Antwerpen

Gisteren waren we een dagje in Antwerpen voor de verjaardag van mijn schoonzus. Ze had een mooi programma voor ons uitgestippeld. Zo mooi dat ik de avond graag even met u deel, mocht u zin hebben om het eens dunnetjes over te doen.

• Aperitief bij haar thuis (U zoekt uiteraard zelf een locatie en brengt, desgevallend, eigen drank mee)
• Ellis Gourmet Burger op de Aldegondiskaai (tegenover het MAS). Ik nam een gewone Classic Gourmet Burger, maar andere zoals de Ellis Special Bacon worden warm aanbevolen.
• Een bezoekje aan het MAS. Bekentenis: ik was nog niet op het panoramisch dak geweest. Prachtig om Antwerpen by night eens te zien!
• Een Antwerpse Spookwandeling.  We vervoegden een groep van 20 deelnemers aan het Steen en trokken met een verhalenverteller de binnenstad in. Heel leuke wandeling van een flink uur-en-een-half. 10/10 would recommend!
• We eindigden met een drankje in Bar Deco.

’t Was fijn om nog eens in’t Stad te mogen zijn!

Er was een lang weekend, we hadden een Flair bon op overschot en het kind is op reis met haar vader. De goden moesten ons dus wel goed gezind zijn en dus besloten we om van last minute city trip te doen. Even dachten we aan Leuven omdat we daar op zondagavond nog een familiebezoekje hadden gepland, maar Marktrock deed ons al vlug kiezen voor een alternatieve bestemming: Antwerpen.

Ja, ik weet het. Ik heb er jaren gewoond, dus waarom er terug keren, maar een metropool als Antwerpen verandert zo snel dat er altijd wel nieuwe dingen te ontdekken zijn.

We hebben het ons niet beklaagd.

De Flair bon stuurde ons naar het Radisson Blu hotel op het Astridplein. Recht tegenover het Centraal Station. Het moet gezegd: fantastisch hotel.  Mooie standaard kamers, superbedden, twee maal een fantastische buffetbrunch om de dag mee te beginnen en een heel wellness ding dat vaste prik was na een dagje stappen. Bovendien zit je knal boven metrostation Astrid en ben je op 1-2-3 in het centrum.

Het was vooral een weekend waar we ons culinair wat hebben laten gaan. Niet dat we ons gewaagd hebben aan allerlei gastronomische hoogstandjes, maar we zijn toch op een paar leuke plekken in de stad beland.

Ellis Gourmet Burger

Ellis is de ‘betere’ hamburgerketen en bestaat nog maar enkele jaren. Maar hun vestigingen schieten zo’n beetje als paddestoelen uit de grond.  We hadden nog geen voet uit het hotel gezet of we zaten al aan een tafeltje op De Keyserlei. Voor een schappelijk bedrag krijg je een mooie, verzorgde gourmet hamburger met frietjes. Ik ging voor een classic maar je kan er ook meer exotischere varianten bestellen. Aanrader!

El Torero

Kleine honger? Dan zijn de tapas van El Torero op de  Oude Koornmarkt een aanrader. Van fingerfood genieten en mensjes kijken is de max.  De kaart is helemaal niet zo duur en biedt een ruim assortiment aan Spaanse specialiteiten.

Wagamama

Aziatische keuken. Fusion toestanden. En er is er maar eentje van deze Britse naam in België.  Een lekkere rijstschotel en een stevige kom ramen met stukjes eend, varken, koriander, groentjes, etc. Meer moet dat niet zijn. Opnieuw op De Keyserlei.

Er was natuurlijk niet alleen food. We hebben ook wat van shopping gedaan. In de Fnac kocht ik de volgende twee delen van Terry Pratchett’s Discworld saga waar ik al een eeuwigheid af-en-aan door worstel: Guards! Guards! en Eric. En in de Habitat vonden we eindelijk een luchter naar ons goesting voor het peertje in onze living.

En verder was het vooral verwonderen over hoe mooi sommige hoeken van de stad zijn geworden.  De Keyerslei vind ik werkelijk een verademing. Je loopt er niet meer op elkaars tenen, voelt er niet meer zo benepen aan. Het is een mooie brede boulevard geworden waar je zelfs wat van m’as-tu-vu kunt doen. Fijn om te zien!

Tenslotte zijn we ook nog eens verzeild in de Zoo. In het voorjaar hebben we een abonnement genomen en dat kwam nu mooi van pas om eens vlug onder ons tweetjes bij de gorilla’s en de leeuwen langs te lopen.

Geslaagd weekend? Geslaagd weekend! Merci Flair voor de fijne bon!

De Misses deed het zo maar eventjes: een televisie winnen. Dat ging zo. Op de morgen van Allerheiligen aan het ontbijt trok ze haar laptop even dichterbij om vervolgens op te springen en te roepen “We hebben gewonnen! We hebben gewonnen!!” De avond voordien gaf Café Corsari voor 60 jaar televisie elke minuut van de uitzending een televisie weg aan de eerste die het juiste antwoord op een vraag via hun website wist binnen te schieten. Nodeloos te zeggen dat de website het na twee vragen al voor bekeken hield. Maar de Misses hield dapper vol en wist er dus eentje te winnen.

Nu ben ik eerder terughoudend als het over winnen en gratis-voor-niets gaat, maar na wat heen en weer mailen mogen we dus morgen naar Antwerpen afzakken om daar deel uit te maken van het publiek van de live uitzending. Naderhand mogen we ons gewonnen toestel in ontvangst nemen. Ik weet niet wat ik spannender vind: een televisie opname bijwonen (nog nooit gedaan, hey!), of effectief met een voor-niets televisie in de kofferbak terug huiswaarts mogen rijden.

Ik huur de onderste verdieping van het huis van J. en N. in hartje Antwerpen. Dat huis is een hoekhuis. Ik woon dus op een hoek. En achter die hoek is er een feestzaal. Zoals dat gaat bij feestzalen wordt daar wel al eens iets gevierd. Het laatste half jaar was het behoorlijk rustig. Maar dat de examens ten einde zijn, dat zullen we deze week geweten hebben. Gelukkig is er portier en rots in de branding L. om de zaak hier te bestieren.

Afin. Het feestvierende volkje arriveert hier tegenwoordig na het vallen van het duister als ware het nachtdieren. Rond de zomerwende doet de nacht laat zijn intrede, mind you. Vanuit mijn zetel ben ik zo’n beetje bevoorrecht toehoorder. En dan durft de socioloog in mij al eens naar boven komen. Niet dat ik veel uit de gesprekken van de passanten kan opmaken. Maar voor de ingang van de feestzaal deelt de Antwerpse studentenpopulatie lief en leed. Plannen voor de vakantie, buizen verzuipen, amoureuze verwikkelingen (of juist niet!),… Aan mijn raam passeert met tussenpozes vanalles: hipsters met raybans en brilliantine, gasten in basketslofjes, versleten jeans en Superdry! t-shirts, meisjes die in niemendalletjes en op ongemakkelijke hakken de frisse avond trotseren, de popular kids met lintjes,… En doorheen dat alles van tijd een stevig “SSSHT!” van L. om de decibels onder controle te houden.

Ach, als je verkiest om in het hartje van een metropool te wonen, dan moet je wel wat lawaai kunnen verdragen zo van tijd. ’t Is dat de eigendom in Brugge op een boogscheut van de stad in een rustige omgeving ligt.

De dag dat ik de deur van den unief achter mij toe smeet, dat was september 2004. Ik had nog herexamens maar ik mocht gelijk al aan ’t Stad beginnen. Geen vakantie om nog eens een verre reis te maken, geen overgang van rustig solliciteren. Neen. Direct het diepe eind van het zwembad in. En dan nog wel meteen aan de andere kant van het land.

Dat doet wat met een pas afgestudeerde 23 jarige.

Sindsdien heb ik zo’n beetje Vlaanderen afgedweild op zoek naar mijn plaats in de wereld. Ik heb harde keuzes moeten maken, en als ik het niet deed, dan zorgde het leven wel voor een duw in deze of gene richting. Ik heb gezien hoe de meeste van mijn naaste vrienden hun eigen weg zijn gegaan, elkaar vonden, ergens neerstreken en op eigen benen zijn gaan staan. Maar zelf liet ik het allemaal wat op zijn beloop.

We zijn bijna zeven jaar verder en ik leef nog altijd het leven van een kotstudent. En dat steekt ferm tegen. Ik huur dan wel iets in Antwerpen, een flink deel van mijn leven ligt nog altijd in Brugge. Altijd al geweest. Twee halve levens le/ijden, dat brengt praktische problemen mee, maar ’t weegt ook mentaal. Probeer je maar eens te binden aan de plaats waar je leeft. Ik kan u vertellen dat dat maar heel moeilijk gaat. De laatste 18 maanden zijn daar bijzonder hard in geweest.

Hoog tijd dus om te durven zeggen: hier ben ik, hier blijf ik.

Daar ben ik dus sinds een maand of twee werk van aan het maken. Er zijn grootse plannen en de toekomst ziet er momenteel heel spannend uit. Voorlopig ligt nog niks vast, maar met een beetje geluk gaat dat binnenkort veranderen.

Als bevoorrechte lezer, gaat u daar nog in geuren en kleuren van mogen mee genieten.

O ja, ik ben ondertussen ook zo’n beetje verhuisd. Hoe ik het nu stel in het verre Antwerpen? Wel, het is weer wat wennen, maar ik moet zeggen dat ik mijn nieuwe woonst dik ok vind.

Ik kook trouwens tegenwoordig op een gasvuurtje. Vroeger moest ik daar niet echt van weten. Gevaarlijk, vuur, enzovoorts. Maar onbekend is onbemind en na één keer koken op een gasvuurtje zie je mij toch niet snel meer terugkeren naar vitrokeramiek of inductie. Hoe goed dat ook moge werken. Het heeft ook wel iets om zo boven een sissend gasvuur te staan kokerellen.

Verder neem ik tegenwoordig de tram naar het werk. Die zet mij quasi voor de deur van de dagtaak af. Ideaal. Lijn 8 maakt trouwens ook nog eens een sightseeing tour door het centrum. Van de Groenplaats over de Leien via de Lange Leemstraat naar Berchem.  Omdat ik flexibele uren heb, zoals dat heet, verandert het publiek danig als ik een half uurtje vroeger of later vertrek. Van scholieren tot bejaarden. Ik zie het allemaal. En de trip duurt net niet lang genoeg om vervelend te worden.

Tenslotte woon ik nu in een rustig zijstraatje van de Nationale. Dus afgelopen met het drukke autoverkeer. En op een paar passen van where-it’s-happening. Midden in het modehart van Antwerpen. Al was het maar dat ik aan mezelf verplicht ben om eens binnen te lopen in het MoMu.

Afin, ik ben in ieder geval heel erg tevreden terug te zijn.

O juist, ik verhuis!

Ik heb mijn appartement verhuurd gekregen. En ik heb een studio in Antwerpen gevonden. Ik ga wonen bij vrienden J. en N. Zij hebben onlangs een huis gekocht met een aparte, verhuurbare studio. Ideaal. Ik ga  op een steenworp van de Groenplaats wonen. Hartje 2000 dus.

Ik zal maar zeggen dat ik er ongelofelijk naar uit kijk om het dagelijkse pendelen achter mij te laten. Terug met de fiets door ’t Stad sjezen! Terug genieten van een Bangelijke in’t Pakhuis! Genieten van het uitzicht op de kaaien in de zomer! Flaneren doorheen winkelstraten in ’t weekend. Snuisteren in allerlei oude boek- en muziekhandeltjes en what-not. Genieten van koffie in de  Hoogstraat. Frietjes bij ’t Kattekwaad! And all that.

Ga ik Leuven missen? Wel, ik heb hier in bijna twee jaar een pak fijne mensen leren kennen. Die kan ik niet meenemen. En dat vind ik jammer. Heel erg jammer eigenlijk. Maar is Leuven niet de stad gebleken waar ik mij volledig thuis voel. In die twee jaar is er hoe dan ook heel veel veranderd voor mij. Ik vertrek sowieso met een aantal fijne herinneringen.

9 oktober is D-Day. Nog twee weken dus. Inpakken geblazen!

Na twee jaar verhuis ik naar Antwerpen. Mijn stek op de Tiensesteenweg in Leuven is daarom beschikbaar voor nieuwe huurders. Ben je zelf op zoek of ken je geïnteresseerden?

Drop me a line!

Wat? Een ruim appartement op de Tiensesteenweg. Vlakbij het centrum van Leuven.

Huurprijs? 420 euro + 42 euro provisie voor verwarming + water.

Wanneer? Komt vrij vanaf begin oktober.

Ondertussen pendel ik reeds een dik half jaar dagelijks tussen de woonst in Leuven en de dagtaak in Antwerpen. En in het weekend trek ik richting Brugge.  U zal wel zeggen: “Is dat niet heel erg vermoeiend?”. Ja, dat is vermoeiend.

En dus wil ik daar iets aan veranderen. Door terug naar Antwerpen te verhuizen. Concreet betekent dat dat de jacht op de ideale woonst open is verklaard. En u kan mij daar zelfs bij helpen!

Wat zoek ik?

Een onbemeubeld appartement in Antwerpen (Centrum of Berchem).  Bij voorkeur niet al te ver van het station. Of toch vlotjes bereikbaar met openbaar vervoer. Verder beschik ik reeds over meubelen (kasten, tafels, zetels,…) dus studio’s met de bewoonbare oppervlakte van een postzegel vallen af.

Het plan is om effectief verhuizen in de loop van juni – augustus.

Uiteraard hou ik de grote immo websites e.d.m. in het oog, maar bloglezers uit Antwerpen die tips, voorstellen en suggesties hebben: drop me a line op matthias at netsensei dot nl.  U kan me eveneens helpen door de boodschap ook onder uw ongetwijfeld rijke vriendenkring te verspreiden.

We zouden dus zondag naar Tori Amos gaan kijken en luisteren in het Sportpaleis. De tickets hadden we al een paar weken geleden besteld. Allemaal perfect verlopen. We keken er echt naar uit. Jammer genoeg blijkt de NMBS weer eens stevig spelbreker te zijn.

De – overigens vernieuwde – NMBS website leerde leert ons dat de laatste trein richting Gent/Oostende om 23u06 in Antwerpen-Centraal vertrekt. Wie al wat concerten in Deurne heeft meegepikt weet dat je al snel een dikke 30 minuten mag rekenen tussen het moment dat je de zaal wil verlaten en het moment dat in het station arriveert. Dat betekent dus ten laatste om 22u30 vertrekken. Tori zou dan nog maar met veel moeite de helft van haar set hebben gespeeld. En we zullen toch het voorprogramma gezien hebben.

Vette streep dus door de rekening en niet echt van deze tijd. Blijkt dat Helga Stevens begin dit jaar een schriftelijke vraag lanceerde in de senaat. Het antwoord van toenmalig bevoegde minister liegt er niet om:

Momenteel heeft de NMBS geen plannen om het laatavondverkeer met treinen van de gewone dienst tussen de grote stedelijke centra uit te breiden. Het aantal instappende reizigers op de laatste treinen van de dag is immers zeer klein en de kosten van het inleggen van bijkomende treinen ’s avonds liggen vele malen hoger dan de opbrengsten. Er is wel een licht verschil tussen weekdagen en zaterdagen en zondagen.

Begrijpelijk. Het heeft weinig zin om een permanente dienst in te leggen waar nauwelijks volk gebruik van maakt. Tenzij voor het occasionele optreden. Aan de andere kant is het wel een flinke beperking als je niet over een auto beschikt.De meeste grote acts hooguit in het Sportpaleis komen spelen. Zo speelt Muse er begin november. Kameraad B. beschikt wél over een auto en dus kunnen we de hele set meemaken tot het einde. Lijkt me dus dat locaties zoals het Sportpaleis en Vorst een grotere impact hebben dan louter de regio Antwerpen of Brussel. De (zelf)promotie van grote optredens reikt op zich zelfs al over de landsgrenzen (Nederland, Frankrijk) heen. Via internet zijn de tickets immers overal vrij te bestellen.

Ik vind het dus nogal frappant dat men tickets in gans Vlaanderen verkoopt terwijl de locatie zelf halverwege het optreden enkel nog regionaal goed bereikbaar blijft. De praktische informatie die men geeft bij de ticketverkoop ivm bereikbaarheid gaat bovendien niet veel verder dan het aanbod van De Lijn. Wat mij niet erg hoopvol stemt over de wens van de organisatie om een betere ontsluiting te verkrijgen.

Je zou organisatoren immers kunnen vragen om hun optredens vroeger te laten beginnen in het weekend. Om 19u ipv 20u zodat ze een uur vroeger kunnen stoppen en iedereen thuis geraakt. Maar ik denk niet dat dat een optie is wegens ‘te vroeg’ voor het grote publiek. Een andere optie zou zijn om als organisator per evenement contact op te nemen met de NMBS, tot een overeenkomst te komen en dat zo te promoten. Als er meer vraag is, is de kans ook groter dat er makkelijker extra treinen worden ingezet. Toch zeker voor de echt grote, uitverkochte optredens.

In ieder geval zitten we nu met een acuut probleem. Wie dus ook richting Gent of Brugge gaat na Tori: we zoeken nog een carpool! Alvast bedankt!

Reden te meer om mij dus extra in te spannen op mijn rijles morgenochtend!