Eten

Eerst en vooral: als er hier een letter verkeerd getikt is, dan ligt dat aan het qwerty toetsenbord.

Ik heb ondertussen een dag venetie achter de kiezen waarin ik gezien heb: het paleis van de doge, de campanille, de rialtobrug, een heleboel water,… Eerlijk is eerlijk: venetie is commercieel. Als Bruggeling hoef ik van de venetianen alvast geen lessen in hoe-buit-ik-mijn-erfgoed-uit. Anderzijds vind ik het geen teleurstelling om hier te komen want ik hou het niet op die paar platgetreden toeristische paden. Ik heb ondertussen Canareggio leren kennen als een rustige wijk waar de was inderdaad nog buiten hangt en je helemaal alleen in de wirwar van calles en ramos kan slenteren. En ook hier vind ik heel wat pittoreske zichten, kerken en kunst die niet onder moet doen voor toeristisch Venetie.

Morgen hoop ik Dorsoduro en de Accademia te kunnen bezoeken. In de namiddag heb ik een vaart over de Canal Grande geboekt (thank you Thomas Cook) en wil ik mijn slag slaan tijdens het shoppen (ja, mag het?) Ik ben benieuwd.

O ja, het weer is hier stralend en lekker warm. Vanmiddag op het terras van Cafe Florian gezeten en op een bankje op een rustige Campo mensjes gekeken. Tenslotte dit nog: Venetie is hondsduur maar je moet weten waar zoeken: ik heb juist voor vijftien euro een stevige maaltijd met een kwart liter opperbeste rode wijn en koffie geserveerd gekregen. Heel schappelijk vind ik.

Zo, en nu ga ik de stad in om Venice by Night even te bewonderen…

Jaja, gisteren heb ik als Vriend van Gent Blogt het befaamde Gent Blogt feestje nog meegepikt op de terugweg naar het verre West Vlaanderen. Ik heb eindelijk eens met meneer Huug gesproken. Fijne mens. De volgende keer dat ik nog eens over mijn spoorwegavonturen verhaal doe, zal ik die ook rijkelijk voorzien van complexe diagrammen en schetsen. Beloofd!

Ik heb ook meneer Tom B. gesproken. Voor zijn professionele bezigheid heb ik niets dan respect tegenwoordig. Een job die veel geduld vereist. Ik kan het weten.

En natuurlijk waren er ook Peter, Lynn, Joke en Vincent! En ik heb ook Bruno, Tess, San (lang leve moderne wiskunde en bonnetjes!), Michel en Smetty gespot.

Ik heb van de feestdis die voor de medewerkers weggelegd was, toch een stuk heerlijke sjokotaart en wat meloen kunnen meegrissen. Mjam! Zaal Cocteau vond ik dan weer een wat schrale bedoening. Er was wel minder volk dan dat ik had verwacht, dus wat dat betreft hoefde de ruimte ook niet veel groter te zijn. Over de DJ ga ik maar braaf zwijgen. Ik vermoed dat hij huwelijken, begrafenissen en andere familieaangelegenheden zo het normale circuit is waarin hij vertoeft.

Afijn, ik vond het heel gezellig! Super! Ik heb gelijk een 20 Gent Blogt postkaarten meegenomen om ergens in Antwerpen te laten rondslingeren…

Oké, ik was dus van plan om vanavond ratatouille te proberen maken, maar dat zal voor volgende week zijn. Vanavond ga ik met kameraad V. en zijn kersverse ega een stuksken eten hier in Antwerpen.

In ander, meer technogerelateerd, nieuws: ik ben erin geslaagd om WAP op mijn gsm aan de klap te krijgen. Met BASE leek dat aanvankelijk niet te lukken maar blijkbaar duurt het gewoon een hele tijd eer hun systemen daar door krijgen dat ik ook wel eens occasioneel iets qua info wil opvragen. Nu nog proberen om via een terminal emulator binnen te geraken op mijn servertje en ’t spel is helemaal compleet.

Dit weekend vind je mij samen met kameraad T. hier terug. Drie dagen en twee nachten non stop gamen en socializen. Omdat we graag opvallen hebben we al namen voor onze pc’s en de lokale werkgroep binnen het grote LAN netwerk waar we zullen op aansluiten: ‘Sletnet’ en Slet 1, 2, 3 en 4 (twee pc’s, twee ibooks). Aanvankelijk wilden we gaan voor ‘kreng 1’ en ‘kreng 2’. Feel the love!

O ja, duizendmaal merciekes voor iedereen die mij een gelukkige verjaardag heeft gewenst. En de waard van café Waagstuk op de Waag om mij de vrijdagavond een halve liter pils van het vat ad hoc cadeau te doen. En de mensen waarmee ik zaterdagavond gelijk zot mee heb gedanst.

Hoeja, ik ben weer in overdrive mode. Need to wind down!

Zorg het mooie weer er bij jullie ook voor een zekere relaxedheid? Ik weet niet wat het is, maar veel stress had ik vandaag niet. Integendeel. Het feit dat ik vandaag voornamelijk buitenshuis – productdemonstratie in Gent – was zal er ook voor iets tussen gezeten hebben. In ieder geval, ik was vandaag eens lekker op mijn gemak.

Tegen 16u arriveerde ik op het werk om het laatste uurtje te vullen. Alle technische problemen die men mij afvuurde ten spijt: ik geraakte niet uit balans. Tegen een uur of 6 was ik thuis. Het was al een hele tijd geleden maar ik besloot mijn boodschappen te doen in de Delhaize. Dat bracht mij ertoe om genoeg eten te slaan om de rest van de week terug zelf te kunnen koken. Ook al weer een hele tijd geleden! Vandaag was het iets eenvoudigs: kip met rijst en zoetzure saus, maar morgen wordt het wok!

Nu vind ik niets rustgevender dan koken. Niet dat ik zo’n grote chef ben, maar ik vind koken nu eens de meest ongecompliceerde bezigheid die er bestaat. ‘Tuurlijk, er kan en – soms – gaat er vanalles fout, maar tot mijn eigen verbazing komt er altijd iets heerlijks uit de pan of pot. En zeggen dat ik nooit een groot eter ben geweest, laat staan dat ik een grote voorliefde voor koken met de papfles heb binnen gekregen.

Ook niet van mijn gewoonte: ik heb mij zelfs gelijk een fles wijn in de Delhaize gekocht en gedeeltelijk gedegusteerd bij het eten. En daarjuist had ik zelfs Het Vakantiegevoel! Van een verschil bij gisteren gesproken…

Gisteren met kameraad Vincent gaan eten in de Walrus. Steak béarnaise met frietjes en sla. Mjam! De Walrus is wat mij betreft toch één van de betere plaatsen om biefstuk/friet te nuttigen.

Daarna ging het nog richting Chat Le Roi (Tongerlo!) en eindigden we bij hem thuis met een glas whisky en Peking Express…

Even aan lijfbloggen doen:

• Spaghetti met kaassaus is lekker maar wel zwaar.
• Vincent, uw wijn (Vin de pays de l’Hérault 2004) was zwaar de moeite)
• Vincent, ge zijt niet, ik herhaal niet, alwetend. Gelijk wat ze u mogen beweren.
• Ik veronderstel dat ik er niet meer onderuit ga geraken: ik zal eens op zaterdag naar den Antwerp moeten worden meegesleurd om te gaan kijken. Noblesse oblige en al.

Bon. Nu lachen met de mensen en kijken naar Schoondochter gezocht.

Winteruur, zomeruur,… ’t is dat een mens niet meer weet hoe het nu precies zit gedurende een goede dag. Elke klok lijkt verkeerd te staan en de zonnestand is ook uit sync met mijn bioritme.

Goed. Gisterenavond ben ik nog tot een kot in de avond zwaar gaan tafelen. Aziatisch in de Oriental Wok te Brugge (oké, dat sprak voor zich). Tépaniakky, sushi en kroepoek. In no particular order. Dat het opstaan nogal laat op de dag viel neem ik er maar voor lief bij.

De kater beperkt zich voornamelijk tot onze rode zandhazen trouwens met vier nul in het zand beten tegen de Portugezen…

Hopla! ’t Is weer van stokjes. Vijf puntjes met dingen die jullie nog niet weten over mij? Bij voorkeur weirdo stuff? Dat kan niet zo moeilijk zijn…

• Ik ben een zeer elastisch persoon. Ik kan mijn gewrichten plooien in richtingen die enigszins pijnlijk kunnen lijken voor de gemiddelde mens. Had ik gewild, ik denk dat er een carrière als slangenmens voor mij had weggelegd.
• Wie mij kent weet dat ik een Ethiopische lichaamsbouw heb. Nochtans eet ik graag en probeer ik dat gezond en evenwichtig te doen. Ooit was dat anders. Als kleine was ik, tot wanhoop van mijn ouders, een nachtmerrie als het op eten aankwam. Ik was zéér kieskeurig en warm eten was al helemaal zeer problematisch. ‘Dat kon niet gezond zijn’, dachten velen. Maar bij elk doktersbezoek bleek ik kerngezond en perfect normaal te functioneren. Blijkbaar ben ik een doorjagerke want ik moet helemaal niet op mijn lijn letten: da’s minstens één zorg minder.
• Ik heb een panische angst voor bijen en wespen. Ooit ben ik eens, tijdens een zomervakantie, gestoken in mijn grote teen. Die zwol geweldig op en ik moest een week bed houden met flinke koorts. Dat wil ik geen twee keer meemaken. Andere dingen waar ik een irrationele angst voor heb: horrorfilms (genre Amittyville Horror) en slecht werkende televisietoestellen/computermonitors (implosiegevaar. brand. zelfmeegemaakt.)
• Mijn eerste woordje was ‘water’. Of beter, ‘wawaa-wa’ naar het schijnt. Ik moet overigens reeds in de kraamkliniek over een stevig stemgeluid beschikt hebben.
• Ik heb een milde vorm van hyperactiviteit en concentratiedeficit. Daardoor kan ik soms nogal chaotisch of impulsief zijn. Vroeger was dat werkelijk een probleem waar, onder andere, mijn schoolresultaten de gevolgen van hebben moeten dragen. Veel zelfvertrouwen had ik dan ook niet en veel was er niet nodig om mij van mijn melk te brengen. Met het ouder worden heb ik gelukkig alle problemen weten te overwinnen. Tegenwoordig ben ik een vrij normaal functionerend lid van de maatschappij. (Iegh, dat klinkt bijzonder vreemd dat ik dat dat van mijzelf zomaar durf zeggen.)

… en dat zijn er vijf. Vangen jongens: Webstermc en Peter, surprise me!

’t Is weer van dadde: de kerstmarkten zijn weer in het land. Hier in Brugge is het dit jaar allemaal nog schreeuweriger dan de voorbije jaren. Maar het publiek lust er pap van: vandaag kon je letterlijk op de koppen lopen. Zelfs al was het weer eerder druilerig en nat.

Ach, kerstmarkten. Toen ik klein was heb ik met mijn vader ooit die van Keulen bezocht. Dé archetypische kerstmarkt. Ze had wel iets feërieks. Standjes met kerstdecoratie, weihnachtsmuziek en geraffineerde decoratie. Waarlijk wonderbaarlijk. De kerstmarkten hier in Vlaanderen daarentegen, zijn in mijn ogen niet veel meer dan een commercieel afkooksel. Eerst de overdaad aan vettige etensstandjes met hamburgers en braadworsten en dan de gluhweinstandjes waar, volgens mij, vooral Filiers vandaag fortuinen aan verdiend. Dan is er de massa die zich stort op de standjes met talrijke prullaria die duur wordt verkocht. Wat hebben bijvoorbeeld fake Afrikaanse beeldjes in godsnaam nog te maken met kerstmis? Tenslotte hebben ze hier in Brugge de slechte gewoonte om reeds voortijdig met zachte aandrang de boel te sluiten.

Ach kerstmarkten, ze zijn duidelijk niet aan mij besteedt. En ondanks die verzuchtingen is het wel een keertje leuk om er eentje te bezoeken als het weer wat meezit. Maar mijn grootste verzuchting, dat is toch wel dat ze elk jaar vroeger en vroeger beginnen. En ik ben nog niet eens in de kerstsfeer! Daar is het nog véél te vroeg voor. Sinterklaas moet overigens duidelijk plaats ruimen voor de commercie die Kerstmis is geworden. Als het aan mij lag zou ik alles kerstmis-related verbieden voor 6 december. Of ben ik nu té verzuurd en enggeestig aan het doen?

Naast muziek was [tag]Rock Werchter[/tag] ook vier dagen kamperen. Een ‘back to basics’ kan ik het moeilijk noemen omdat wij op ‘luxecamping’ A3 zaten. Ook op de wei is er één en ander veranderd bij de laatste keren dat ik er gepasseerd ben.

Donderdagochten. Relatief vroeg (rond 10u) arriveerden we aan uitgang 2 van camping A3. Die was nog niet open. Dan maar wat wachten. Na goed drie kwartier doken de nodige officials op om te openen. Ondertussen was de foule aangegroeid tot een paar honderden mensen op een iets te kleine ruimte. Verwarring troef eigenlijk want er was ons niet gezegd dat we onze campingbandjes aan een drietal lokketten vlak naast de ingang moesten ophalen. Dat leidde al snel tot een geduw en een getrek van jewelste. Ik was één van de gelukkigen om relatief snel en pijnloos een bandje te veroveren. Bij mijn compagnon verging het iets minder goed. Toch wel een minpunt!

We zaten op een rustig, afgelegen stuk van de camping die toch wel een paar duizenden mensen bleek te huisvesten. De [tag]camping[/tag] was voorzien van een centrale tent waar enkele tientallen kraantjes het volk van leidingwater voorzagen. Er was ook een doucheruimte voorzien. Ook de toiletten/urinoirs waren van een iets betere kwaliteit. Hoewel nog altijd plastic kotjes/metalen bakken, stond alles op nette, houten vlotters en werd alles goed onderhouden. Alleen bleek al snel dat het iets te ontoereikend was voor de massa: ’s ochtends niet vroeg genoeg opstaan betekende lang wachten onder een brandende zon om te wassen of naar het toilet te gaan. Maar los daarvan, een duidelijke verbetering.

Het eten op de [tag]wei[/tag] was ook dit jaar een pak diverser. Behalve de quintessential friet-mayonaise en de Sbarro pizza was er een pitta, vegie, vietnamese specialiteiten, fruitsalades, zelfs Haribo snoepgoed. Teveel om op te noemen. Maar de prijzen waren er wel naar. Als je niet oplette betaalde je al snel 3 bonnen (3 euro) voor veel te klein bakje frieten met een klad mayonaise. Vlak naast de rodekruispost was er anders wel een tent waar je voor 6 bonnen een mooi groot bord friet met veel stoofvlees/vidé/kabeljauwfilet kreeg. Een normale prijs voor een goede hoeveelheid.

Drank bleek dan wel weer iets te kosten. 2 euro voor een plastic bekertje bier is veel. Net zoals 1 euro voor een bekertje plat water/cola Je kon wel – klassiek – bekertjes verzamelen en ruilen, maar beter was het om een drinkkarton mee te brengen en die te vullen met water. Op de wei was er aan de toiletten gelukkig een wasbak met leidingwater voorzien die in de hitte heel wat succes kende. Ook de security deelde op het heetste van de dag gratis water én ijs uit aan zij die daarom vroegen. De truuk met het petje-in-ijs gaat de geschiedenis in als hét middel voor langdurige verfrissing van oververhitte hoofdhuid.

Ook op het openbaar vervoer konden we rekenen. Géén uren wachten tot er een bus was. Elke tien minuten was er een verbinding van en naar Leuven. Kudos voor De Lijn. De [tag]NMBS[/tag] was dan weer een pak minder betrouwbaar. Wij zaten op een trein die over Aalst richting Gent SP tufte. Bovendien waren er de klassieke ‘technische problemen’ die ons nog meer vertraging opleverden. Tenslotte werd de trein afgeschaft in Gent. Zonder veel verder informatie. Dan maar overgestapt op een goed gevulde toeristentrein richting Blankenberge. Ook het bewaren van je oorspronkelijke toegangsticket om van de trein gebruik te kunnen maken, vind ik onbegrijpelijk. Je bandje geeft je wel recht om een duur evenement bij te wonen en tal van musea te bezoeken in de komende maanden, maar om de trein op te mogen moet je nog altijd over papier beschikken. Bureaucratie ten top dus.

Enfin, ook logistiek vind ik Werchter meer dan geslaagd.