabam die consumenten terroriseren en waarvan onduidelijk is waarhun inkomsten naar toe gaan. Investeer rechtstreeks in artiesten en labels via transparante kanalen!

Afin, ik maak wel dat ik nog een paar extra harde schijven insla voor begin februari.