Ontbijt

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

Ik was eerder verbaasd dan wat anders. Dus mijn kopje ging over de zetels op zoek naar de dader. Ik zag een zwarte schaduw verdwijnen uit het rijstel. Mijn busje Cécemel nog in de hand sprong ik recht, pakte mijn tas en zette de achtervolging in. Ik moest en zou de onverlaat te pakken krijgen. Nobody gets between me and my food.

De schaduw bewoog zich razendsnel doorheen de stellen. De trein schokte terwijl hij over wissels reed en ik vloog tegen de zetels aan. De schaduw leek het allemaal niet te deren. Uiteindelijk haalde ik hem in het laatste rijtuig.

Voor mij stond een klein mannetje wijdbeens in een zwarte pijama. Het gezicht was verborgen achter een zwart masker. Achter zijn rug priemde het heft van een katana.

Jawel.
Een onvervalste ninja.
Ik kon het moeilijk geloven.
Maar toch, een ninja!
Hier ging bloed vloeien.
Geweld en al.
Zoals in de films.

In zijn linkerhand klemde hij een zakje met van de Panos met daarin onmiskenbaar twee croissants. Even leek de tijd stil te staan terwijl we elkaar aanstaarden. Hij zag er vrij lening uit en leek heel snel de situatie te evalueren.

Ik kwam terug tot de werkelijkheid. Misschien was het maar een acteur of een grapjurk. Terwijl ik het busje Cécemel iets beter vastpakte, sommeerde ik hem luid de zak met croissants rustig op de grond te zetten. Hij leek te glimlachen achter zijn masker. Opeens ging het razendsnel. Hij greep achter zijn rug en het volgende moment suisden er twee shuriken langs mijn rechteroor. Tegelijk maakte hij een tijgersprong, greep het bagagerek vast en sprong over mij terwijl ik naar de grond duikte.

“HAAARRRRR!”

Een luide grom donderde door het treinstel en het geluid van metaal tegen metaal klonk boven mijn hoofd. Ik keek even over mijn schouder en zag hoe de ninja met zijn katana een piraat te lijf gaat. Ik lieg dus niet. Een piraat. Een echte. Zoals op zee. De piraat droeg een scharlakenrode jas op een wit hemd met veel franje, een zwarte broek en laquéschoenen met dikke goude gespen. Hij had dik lang, git zwart haar waarop hij een leren hoed droeg. Onder de hoederand kwamen twee rokende lonten uit. Maar het meest opvallend was zijn gezicht. Doorgroefd door jaren wind en zeezout, met een vertrokken mond en één oog waarin de hel zelf leek te gloeien.

“HAAAARRR! Kapitein Zwartbaard wil die croissants!”

De piraat zwaaide met zijn degen en kliefde een paar zetels in twee. Eén van die lelijke appelblauwzeegroene tafeltjes zeilde door de cabine. De ninja bleef de piraat maar te lijf gaan. Hij sprong op diens rug maar de piraat plukte hem gewoon op en zwaaide hem door de lucht. De ninja viel dwars door het glas van de binnendeur. Even leek het erop of de strijd was gestreden maar een luide “BANZAI!” maakte brandhout van die gedachte. De ninja vloog terug op de piraat en hakte met zijn katana de haak van diens rechterarm af. De piraat schreeuwde uitzinnig van woede. Hij greep de pijama van de ninja en begon die door elkaar te schudden.

Hoe harder de piraat schudde, des te harder leek het hele treinstel mee te schudden. Het ging maar harder en harder en harder. De Panos zak met croissants viel uit de gordel van de ondertussen bewustloze ninja. Ik kon ze net vastgrijpen met mijn ondertussen fijngeknepen Cécemel. Het schudden ging maar door.

“Ticketje alstublieft.”

Ik werd wakker en keek een ietwat verveelde conducteur aan. “Ticketje alstublieft!” Nog wat gedesoriënteerd overhandigde ik hem mijn ticket. Ik schudde mijn hoofd en keek naast me. Op de zetel lag een geplet zakje croissants en een leeg, kapotgewrongen busje Cécemel. Waarschijnlijk kapotgetrokken in mijn slaap.

Ik keek voor me. Tegenover mij staarde een gedrongen, aziatische medereiziger mij onverstoorbaar aan. Op zijn gelaat kon ik niks lezen over ’s mans gemoedstoestand. Zijn donkere ogen geleden naast me. Ik keek achter mij en zag in het andere gangpad een boom van een kerel zitten. Met donker, gitzwart haar en een witte plakker over zijn rechteroog. Zijn linkeroog leek te gloeien terwijl hij verbeten terug terug staarde.

Ik draaide me terug om, zette mijn iPod op en deed een schietgebedje dat de trein snel in Gent mocht aankomen vandaag. Liefst zonder vertragingen.

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

Dan zit ik al snel een uur of meer op de trein om toe te komen op het bureau in het besef dat ik pas tegen 1 uur ’s middags (of later) weer een bord zal zien. Wat doe ik dan? In het station van aankomst nog eens boterkoeken bij de Panos kopen. Een croissant en eentje met chocolade (vanmorgen was het een dubbele) En die dan onderweg binnen proppen om de middag te kunnen halen.

Slechte gewoonte? Ik zou een stuk fruit of een yoghurtje kunnen meenemen tegen het hongertje. Ach, tot nog toe blijft het allemaal niet aan mijn lijf plakken. ’t Is dat ik het liever anders zie maar in mijn huidige leventje op dit moment niet echt te vermijden valt.

De voorbije weken, en zeker het laatste weekend, was ik niet bepaald goed bezig: mijn agenda liet mij niet bepaald toe om gezond te eten. Dus vrat ik tussendoor de goorste vettigheden. En dat heeft zo zijn gevolgen. Super size me achter na dus? Bijna, but not quite.

Niet dat ik nu opeens kilo’s ben aangekomen. Neen. Ik beschik nog altijd over mijn somalische figuur. Maar de effecten zijn toch van geheel andere aard: lusteloosheid, mood swings, slecht slapen,… you know the drill. Hoog tijd dus om af te kicken en terug zelf mijn potjes te koken.

Dat betekent dat ik dus in de eerste plaats mijn dieet terug wat meer probeer te variëren: een goed ontbijt ’s ochtends, een stevig middagmaal en gevuld avondmaal om de zaak af te werken.

Tegenwoordig begin ik de dag met een flinke kom muesli (don’t laugh!) en een kop koffie. Waar ik de voorbije weken reeds rond 10u met een knorrende maag zat, blijf ik nu energiek aan de slag tot een uur of 12. Kijk-eens-an! Het middagmaal bestaat op dit moment nog uit stevige broodjes met veel rauwkost, maar ik zou het ook wat meer willen afwisselen met stevig grof boerenbrood en toespijs.

Het avondmaal is de kers op de taart. Deze week zal ik uiteindelijk drie keer mijn eigen potje gekookt hebben. Maandag was dat mijn befaamde bolognaisesaus bestaande uit gepelde (en geschifte) tomaat, een stevige portie gehakt, paprika, ui, champignons en kruiden. Gisteren was het een stevig stuk steak met doperwtjes en wortelen. Vanavond wordt het kip curry met rijst en champignons. Alles begeleidt met een glas rode wijn (côte du ventoux).

In alle eerlijkheid: de impact van een gezond eetmaal verbaast mij. Al na twee dagen voel ik mij een stuk beter en energieker. Ik kan mij bovenal beter concentreren op het werk. De lering die we eruit trekken is dus: fast food is groot vergif. Zelfs frieten zijn goed voor één keer in de twee weken, maar ook niet meer dan dat. Morgenavond ga ik trouwens met kameraad V. op stap. Dat wordt dus even het dieetschema in het oog houden.

Zo. Om 2u heb ik de boeken gesloten, mijn veldbed opgesteld en ben ik gaan slapen. Niet gemakkelijk op een drukke beursvloer waar nog volop compo’s tussen rivaliserende clans worden uitgevochten. Tegen de ochtend werd het wel wat rustiger en heb ik min of meer één stuk door kunnen slapen tot 10 uur.

Vanmorgen werd ik wakker met een minder leuke verrassing: mijn grafische kaart, een Geforce 6600 GT, is vannacht gesneuveld. Gelukkig had kameraad T. nog een reservepc mee waaruit ik het noodzakelijke onderdeel kon roven. Dat betekent dus in de loop van september uitkijken voor een vervanging. Mja. Dan maar ontbijt: boterkoeken en koffie. Op dit moment gaat het allemaal heel relaxed. Ik hoop vanmiddag nog één en ander gedaan te krijgen.

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

Ik zag juist op NGC een stukje over hoe eten je leven kan beïnvloeden: afhankelijk van je dieet kan je je intelligentie, je concentratie én gemoedstoestand sturen. Zo schijnen oesters, chocolade, honing, etc. écht voor een romantisch gevoel te zorgen terwijl maaltijden met veel koolhydraten, zoals pasta’s, je wel energie geven maar je ook vermoeiend maken. Interesting stuff.

Om theorie in de praktijk te testen: het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Dus heb ik de Kellog’s toestanden ingeruild voor een granenmix merk Delhaize 365. Zo hoop ik wat steviger de dag te kunnen beginnen. U hoort er nog wel van!

Vanmorgen werd ik wakker met wat hoofdpijn. Ik had ook niet zo veel zin om uit bed te rollen. De idee dat vandaag mijn kabel werd aangesloten was de wonderlijke kuur om dat te veranderen. Ik verwachtte de technieker van de Integan tussen 8 en 12. Ik moest dus thuis blijven. Dé gelegenheid om wat verder te wennen. Al snel ging ik over tot de orde van de dag: ontbijten met de Knack van vorige week. (ja, ik lees ze grondig) Daarna was het Monty Python tijd. Mijn collectie is – eerder toevallig – meeverhuisd en ik heb het er dan maar van genomen door Monty Python Live at Hollywood Bowl 1982 te bekijken. Om 11u arriveerde dan uiteindelijk de kabelman (cableguy, cabledude, etc.) Vijf minuten later kon ik op een geleend TV’tje rondzappen. Huzzah! Nog eens vijf minuten later kreeg ik een belletje van het thuisfront. Of ik CNN ontvang? Ja zeker! Lang leve Integan! Voor zolang dat dat nog gaat duren that is…