Eten

Keulen vat ik samen in enkele woorden: Peter’s Brauhaus, Kölsch, Schweinehaxen, Dom, Chocolademuseum, terrasjes, rondleidingen,… Het was beestig. Het is de tweede keer dat ik nog maar in Duitsland terecht kom and I like it a lot. Wat mij opvalt is de properheid die ze daar aan de dag leggen. Je merkt dat bijvoorbeeld aan het landschap. Hier staat alles kris kras door elkaar gebouwd. Vaak verkrot en zonder veel zorg. In Nederland is het tegendeel waar. Maar daar is alles zo volgebouwd en gepland dat niets nog natuurlijk lijkt. En dat komt vreselijk benepen over. [tag]Duitsland[/tag] is gewoon de gulden middenweg: een glooiend landschap met velden, hier en daar een kerktoren onder zo’n typisch dorp uit de streek. Alles ziet er gewoon ‘af’ uit. Keulen zelf is dan weer platgesmeten in de oorlog. Daar hebben architecten handig van gebruik gemaakt: de stad is één groot experiment van post-moderne architectuur. Op de Dom na is er niets er écht ouder dan 50 jaar. Of het zijn de vele kerken die gereconstrueerd werden.

Enfin, foto’s van de trip naar [tag]Keulen[/tag] van afgelopen vrijdag vind je via mijn flickrding.

P.S. Waar zo’n reis allemaal niet goed voor is: het plafond van Peter’s Brauhaus doet nu dienst als mijn nief banner. Huzzah!

Har! Nog welgeteld twéé minuten en Matthias gaat zijn boterhammekes met kip curry in de tuin gaan opeten. Jaja, wij hebben hier gewoonweg een hof! Weliswaar een postzegel groot, met meer mos dan gras en bovenal zonder zonlicht wegens gelegen aan de noordzijde van het gebouw. Zolang we maar van het goede weer kunnen profiteren hoor je mij niet klagen!

Gisterenavond zijn mijn schat en mezelve Valentijn gaan vieren in de Pastis, een gezellige bistro aan de Speelmansrei te Brugge. Toevallig was het er Martini-avond. Aangezien ik graag een glaasje Martini Bianco drink een aangename verrassing.

Zelf namen we beiden pasta met currysaus en scampi’s. Een aanrader en niet al te duur. Al ben ik zelf niet zo voor het prutsen en pulken met scampi’s. maar lekker was het zéker. Overigens niets dan lof over de bediening. Allemaal heel vriendelijk en heel correct.

Terwijl we nog aan het nagenieten waren, kregen we nog een gratis drankje naar keuze aangeboden en een boekje waaruit we mochten kiezen. Ik ben er zelfs nog in geslaagd om de speciale lepeltjes achterover te drukken. Hee hee.

Uiteindelijk mag ik wel stellen dat het een heel aangename avond werd.

Heh. Een gastronomisch weekend achter de rug. Zaterdagavond zijn mijn schat, haar ouders en ik wezen eten in de Kallebasse. Een restaurant te Gistel. Ik kan u zeggen: als je ooit lamskroontje wil eten, dan moet je dat vooral daar doen. Het restaurant heeft trouwens iets retro retro. Ik waande me bij momenten in een scène die zo kon zijn weggelopen uit een Breughel. Heerlijk gewoonweg. Alleen jammer dat sommige gasten het net iéts te bont maakten.

Vandaag ben ik dan weer op nieuwjaarseten geëindigd in een hoeverestaurant ergens te Zande nabij Gistel nabij Brugge. Beeld u het wijdse landschap van de polders in met her en der een hoeve. The middle of nowhere als het ware. De gegrilde steak bearnaise met frietjes, de pompoensoep en de coupe brésillienne achteraf smaakten nochtans heerlijk. Goed gezelschap en goed eten. Wat moet een mens nog meer hebben?

Met mijn “somalian look” moet ik vooral niet letten op mijn lijn. Tee hee.

Miljaar! Veel eten is nefast voor de feestvreugde. Twee keer in nog geen 48 uur dan toch. Maar gezellig was het zeker. Ik heb garnaalkroketten, aspergesoep, struisvogelstuk gegarneerd met erwtjes en worteltjes en kroketjes, zalmpastei met een fris slaatje, gevulde feestkalkoen én een kerstbuche met crème au beure overwonnen. Goed voor de nodige kalorieën!

De cadeautjes mochten er anders ook wel wezen: twee nieuwe, fashionable t-shirts, een bon goed voor een broek, een envelopje en een pak spekkerie gekregen. Fijn! Alleen jammer dat het dit jaar wéér geen witte kerst werd…

O ja, ik heb mijn header – ietwat aan de late kant – voor de gelegenheid vervangen met een fragment uit onze kerstboom!

Kerstmarkten zijn niet aan mij besteedt. Niet écht. Toch niet de opgeklopte heisa die dit jaar zwaar potten breekt. Gisteren heb ik bij gelegenheid een bezoekje gebracht aan de kerstmarkt van Leuven.

Het eerste wat mij te binnen schoot was “platte commercie”. Ik had het graag met een eufemisme willen zeggen, maar ik denk niet dat dat passend zou geweest zijn. Toch niet om het geheel van schreeuwerige kraampjes te benoemen. Barbecuekramen en druppelkotjes die zich de allure van dranketablissement volledig met zitplaatsen en kaart aanmeten, kan ik moeilijk een kerstmarkt noemen. Laura Lynn zou er bovendien ’s avonds optreden op een inderhaast opgetrokken podium en Radio 2 was prominent aanwezig. Afgezien van wat dennetakken kon ik mij even goed op de Gentse Feesten gewaand hebben. Om nog maar te zwijgen van de massa volk die er wel pap van lustte en massaal op het appel was.

De laatste échte kerstmarkt die ik heb bezocht was die van Keulen een tiental jaar geleden. Huisjes met snuisterijtjes voor aan en onder de kerstboom, handgemaakte poppetjes en kerstballen, snoepgoed en dies meer. Daar heerste toen de échte kerstsfeer.

Neen, kerstmarkten in Vlaanderen zijn niet écht aan mij besteedt.

Bon. En nu de laatste nieuwtjes uit de bleugesfeur.

1. Naar het schijnt wordt er een blogribbendinner georganiseerd. Dominiek heeft zo zijn bedenkingen.

2. Ik heb het wikipedia-artikel wat bijgewerkt: toegevoegd zijn de secties rond belgische blogdiensten en blogdinners. Bijdragen blijven natuurlijk welkom!

3. Er schijnt ook een troll de ronde te doen. Een gewaarschuwd man is er dus twee waard.

Edit: Michel gaat in de tegenaanval. Kudos! Ik geef hem eigenlijk best wel gelijk: Nie memmen, gewoon samenzijn en genieten van de ribben!

Dat wordt dan de Delhaize Hippodroom deze zaterdag. Tussen 13u en 15u kan je daar de jolige jongens van de Heren maken de Man vinden. Ze geven er op hun eigengereide wijze de voedselinzamelactie een steuntje in de rug. Als het ware. Dat stond er toch op de affiches – op propagandposterformaat – toch aangekondigd. ’t Is een tip voor zij die vanalles zouden willen weten, maar nooit aan hen durven vragen.

O ja, geef ons maar Wim Opbrouck den Eric Anthonis!

Een rustige zaterdag afgerond. Alwaarin ik gedaan heb:

• Om 11u wakker komen en eerst niet goed beseffen of ik in Antwerpen dan wel in Brugge ben.
• Naar de bank gaan om mijn bankkaart in te ruilen. Het ging immers om een stukje industriële archeologie want versierd met logo van de ASLK.
• De middag gebezigd met het spelen van Simcity 4.
• Chinees gegeten (Chop Choy, Rijst en Loempia Kip met zoetzure saus) onderwijl kijkend naar Police Academy 2. Can’t beat brainless entertainment!

Een rijkgevulde dag voorwaar. Morgen ga ik Kroenkelen. Ik trek de wandelschoenen aan voor een tocht(je) van 12 kilometer over de Vlaamse wegen.