Koken

Zorg het mooie weer er bij jullie ook voor een zekere relaxedheid? Ik weet niet wat het is, maar veel stress had ik vandaag niet. Integendeel. Het feit dat ik vandaag voornamelijk buitenshuis – productdemonstratie in Gent – was zal er ook voor iets tussen gezeten hebben. In ieder geval, ik was vandaag eens lekker op mijn gemak.

Tegen 16u arriveerde ik op het werk om het laatste uurtje te vullen. Alle technische problemen die men mij afvuurde ten spijt: ik geraakte niet uit balans. Tegen een uur of 6 was ik thuis. Het was al een hele tijd geleden maar ik besloot mijn boodschappen te doen in de Delhaize. Dat bracht mij ertoe om genoeg eten te slaan om de rest van de week terug zelf te kunnen koken. Ook al weer een hele tijd geleden! Vandaag was het iets eenvoudigs: kip met rijst en zoetzure saus, maar morgen wordt het wok!

Nu vind ik niets rustgevender dan koken. Niet dat ik zo’n grote chef ben, maar ik vind koken nu eens de meest ongecompliceerde bezigheid die er bestaat. ‘Tuurlijk, er kan en – soms – gaat er vanalles fout, maar tot mijn eigen verbazing komt er altijd iets heerlijks uit de pan of pot. En zeggen dat ik nooit een groot eter ben geweest, laat staan dat ik een grote voorliefde voor koken met de papfles heb binnen gekregen.

Ook niet van mijn gewoonte: ik heb mij zelfs gelijk een fles wijn in de Delhaize gekocht en gedeeltelijk gedegusteerd bij het eten. En daarjuist had ik zelfs Het Vakantiegevoel! Van een verschil bij gisteren gesproken…

De week van de smaak is dan wel voorbij, ’t is nooit te laat om toch nog net een bijdrage te leveren. Vanavond heb ik een recept van ons aller Piet Huizentruyt gemaakt: tomatensoep! Klassiek en zonder veel franjes, maar wel overheerlijk.

En ja, ik vind SOS Piet een beestig goed kookprogramma. Eindelijk eens een programma dat toont hoe je normale kost kunt maken. Geen Herwig van Hove toestanden of Come Chez Soit allures. Neen, gewoon wat je zelf kan maken. En nog op een aanschouwelijke manier aangebracht ook! Go Piet! Ahum, de soep dus.

Missie: deze ingrediënten proberen samen te brengen in een smaakvol geheel.

Eerst en vooral alles snijden. Ik zal u zeggen: ik kan ab-so-luut niet tegen gesneden ajuin. Ik moet om de minuut even de badkamer invluchten omdat mijn ogen pikken dat het geen naam mag hebben. Eenmaal die marteling doorstaan had ik dit:

De volgende stap is natuurlijk alles in de pot gooien. Om te beginnen heb ik de aardappel en de ajuin gewoon goed gestoofd in een weinig braadvet. Daarna ging de tomaat ook in de pot, samen met een litertje water.

En dat laten we gedurende twintig minuutjes rustig koken. No rush. Ondertussen tijd om even de balletjes voor te bereiden: gehakt draaien en in de bloem doen. Dan krijg je dit:

Zo, daarna een beetje voor de TV hangen en wachten tot de kookwekker afgaat. Eenmaal gekookt moet je eerst goed mixen. De volgende stap is de soep goed zeven om alle onzuiverheden weg te krijgen (tomatenpitjes, tomatenvelletjes, restjes ajuin) en een elegale soep te krijgen. Dat lukte mij, voor een allereerste keer soep maken, wonderwel:

Om het op smaak te krijgen deed ik er een halve kop groentenbouillon bij en een goede koffielepel tomatenconcentraat. Volgens Piet kan je er ook ketchup bij doen, maar gezien de hoeveelheid die ik maakte zou dat van het goede teveel geweest zijn. Daarna de balletjes erin en het geheel zachtjes laten sudderen tot de balletjes goed gekookt zijn.

Op de foto zie je duidelijk de dieprode kleur die het concentraat aan de soep heeft gegeven. Wel een beetje opletten want je teveel concentraat overheerst de smaak. Afwerken doe je met zout, peper en eventueel kruiden naar keuze. Maar ook die laatste heb ik gelaten voor wat ze waren.

Bon appetit!

Hm. Morgen zit ik hier en vrijdag zit ik daar. Zaterdag terug naar het Moederland…

Veel koken zal er alvast niet in zitten. Gelukkig heb ik nog wat wok van gisteren in mijn diepvriesvakje zitten. Of zoals vriendin P. het zo mooi uitdrukt:

wok, da’s mijn gezonde junkfood

Hear, hear!

Persoonlijk ben ik van mening dat de Engelsen ab-so-luut niet kunnen koken. Op een zaterdagochtend kijken naar het programma saturday kitchen op de BBC is géén goed idee. Het gaat hem vooral om de combinaties die ze maken. Iets zegt mij dat een opengesneden en platgeklopte kippenfilet met daarin een halve, gekookte rode paprika, parmaham, salie, mozarella en véél bassilicum en peper mij geen goede uitkomst zou bezorgen.

Je hebt ze natuurlijk in alle maten en gewichten, Engelse chefs, en niet iedereen is een Jamie Oliver of een Delia Smith. Een absoluut dieptepunt vond ik Nigella Lawson die warm ooit aanbevool om de restjes wijn van een feestje in plastic zakjes in de ijskast te bewaren om ze achteraf te kunnen verwerken in allerlei geleirechten.

Piet’s pan anyone?

Van veel koken kwam er niet in huis. Vanavond zijn we naar Hostel gaan kijken. Eentje in het genre Tarantino. Althans, zo wordt ie verkocht want Eli Roth, de regisseur, is fan en volgeling van. Over de film kan kort zijn: een horrorfilm zoals er tien in een dozijn zijn. Een paar aandoenlijk, naiëve jongelingen, een paar moordzuchtige maniaken en een hoop afgehakte ledematen en véél bloed. Meer moet dat niet zijn.

Doorgaans ben ik géén fan van het horrorgenre, maar films met maniakale moordenaars kan ik wel pruimen. Waarom? Omdat die films uiteindelijk zo surreëel worden dat ze in het belachelijke vervallen. Zo zat de ganse zaal te bulderlachen met een gek die niet goed kon kiezen tussen een pistool, een kettingzaag en nog wat ander speelgoed.

O ja, ik wil niet véél weggeven, maar slachtoffers van dienst zijn drie Amerikanen die op zoek zijn naar vrouwelijk schoon. Bij momenten waande ik mij dan ook eerder in een slechte pornofilm dan in een horrorfilm.

Uiteindelijk is de film in zijn geheel vooral voorspelbaar en zonder véél verhaal. Om nog maar te zwijgen van het fluteinde. Ideaal als je van bloed en lijken houdt, niet ideaal als je graag ook nog een beetje inhoud wilt.

Kortom, in te mijden film.

Eens vroeg in bed kruipen doet deugd. Gisteren ben ik tegen mijn gewoonte in eens om 22u gaan slapen. Kwestie van nog wat in te halen. Bovendien was de dag goed gevuld. 123 ongelezen mailtjes en een stapel werk. Ha! Maar de troost ’s avonds was groot. Mijn koelkast moest nodig gevuld. Dus richting delhaize. Dit schaft de pot: vanavond koken met Vincent, morgen kip met zelfgemaakte currysaus en rijst. Verder heb ik ook alles in huis gehaald om pannenkoeken te maken. Zowat één van mijn favoriete dingen waarmee je mij kan omkopen. En aangezien ik er nog nooit écht zelf heb gemaakt… Tijd om het eens te proberen!! Gisterenavond was het dan weer tijd voor mijn zelfgemaakte bolognaisesaus. Ik had nog dik een liter over die nu mooi in mijn koelkast gepropt zit. Tegenvaller waren de worteltjes die ik had weten te verpieteren in de pan, maar de paprika maakte véél goed. Ik vraag mij af of ik er ook geen courgette of zo zou kunnen bijgooien!?

Bon. Ik ben dus blijkbaar uitgerust genoeg om culinair zwaar aan de slag te gaan… Ha!

Matthias heeft een productieve avond gekend. Ik ben begonnen met het ineenzetten van een kast met een aantal lades en extra bergruimte. Geen sinecure. Ik ben gelukkig geen stoten tegengekomen zoals halverwege de IKEA handleiding aantreffen “hou de plank vast terwijl u nu een tweede persoon haalt om u te assisteren”. Nu heb ik eindelijk wat extra bergruimte zodat ik de vuilnisemmer wat aan het zicht kan ontrekken.

Tweedens heb ik vanavond stevige winterkost gemaakt. In navolging van deze deze meneer. Puree met tomaat en ajuin en een bijhorend vlezeken. Volledig volgens het boek van de Boerinnenbond (waarlijk een schat aan keukengeheimen. Maar da’s natuurlijk géén geheim). Dat levert uiteindelijk dit plaatje op waar ik mijn keukenblok voor vermassacreert heb.

Meer van dattum vindt u uiteraard op mijn Flickr. Smakelijk!

Koken is een ware revelatie. Vooral omdat ik over een eigen exemplaar van Het Boek van de Boerinnenbond beschik. Dat betekent op mijn gemak experimenteren. De eenvoudige dingen eerst. Aardappelen leren koken of bakken (bij voorkeur met stukjes ui en spek) en zo. Ik heb mij zaterdag zelfs een pattatenstamper in de Blokker aangeschaft. Kwestie van ook puree te kunnen maken. En mocht het fout gaan, dan is er altijd nog SOS Piet.

Straks trek ik terug Bruggewaarts. Wat heb ik nu van een weekje Antwerpen opgestoken?

1. De Delhaize Hippodroom kent een uitgesproken, subtiele sociale omgang tussen haar clientèle
2. In Antwerpen kennen ze niet alleen PMD en stadszakken maar ook nog eens GFT voor groen- en etensresten.
3. Antwerpenaars zijn meesters in de kitch: momenteel word ik hier op het werk om de oren geslagen met La Esterella en het geluidsarchief bevat nog eens een uitgelezen selectie uit het oevre van De Strangers.
4. Koken hoeft absoluut niet zo moeilijk te zijn. Als je maar weet waar je mee bezig bent.
5. …

Leerrijk jongens!