Ontbijt

Bon. Ik heb er al vaak overgeschreven. Maar zoals dat gaat, zit ik ’s morgens al eens op de trein terwijl die door een slaperig Vlaanderen dendert. Dat was vanmorgen niet anders. Het was redelijk rustig. Wat dagjesmensen, de werkmens die iets later begon en een paar studenten. In Sint-Niklaas stapte er een joelend klasje kindjes op, maar niks dat niet met een iPod op te lossen valt.

Ik had mij in de rapte een ontbijt gekocht en dat op de zetel naast mij gelegd. Bij mijn boekentas. Met één hand probeerde ik de Metro open te houden terwijl ik in de andere een Cécemel had. Ik lette even niet. Er streek wat toch en er passeerde een schaduw langs mijn coupé. Het volgend moment bleek mijn ontbijt verdwenen. Foetsjie. Weg. Vanished in thin air.

Jawel, I have them: slechte gewoontes. ’t Is natuurlijk wat een mens onder “slecht” verstaat. Neem nu het ontbijt. Dat wordt bestempeld als zowat de belangrijkste maaltijd van de dag. En dus probeer ik daar aan te houden. Proberen, want ondanks het verhuizen moet ik nog heel regelmatig sporen. Dat betekent ’s morgens vroeg op staan en mij haasten om de trein te halen. Dus komt het erop aan om snel een kommetje ontbijtgranen binnen te werken.

De voorbije weken, en zeker het laatste weekend, was ik niet bepaald goed bezig: mijn agenda liet mij niet bepaald toe om gezond te eten. Dus vrat ik tussendoor de goorste vettigheden. En dat heeft zo zijn gevolgen. Super size me achter na dus? Bijna, but not quite.

Niet dat ik nu opeens kilo’s ben aangekomen. Neen. Ik beschik nog altijd over mijn somalische figuur. Maar de effecten zijn toch van geheel andere aard: lusteloosheid, mood swings, slecht slapen,… you know the drill. Hoog tijd dus om af te kicken en terug zelf mijn potjes te koken.

Zo. Om 2u heb ik de boeken gesloten, mijn veldbed opgesteld en ben ik gaan slapen. Niet gemakkelijk op een drukke beursvloer waar nog volop compo’s tussen rivaliserende clans worden uitgevochten. Tegen de ochtend werd het wel wat rustiger en heb ik min of meer één stuk door kunnen slapen tot 10 uur.

Vanmorgen werd ik wakker met een minder leuke verrassing: mijn grafische kaart, een Geforce 6600 GT, is vannacht gesneuveld. Gelukkig had kameraad T. nog een reservepc mee waaruit ik het noodzakelijke onderdeel kon roven. Dat betekent dus in de loop van september uitkijken voor een vervanging. Mja. Dan maar ontbijt: boterkoeken en koffie. Op dit moment gaat het allemaal heel relaxed. Ik hoop vanmiddag nog één en ander gedaan te krijgen.

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

Ik zag juist op NGC een stukje over hoe eten je leven kan beïnvloeden: afhankelijk van je dieet kan je je intelligentie, je concentratie én gemoedstoestand sturen. Zo schijnen oesters, chocolade, honing, etc. écht voor een romantisch gevoel te zorgen terwijl maaltijden met veel koolhydraten, zoals pasta’s, je wel energie geven maar je ook vermoeiend maken. Interesting stuff.

Om theorie in de praktijk te testen: het ontbijt is de belangrijkste maaltijd van de dag. Dus heb ik de Kellog’s toestanden ingeruild voor een granenmix merk Delhaize 365. Zo hoop ik wat steviger de dag te kunnen beginnen. U hoort er nog wel van!

Vanmorgen werd ik wakker met wat hoofdpijn. Ik had ook niet zo veel zin om uit bed te rollen. De idee dat vandaag mijn kabel werd aangesloten was de wonderlijke kuur om dat te veranderen. Ik verwachtte de technieker van de Integan tussen 8 en 12. Ik moest dus thuis blijven. Dé gelegenheid om wat verder te wennen. Al snel ging ik over tot de orde van de dag: ontbijten met de Knack van vorige week. (ja, ik lees ze grondig) Daarna was het Monty Python tijd. Mijn collectie is – eerder toevallig – meeverhuisd en ik heb het er dan maar van genomen door Monty Python Live at Hollywood Bowl 1982 te bekijken. Om 11u arriveerde dan uiteindelijk de kabelman (cableguy, cabledude, etc.) Vijf minuten later kon ik op een geleend TV’tje rondzappen. Huzzah! Nog eens vijf minuten later kreeg ik een belletje van het thuisfront. Of ik CNN ontvang? Ja zeker! Lang leve Integan! Voor zolang dat dat nog gaat duren that is…