Verhuizen

Oef, veel aan mijn hoofd. Zo laten de laatste maanden zich tekenen. Er was een verhuis naar nieuwe burelen op het werk. Ik heb miserie gehad met een macbook die uiteindelijk werd omgeruild voor een nieuw toestel. De opleiding Knowledge Graph is in volle gang getrapt en ik krijg daar wekelijks huiswerk voor. Er is nog dat Italiaans waar ik nog meer huiswerk voor heb. En dat is dan nog naast een boel andere besognes.

Soms zijn er tijden waarin er meer zandzakjes op je schouders worden gelegd, dan dat je er zo meteen van kunt afleggen. De voorbije maanden zijn precies net dat.

Gelukkig heb ik er een week vakantie op zitten. En ondanks het natte, gure weer is ook de zomer niet zo heel erg ver meer. We hebben onze terras alvast schoon gemaakt en goed geschrobt. Dit weekend kochten we een nieuwe tuintafel en ditto stoelen. Nu is het de vingers kruisen dat de zon snel van achter de wolken tevoorschijn begint te piepen.

Ik kan het voorbije jaar samenvatten in 1 woord: rollercoaster. Het was een waanzinnig jaar waarin er ongelofelijk veel is gebeurd. Uit het blote geheugen:

We openden het jaar met een bezoek aan Disneyland Parijs om de 12 jaar van de 12-jarige te vieren. Ik was nog nooit in Disneyland geweest. Zou ik het opnieuw willen doen? Verrassend genoeg: jawel. Niet meteen. Misschien over een aantal jaren. Want het kind in mij heeft er zich geweldig geamuseerd.

Ik startte het werkjaar als ondervoorzitter voor de beoordelingscommissie regionale musea van de Grote Erfgoedronde. Er lagen zo’n 23 dossiers op ons te wachten. Het was een razend interessante oefening om te doen. Maar het waren ook bijzonder intense maanden van lezen, inwerken, vergaderen en plaatsbezoeken.

Ik reisde in de eerst helft van 2018 nogal wat rond. Ik bezocht in het voorjaar San Fransisco, Stanford University en LDCX. Daarna volgde Praag en ELAG. En in de zomer ging de vakantie richting Frankrijk en welverdiende rust.

Maar 2018 stond hoofdzakelijk in het teken van de Grote Verhuis naar ons eigen huis. Vanaf het voorjaar leefden we tussen de dozen. Begin juni kregen we eindelijk de sleutels overhandigd. Vanaf dan tot diep in augustus was het één rush van grote en kleine werken. Schilderen, een nieuw plafond steken, ettelijke trips naar IKEA, de verfwinkel, interieurzaken,… Er leek geen einde aan te komen. We leefden van dag tot dag en soms zelfs van uur tot uur. We hebben allebei al heel wat verhuiservaring, en dit was zonder twijfel de zwaarste verhuis die we hebben gedaan.

Het najaar bracht geen rust. Hoewel we geen renovatiewerken moeten uitvoeren, kwamen al snel allerlei kleine en grotere mankementen naar boven. De oven moest vervangen, we kregen af te rekenen met waterlekken en het sanitair mankeerde meer dan ons lief was. We hadden anderhalf jaar gewacht vooraleer we in ons huis konden trekken. De realiteit rekende af met het beeld dat zich in onze hoofden had gevormd.

Ook op allerlei andere vlakken zette 2018 ons voor een aantal serieuze uitdagingen. Het was soms even adem happen. Meer dan eens zeiden we tegen elkaar: Het is zo’n jaar. Het was zo’n jaar waarin we af en toe onze schouders moesten intrekken en ons schrap zetten. Het was zo’n jaar dat nog eens scherp zette wat belangrijk is.

2018 bracht ons ook heel veel mooie momenten. Ik werd nonkel en gelijk ook voor de derde keer peter. Ons huis is écht ons thuis geworden. We hebben al wat feestjes en etentjes georganiseerd (Tip, als je van Brugge bent!). We genieten ervan om dichter bij de stad te wonen.

En 2019? Dat hebben we nu al uitgeroepen tot het Jaar Van De Zelfzorg. Een mens weet natuurlijk niet wat er op ons pad ligt in de komende 365 dagen. Maar als het van ons mag afhangen, dan is het wat meer tijd en aandacht geven aan onze fysieke en mentale gezondheid. Wat meer bewegen, en wat minder zitten en hangen. Meer boeken lezen, en minder sociale en andere media consumeren. En vooral meer leven in het hier en in het nu.

We zijn verhuisd! Niet naar Oregon, wel naar Assebroek.

Na anderhalf jaar wachten, ontvingen we begin juni de sleutel van onze eigendom. In de afgelopen weken hebben we hard gewerkt om het huis woon klaar te krijgen. We hebben niet minder dan 30 liter verf opgeschilderd. En de slaapkamer heeft een nieuw plafond gekregen. En verder zijn er de eindeloos vele andere kleinere en grotere werkjes die moesten gebeuren.

De voorbije week was er eentje waar we van uur tot uur leefden terwijl de verhuisdatum naderde. Onze slaapkamer kreeg nog een laatste laag verf, er was nog flink wat schoonmaak nodig en er passeerde een stoet van leveringen. En tussendoor pendelden we continue met de auto op en af tussen Oostkamp en Assebroek met een koffer gevuld met spullen. Tot in de late uurtjes met zaken die we onmiddellijk nodig zouden hebben. Of dingen die te breekbaar zijn om in een vrachtwagen te vervoeren.

Maandag leverde Ikea onze nieuwe zetel en een nieuwe slaapbank voor Louise. Ook de Proximus ploeg maakte passage om de aansluiting te verzekeren. Dat bleek niet zo eenvoudig. Long story short, we zijn overgestapt naar Telenet. Dinsdag was het van domicilie verhuizen en een voorlopige parkeervergunning aanvragen. Woensdag was een dag van inpakken, af en aan rijden en andermaal een bezoek aan Ikea. Donderdag werd onze nieuwe keukentafel geleverd.

Donderdagavond besloten we om onze matrassen en lattenbodems te verhuizen en onze eerste nacht in het nieuwe huis door te brengen. We wilden niet langer wachten tot de eigenlijke verhuis. Ook al kostte dat extra moeite. Het appartement in Oostkamp stond helemaal op zijn kop en we voelden dat het thuisgevoel ondertussen was verhuisd naar het nieuwe huis.

Vrijdagmorgen haalden we de gehuurde vrachtwagen op. Eerst ging het richting Meulebeke om meubels die daar nog gestockeerd lagen, op te halen en naar de kringloopwinkel in Tielt te brengen. Daarna trokken we nog maar eens naar Ikea om een Besta kast en TV meubel op te pikken. Ook daar volgt nog een blogpost over.

Vrijdagavond leverden we een laatste inspanning en was het appartement in Oostkamp eindelijk helemaal verhuis klaar. Buiten de meubels stond alles mooi verpakt klaar voor de vrachtwagen. We hebben dan wel België – Brazilië gemist, maar dat hadden we er toch echt wel voor over.

Zaterdag was D-Day. Een verhuisploeg van lieve vrienden en familie kwam ons in de vroege uurtjes helpen. Het uitgekiende verhuisplan leverde resultaat op. In de loop van de namiddag waren we volledig verhuisd.

Zondag was een dag van schoonmaken in Oostkamp. Hoe goed je in al die jaren ook mag poetsen en stofzuigen: het blijft verbazingwekkend wat je nog vindt aan stofnesten en vuiligheid wanneer alles leeg staat. We zijn toch even zoet geweest om alles pico bello te krijgen. Waarom zou een mens al die moeite doen voor iets wat je verlaat? We hebben immers vaak genoeg geklaagd over de oude staat het van het appartement. Uiteindelijk hebben we er jaren van ons leven gewoond. Het was onze thuis. En om in schoonheid afscheid te nemen, was het de extra inspanning meer dan waard.

Gisteren hebben we de sleutels van het appartement afgegeven en het papierwerk getekend. Ook de twee poezen haalden we terug van het poezen pension. Vanmorgen kwam dan de Telenet man de aansluiting regelen. Nu rest ons nog het uitpakken van dozen en het rustig settelen in onze nieuwe woonst. We voelen ons alle vijf alvast helemaal thuis.

De zomer mag ook voor ons eindelijk starten.

Over een kleine week verhuizen we. Dan ruilen we Oostkamp in voor Assebroek. Anderhalf jaar geleden kochten we daar een huis. De vorige eigenaars hadden zelf bouwplannen en dat betekende dat we even moesten wachten tot ook zij verhuisden. Dat even werd uiteindelijk bijna anderhalf jaar later.

Begin juni kregen we de sleutel. Sinds ik terug ben uit Praag hebben we quasi non-stop gewerkt om het huis klaar te krijgen voor onze verhuis. Dat betekende schrobben en schuren, schilderen, een nieuw plafond plaatsen in een slaapkamer en enkele kleine herstellingen. Vooral dat schilderen was een grote uitdaging. Onze living is vrij groot en heeft een zadeldak. Ik heel wat uurtjes door gebracht op een gammele stelling. Sommige oppervlaktes vroegen 3 tot zelfs 4 lagen verf. We hebben ondertussen zo’n 25 liter opgeverfd… en we hebben toch nog een paar liter nodig om rond te geraken. Het einde is gelukkig in zicht. Er zijn nog muren die een derde laag vragen, maar dan zouden we toch moeten landen.

Ondertussen zijn we al aan het verhuizen. Elke autorit doen we met een volgeladen koffer. We willen zoveel mogelijk spullen uit de weg hebben wanneer we volgende zaterdag finaal de grote meubels aanpakken. Aangezien we elke avond in het huis werken, hebben we onze keuken operationeel gemaakt.

Deze week op het programma: Proximus verhuizen, nieuwe meubels die worden geleverd, een bezoek aan IKEA, schilderwerk afronden, schoonmaak van het terras, BPost verhuisdienst regelen, onze katten naar het kattenhotel brengen, domicilie aangeven en parkeervergunning aanvragen,… En dan finaal verhuizen volgend weekend.

Wat een geheks in de laatste weken. Alle energie steek ik in het leren autorijden, maar daarom staat de rest niet stil.

Sinds begin deze maand ben ik verhuisd. Opnieuw. Jawel. (U mag lachen) Sinds half december ben ik zo goed als blijven plakken bij het lief. Op een paar nachten na ben ik niet meer terug gekeerd naar the crib. Ik heb er dus maar mijn gedacht van gemaakt en de sprong gemaakt. Sinds 1 juni woont broer K. in the crib en ben ik ingetrokken op het appartement in Oostkamp. Dat betekende de voorbije weken een pak paperassen opstellen, verhuizen, schoonmaken,… Kortom: the works. Al een geluk dat ik ondertussen goed gerodeerd ben in het vastgoed.

Ik sloot deze maand ook mijn tweede jaar kooklessen af. Ik heb er veel uit geleerd maar ik pas wel voor een derde jaar. Het is geen sinecure om op vrijdagavond na het werk op tijd in de les te geraken en ik heb de voorbije twee jaar toch wel wat alternatieve vrijdagavondactiviteiten moeten laten schieten. Zo’n lessen mogen ook geen sleur worden, dus even rust nemen kan geen kwaad. Trouwens, elke vrijdagavond zo’n 4 gangen menu voorgeschoteld krijgen is een aanslag op het lichaam.

Vorige week trokken we met het werk richting Finland. Voor een aantal projecten werken we nauw samen met een partner in Helsinki. Dit was een mooie gelegenheid om hen eens in the flesh te ontmoeten en de stad te bezichtigen. Ik ben jaren geleden al eens in Helsinki geweest. Ergens in november. Ik herinner me dat het er toen vooral vroeg donker en bijzonder koud was. Aangezien ik er nu was zo vlak voor de zomerzonnewende, mocht ik de andere kant van de medaille ervaren: nachten met slechts een paar uur schemering en aangenaam zomerweer. Helsinki is een groene, rustige en veelzijdige hoofdstad. Aanraders zijn het Kiasma, Arabia en Suomenlinna. In het Design district belandden we in Eronen, de meest machtige platenzaak ever. Ze hebben er alles van Dubstep tot Bossa Nova en de eigenaar kan u precies de hele discografie van elke plaat uit de doeken doen.

Gisteren zakte de Antwerpse klimposse dan weer af naar Brugge. De klimzaal hier was al een eeuwigheid onderwerp van gesprek. Nu iedereen zijn KVB1 op zak heeft was het de hoogste tijd om ze ook eens te ervaren. Op zaterdagmiddag is het er bijzonder rustig, dus we hadden de zaal praktisch voor ons zelf. En de indruk bij de Antwerpenaren was zeer positief. Zelf was het al enkele maanden geleden dat ik nog eens intensief toprope heb geklommen. Gevolg: vandaag zijn lijf en leden helemaal stijf. Routes die ik voorheen zonder veel moeite aan kon, vragen nu heel wat zweet en energie. Dat zegt weinig goeds over mijn conditie. Het wordt hoog tijd dat ik terug regelmaat kan brengen in het sporten. Er is hier trouwens vlakbij een zwembad. De dochter van het lief heeft onlangs haar 50 meter brevet behaald. Ik ben brevetgewijs nooit veel verder geraakt. Ik kan dat toch moeilijk van mijn kant laten gaan.

Ach ja, en verder waren er familiefeestjes, verjaardagen, baby-aankondigingen en what not. Genoeg om de resterende tijd op te vullen.

Nog even en het is juli. Op de kalender: een zee van rust met op het einde van de maand twee weken vakantie. Nog even een tandje bijsteken!

Ik ben dus verhuisd naar ze crib. En we zijn nu bijna twee maanden verder. Hoe het mij bevalt? Super! Geweldig! Maar daar schrijf ik niet over. Zoals dat gaat met vastgoed, zijn er altijd nog extra kosten. En eentje daarvan is de elektriciteit.

Toen ik de zaak overnam wist ik dat er nog een paar opmerkingen rond de elektriciteit waren. Maar zolang de huurster in het pand zat, kon ik er moeilijk een elektricien op af sturen. Toen was er februari en wuifde ik ze gedag. Toen kwamen die twee hectische maanden en moest ik kiezen: elektriciteit, of een nieuwe vloer. Tijd om beiden onder handen te nemen was er niet. Het werd de vloer want het vieze vasttapijt was de échte showstopper voor deze algerische mens.

Wie zegt “Nieuwe vloer”, zegt ook “Plinten” en dus: schilderen. Er werd hier keihard geschilderd en gevloerlegd om zo’n mooie living te krijgen. Maar daarmee was de situatie achter de stopcontacten niet meteen versteld: achter de meeste zit geen aarding! De badkamer en de keuken zijn redelijk op orde, maar ik moet niet proberen om een strijkijzer boven te halen terwijl ik aan het solderen ben met een pizza in mijn oven. Om maar iets te zeggen.  Maar is het überhaupt wel mogelijk om nieuwe kabels te leggen? Ik had al apocalyptische visioenen van hoe men mijn pas geschilderde muren te  muur ging met kilohamers en uit de gaten heelder verlepte, muffige, verstorven kabels zouden storten.

En dus kwam vanavond – eindelijk – de elektriciteitsmens over de vloer. Het verdict: een nieuwe zekeringkast steken met twee differentiëlen, uniforme zekeringen en alles conform moderne tijden en regelgevingen. En, inderdaad, nieuwe kabels waar nodig! Niet dat dat verplicht is, maar ik ga ook niet nalaten om het ineens goed te doen, als het goed kan gedaan worden. Een grondige inspectie langs de stopcontacten later blijkt dat er in de muren gladde plastic PVC buis steekt.  En dat de oude kabels lang niet zo verlept zijn zodat het perfect mogelijk is om nieuwe kabels mét aarding door te trekken! Zonder kapwerken en al! Huzzah!

Een pak van mijn hart dus. Nu is het afwachten tot de offerte. Er werd gerekend op twee mandagen werk. Benieuwd wat dat allemaal gaat mogen kosten…

Ik ben verhuisd.

Het duurde welgeteld een uur om de hele inboedel in Antwerpen op te laden op de vrachtwagen en iets minder dan twee uur om de boel in Brugge uit te laden.

Bananendozen zijn de max!

Als je een paar halve levens leidt, dan groeit er op bepaalde plaatsen in uw verblijfplaats een ongelofelijk dikke laag stof.

Voor het eerst heb ik schade geleden: de pootjes van mijn garderobekast zijn afgebroken, en de achterwand van een andere kleerkast hangt met haken en ogen aaneen. En in mijn vloer zit er nu een petieterig putje. Dju. Nu ja, de slaapkamer was hoe dan ook aan vervanging toe.

De zekering van de living had het begegeven. En er was een lekkend kraantje voor een – toekomstige – wasmachine. Kameraad T. is gelukkig een bijzonder Handige Harry. Minder goed nieuws: de elektriciteit zit zeer bizar in mekaar. Aardingskabels lopen weg vanaf de zekeringkast, maar komen niet toe op bepaalde stopcontacten. Niet. Ok.

Ik heb ongelofelijk fantastische vrienden en ongeëvenaard Lief die mij het voorbije weekend geholpen hebben. Ze weten van aanpakken, zo blijkt nog maar eens. Ik ga mijn pollekens nog duust keren mogen kussen denk ik.

De Oriental Wok blijft geniaal.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat mijn boekenkasten ruimer zijn dan ik dacht. Dat of ik lees minder boeken dan ik dacht. Ik denk het laatste.

Ik heb vandaag gedaan waar ik al een kleine eeuwigheid over spreek: mij op een zondagmiddag in mijn Poang draaifauteuil zetten met een pintje, een blues’ken (BB King!) en door het raam naar een veld vol paasblommen kijken in het lentezonnetje.

De ergste drukte van de voorbije maanden heb ik – voorlopig – gehad. Tijd om te genieten en naar nieuwe dingen uit te kijken!

’t Is de laatste rechte lijn naar de Grote Verhuizing. Deze week heb ik met Electrabel alles geregeld. De gasaansluiting is opgezegd wegens niet langer nodig en de elektriciteit aansluiting is quasi verhuisd. Ik moet zeggen dat de website nog altijd een prul blijft om iets op gedaan te krijgen. Twintig minuten en veel frustratie om te merken dat ik “wegens de geliberaliseerde markt”, geen meterstanden ouder dan zoveel weken kan door geven. (Oké, ik had dat over het hoofd gezien vorige maand.) Gelukkig was het telefonisch een eitje om zoiets op orde te laten brengen.

Ook met de kabel is het een beetje zoeken. De aansluiting in het gebouw is verouderd waardoor Telenet mij niet langer kan bedienen. Elk appartement is serieel aangesloten – een zogenaamd rijgnet – wat het moeilijk maakt om een kwalitatief signaal aan te bieden. De syndicus kon me dat alvast niet vertellen. En de Telenet helpdesk liet me weten dat er niemand in het gebouw bij hen klant was of kon zijn. Dan maar richting Belgacom winkel, een tweetal weken terug. With a due sense of dread and resignation. Blijkt dus dat iedereen bij de blauwe pulletjes aangesloten is. Ik heb me gelijk dan ook maar klant gemaakt. Benieuwd wat dat gaat geven. Volgende week dinsdag, drie dagen na mijn verhuis, verwacht ik een technicus aan mijn deur.

En natuurlijk staat alles hier in Antwerpen in dozen. Eens te meer kan mijn hebben en houden in een paar grote bananendozen. Teken dat ik nog altijd niet veel rommel bijeen heb gespaard doorheen de jaren. En ik ben dan nog van plan om bij het uitpakken een grote vuilzak bij de hand te houden om verder te schiften.

En ondanks het werktuigelijke is er ook wat tijd voor reflectie terwijl ik de laatste week aftel. Veel dingen die ik voor het laatst doe als inwoner van ’t Stad: de tram ’s morgens nemen om naar het werk te gaan, met de fiets over de Grote Markt sjeezen, van ma-tu-vu doen op het museumplein,… Het mooie weer gaf me de kans om de laatste dagen in goed gezelschap nog een keer of wat van terrasje te doen ’s avonds.

Het is hoe dan ook een hoofdstuk dat ik afsluit. Ik spoelde hier aan in 2004 en bijna 8 jaar later trek ik hier voor de tweede keer terug weg. Ik heb hier veel goede en een paar minder goede herinneringen. Ik ben hier aangespoeld door mijn job, en ondanks het op en af pendelen, vind ik wel dat dit mijn tweede thuisstad is geworden. Missen ga ik Antwerpen dus zeker wel. Maar ik verhuis als een rijkere mens terug naar huis. En daar kan ik alleen maar gelukkig om zijn.

Waren maandag en dinsdag nog van meh, dan was het de tweede helft van de week schakelen in high gear;. Er werd weer voornamelijk les gegeven. Weliswaar ging het om slechts twee computermensen slash drupal neofieten die op termijn een Groot Project moeten mee beheren. Geen grote groep dus. Maar dat het maakt het wel minstens zo plezant omdat je meteen kan inzoomen op dingen en al eens wat langer over een onderwerp kan uitwijden.

Donderdag werd er geklommen met J. Er zat eens een week tussen en dat liet zich wel voelen. Het is vebazend hoe snel het menselijk lichaam zich aanpast. Conditie verlies je bijzonder snel als je even de discipline laat hangen. Niet dat we de muur niet meer op geraakten, maar het deed net dat tikje meer pijn in het begin dan anders. Het wordt een uitdaging om na het verhuizen een wekelijkse klimbeurt vast te kunnen houden. De vingers kruisen dat het lukt!

Het appartement! De nieuwe vloer wordt op 19 en 20 maart geplaatst! Er kan dus een verhuisdatum worden geprikt. Op 31 maart worden have en goed verhuisd. Nog even dus. Er werden dit weekend kleurtjes gekozen voor de living. Het schilderwerk hoop ik volgend weekend te kunnen uitvoeren. En natuurlijk ging het nog eens richting Ikea. Een verhuis is hét ideale moment om eens schoon schip te maken. Dit staat bovenaan op het verlanglijstje:

• MALM bedframe (160 cm)
• SULTAN HAMNVIK matras
• SULTAN LODINGEN lattenbodem
• PAX garderobekast (Nog niet helemaal over uit of ik schuif- dan wel gewone deuren wil)
• POANG Draaifauteuil (Reeds aangeschaft!)

Op korte termijn voorzie ik ook nog een extra boekenkast, nachttafels, luchters/verlichting,…  en dingen waar nog beslissingen in moeten worden genomen. Misschien is het niet zo origineel dat het Ikea is, maar ze hebben daar wel heel wat schoon gerief. En er zullen ook wel een paar stukken niet-IKEA zijn, waar ik nog niets over ga verklappen.

Culinaire hoogtepunten deze week: Risotto met Boschampignons en Penne al forno met gehaktballen en mozarella!

De komende tien dagen wordt het zo’n beetje verstand op nul en gaan. Morgen komt de eigenaar van de meubels bekijken hoe hij die gaat verhuizen. Daarna komt de meneer van de vloeren om op te meten en finaal een bestelbon te maken. Donderdag en vrijdag op kantoor in Antwerpen. Zaterdagmorgen geef ik les. Daarna richting Brugge. Zondag bezoekje bij P. en J. te Diest. Maandag terug op kantoor in Antwerpen. Woensdag en donderdag les geven in Gent. Woensdagavond vergadering in Brugge. En vrijdag is er de tweewekelijkse verhuis van het kantoor naar Gent (wij doen namelijk zoals het Europees parlement: om de andere week komen die van Gent naar Antwerpen en omgekeerd)

Tegen dan zijn we zowaar de 17de febuari.

En tussen door zijn er nog zo veel dingen die moeten worden geregeld en gedaan.

Keep calm and carry on!