Eten

Eerst en vooral: als er hier een letter verkeerd getikt is, dan ligt dat aan het qwerty toetsenbord.

Ik heb ondertussen een dag venetie achter de kiezen waarin ik gezien heb: het paleis van de doge, de campanille, de rialtobrug, een heleboel water,… Eerlijk is eerlijk: venetie is commercieel. Als Bruggeling hoef ik van de venetianen alvast geen lessen in hoe-buit-ik-mijn-erfgoed-uit. Anderzijds vind ik het geen teleurstelling om hier te komen want ik hou het niet op die paar platgetreden toeristische paden. Ik heb ondertussen Canareggio leren kennen als een rustige wijk waar de was inderdaad nog buiten hangt en je helemaal alleen in de wirwar van calles en ramos kan slenteren. En ook hier vind ik heel wat pittoreske zichten, kerken en kunst die niet onder moet doen voor toeristisch Venetie.

Jaja, gisteren heb ik als Vriend van Gent Blogt het befaamde Gent Blogt feestje nog meegepikt op de terugweg naar het verre West Vlaanderen. Ik heb eindelijk eens met meneer Huug gesproken. Fijne mens. De volgende keer dat ik nog eens over mijn spoorwegavonturen verhaal doe, zal ik die ook rijkelijk voorzien van complexe diagrammen en schetsen. Beloofd!

Ik heb ook meneer Tom B. gesproken. Voor zijn professionele bezigheid heb ik niets dan respect tegenwoordig. Een job die veel geduld vereist. Ik kan het weten.

Oké, ik was dus van plan om vanavond ratatouille te proberen maken, maar dat zal voor volgende week zijn. Vanavond ga ik met kameraad V. en zijn kersverse ega een stuksken eten hier in Antwerpen.

In ander, meer technogerelateerd, nieuws: ik ben erin geslaagd om WAP op mijn gsm aan de klap te krijgen. Met BASE leek dat aanvankelijk niet te lukken maar blijkbaar duurt het gewoon een hele tijd eer hun systemen daar door krijgen dat ik ook wel eens occasioneel iets qua info wil opvragen. Nu nog proberen om via een terminal emulator binnen te geraken op mijn servertje en ’t spel is helemaal compleet.

Zorg het mooie weer er bij jullie ook voor een zekere relaxedheid? Ik weet niet wat het is, maar veel stress had ik vandaag niet. Integendeel. Het feit dat ik vandaag voornamelijk buitenshuis – productdemonstratie in Gent – was zal er ook voor iets tussen gezeten hebben. In ieder geval, ik was vandaag eens lekker op mijn gemak.

Tegen 16u arriveerde ik op het werk om het laatste uurtje te vullen. Alle technische problemen die men mij afvuurde ten spijt: ik geraakte niet uit balans. Tegen een uur of 6 was ik thuis. Het was al een hele tijd geleden maar ik besloot mijn boodschappen te doen in de Delhaize. Dat bracht mij ertoe om genoeg eten te slaan om de rest van de week terug zelf te kunnen koken. Ook al weer een hele tijd geleden! Vandaag was het iets eenvoudigs: kip met rijst en zoetzure saus, maar morgen wordt het wok!

Gisteren met kameraad Vincent gaan eten in de Walrus. Steak béarnaise met frietjes en sla. Mjam! De Walrus is wat mij betreft toch één van de betere plaatsen om biefstuk/friet te nuttigen.

Daarna ging het nog richting Chat Le Roi (Tongerlo!) en eindigden we bij hem thuis met een glas whisky en Peking Express…

Even aan lijfbloggen doen:

• Spaghetti met kaassaus is lekker maar wel zwaar.
• Vincent, uw wijn (Vin de pays de l’Hérault 2004) was zwaar de moeite)
• Vincent, ge zijt niet, ik herhaal niet, alwetend. Gelijk wat ze u mogen beweren.
• Ik veronderstel dat ik er niet meer onderuit ga geraken: ik zal eens op zaterdag naar den Antwerp moeten worden meegesleurd om te gaan kijken. Noblesse oblige en al.

Bon. Nu lachen met de mensen en kijken naar Schoondochter gezocht.

Winteruur, zomeruur,… ’t is dat een mens niet meer weet hoe het nu precies zit gedurende een goede dag. Elke klok lijkt verkeerd te staan en de zonnestand is ook uit sync met mijn bioritme.

Goed. Gisterenavond ben ik nog tot een kot in de avond zwaar gaan tafelen. Aziatisch in de Oriental Wok te Brugge (oké, dat sprak voor zich). Tépaniakky, sushi en kroepoek. In no particular order. Dat het opstaan nogal laat op de dag viel neem ik er maar voor lief bij.

Hopla! ’t Is weer van stokjes. Vijf puntjes met dingen die jullie nog niet weten over mij? Bij voorkeur weirdo stuff? Dat kan niet zo moeilijk zijn…

• Ik ben een zeer elastisch persoon. Ik kan mijn gewrichten plooien in richtingen die enigszins pijnlijk kunnen lijken voor de gemiddelde mens. Had ik gewild, ik denk dat er een carrière als slangenmens voor mij had weggelegd.
• Wie mij kent weet dat ik een Ethiopische lichaamsbouw heb. Nochtans eet ik graag en probeer ik dat gezond en evenwichtig te doen. Ooit was dat anders. Als kleine was ik, tot wanhoop van mijn ouders, een nachtmerrie als het op eten aankwam. Ik was zéér kieskeurig en warm eten was al helemaal zeer problematisch. ‘Dat kon niet gezond zijn’, dachten velen. Maar bij elk doktersbezoek bleek ik kerngezond en perfect normaal te functioneren. Blijkbaar ben ik een doorjagerke want ik moet helemaal niet op mijn lijn letten: da’s minstens één zorg minder.
• Ik heb een panische angst voor bijen en wespen. Ooit ben ik eens, tijdens een zomervakantie, gestoken in mijn grote teen. Die zwol geweldig op en ik moest een week bed houden met flinke koorts. Dat wil ik geen twee keer meemaken. Andere dingen waar ik een irrationele angst voor heb: horrorfilms (genre Amittyville Horror) en slecht werkende televisietoestellen/computermonitors (implosiegevaar. brand. zelfmeegemaakt.)
• Mijn eerste woordje was ‘water’. Of beter, ‘wawaa-wa’ naar het schijnt. Ik moet overigens reeds in de kraamkliniek over een stevig stemgeluid beschikt hebben.
• Ik heb een milde vorm van hyperactiviteit en concentratiedeficit. Daardoor kan ik soms nogal chaotisch of impulsief zijn. Vroeger was dat werkelijk een probleem waar, onder andere, mijn schoolresultaten de gevolgen van hebben moeten dragen. Veel zelfvertrouwen had ik dan ook niet en veel was er niet nodig om mij van mijn melk te brengen. Met het ouder worden heb ik gelukkig alle problemen weten te overwinnen. Tegenwoordig ben ik een vrij normaal functionerend lid van de maatschappij. (Iegh, dat klinkt bijzonder vreemd dat ik dat dat van mijzelf zomaar durf zeggen.)

… en dat zijn er vijf. Vangen jongens: Webstermc en Peter, surprise me!

’t Is weer van dadde: de kerstmarkten zijn weer in het land. Hier in Brugge is het dit jaar allemaal nog schreeuweriger dan de voorbije jaren. Maar het publiek lust er pap van: vandaag kon je letterlijk op de koppen lopen. Zelfs al was het weer eerder druilerig en nat.

Ach, kerstmarkten. Toen ik klein was heb ik met mijn vader ooit die van Keulen bezocht. Dé archetypische kerstmarkt. Ze had wel iets feërieks. Standjes met kerstdecoratie, weihnachtsmuziek en geraffineerde decoratie. Waarlijk wonderbaarlijk. De kerstmarkten hier in Vlaanderen daarentegen, zijn in mijn ogen niet veel meer dan een commercieel afkooksel. Eerst de overdaad aan vettige etensstandjes met hamburgers en braadworsten en dan de gluhweinstandjes waar, volgens mij, vooral Filiers vandaag fortuinen aan verdiend. Dan is er de massa die zich stort op de standjes met talrijke prullaria die duur wordt verkocht. Wat hebben bijvoorbeeld fake Afrikaanse beeldjes in godsnaam nog te maken met kerstmis? Tenslotte hebben ze hier in Brugge de slechte gewoonte om reeds voortijdig met zachte aandrang de boel te sluiten.

Naast muziek was [tag]Rock Werchter[/tag] ook vier dagen kamperen. Een ‘back to basics’ kan ik het moeilijk noemen omdat wij op ‘luxecamping’ A3 zaten. Ook op de wei is er één en ander veranderd bij de laatste keren dat ik er gepasseerd ben.