Actie

Of ik geen zin had om mee te gaan naar Oostende vanmiddag? Of ik geen zin had om op het strand van Oostende een dansje te doen? Of ik het niet zag zitten dat ik dat ik dat dansje samen met 9.999 anderen zou uitvoeren, opgenomen zou worden om binnenkort op de Nationale Televisie te komen?

Why not.

Dus zakte ik samen met B. en B. deze middag naar Oostende om voor Nic Balthazar en de actie The Big Ask Again eens Bollywood stijl te dansen op U2’s Magnificient. De actie in kwestie kadert in het klimaatdenken en de wereldklimaattop (of beter: the United Nations Framework Convention on Climate Change) te Kopenhagen die in december doorgaat. Denk Kyoto maar dan nog een pak urgenter. Het is vijf voor twaalf wat ons klimaat betreft. En daar mag wel iets aan worden gedaan.

Eerlijk gezegd zal de aarde de opwarming van het klimaat wel overleven. Dat leert ons het verleden. Het probleem is dat dit ten koste gaat van dan de helft van de 6 miljard wereldbewoners. Denk extreme waternood, denk extreme watersnood, sociaal-economische onthechting op grote schaal, denk extreme ellende,… Geen toekomst waar ik echt achter kan staan.

Zelf zie ik de wereld als een groot systeem waar alles met elkaar is verbonden. Ogenschijnlijk is dat misschien niet zo, maar om een blik cola te produceren worden veel meer grondstoffen en energie gebruikt dan dat je op het eerste zicht zou vermoeden. En zo gaat het met alles wat we onontbeerlijk vinden in onze overwegend westerse levensstijl. De klimaatsverandering los je in mijn ogen vooral op met structurele oplossingen om efficiënter om te springen met onze aarde. Normen opleggen om CO² uitstoot terug te dringen is een eerste stap. Wat vooral moet gebeuren is politici wakker schudden zodat zij een kader creëeren. Een kader waarbinnen experts concrete toepassingen kunen realiseren om de manier waarop we mobiel zijn, wonen, werken en leven aan te passen.

Daarom stond ik dus op het Klein Strand. Afin, eens benieuwd naar het eindresultaat natuurlijk. Van de spot én de klimaattop that is.

Eergisteren gezien en goed bevonden. Tarantino doet het hem weer en levert met Inglorious Basterds een fijne stukje entertainment af. Je kan deze film nog het beste samenvatten als een fijne verzameling absurde verhaallijnen, dolkomische personages, situatiehumor, bloed – véél – bloed, wervelende actie en een wel zeer vrij interpreatie van de Tweede Wereldoorlog. Dat alles gegoten in het typische Tarantinorecept waarbij de film in stukken is verhakt, voorzien werd van een sfeervolle soundtrack die niets met het onderwerp te maken heeft en de vierde muur tussen personages en publiek die meer dan eens sneuvelt.

De keuze van de acteurs was zonder meer stuk geslaagd. Mij zal vooral kolonel Hans Landa nog lang bijblijven. Hij komt absoluut niet over als de stereotiepe SS’er. De man valt zo op door zijn schijnbare empathie voor zijn slachtoffers. Hij is extreem beleefd, zeer geciviliseerd en zeer geïnteresseerd in het welbevinden van de ander. Met een glimlach drijft hij je in de hoek om dan genadeloos toe te slaan. Meer dan eens al hij je met verstomming slaan. Werkelijk the nazi you love to hate. Natuurlijk speelt ook Brad Pitt mee als Lt. Aldo Raine. Aldo moet in niets onderdoen voor de wreedheid en bruutheid van Landa al is hij iets minder beschaafd en een stuk voortvarender. En dan is er nog Mélanie Laurent die Shosanna Dreyfus speelt. Een ménage-à-trois is altijd interessanter dan slechts  twee protagonisten. Meer ga ik er niet over vertellen.

Wie het artikel in de Humo van een paar weken geleden gelezen heeft, weet wat hem of haar te wachten staat. Uiteindelijk is Inglorious Basterds vooral een stijloefening. Er zijn een aantal scènes – zoals de beruchte kelderscène – waarbij de spanningsboog tot in het extreme wordt gedreven. De ganse film is in feite gedraaid in functie van die scènes waar alle energie in samenkomt.

Misschien een waarschuwend woordje. Wie Tarantino kent zal zeker genieten. Anderen raad ik aan om eerst Pulp Fiction of Reservoir Dogs te kijken. Met Inglorious Basterds wordt de typische Tarantino manier van werken immers een stuk verder verfijnd. Met wat achtergrondkennis over de man zijn werk wordt het dubbel zo hard genieten.

In ieder geval een aanrader!

Ik denk dat Karel het allemaal al verwoord heeft.

Gisteren hadden wij aldus afgesproken voor een zoveelste film night. Wij, dat waren Karel, Eline, Mirthe, Wouter, Sara, Greet, Tim en mezelve. Afspraak aan de Sfinx waarna het via een klein omwegje richting McDonalds ging voor een klein fastfoodgelag. Daarna trokken we naar de Decascoop (of Kinepolis Gent) om daar van de nieuwste Indy te genieten.

En ja, hij… is… goed! Fantastisch zelfs. Klasse. Ik was wat sceptisch over het feit dat de Nazi’s door de Ruski’s zouden zijn vervangen. En ik was even bang dat het een hele film lang gezeik zou zijn van “Wat zijn wij oud!” Maar al bij al viel het mee. Uiteindelijk kon de film mijn aandacht vasthouden van A tot Z. En dat zegt wel iets over de kwaliteit. Veel actie en humor zoals we dat gewend zijn. En natuurlijk ook een pak CGI want we leven nu eenmaal in zulke tijden. Maar de typische speelse no-brainer sfeer is bewaard gebleven. Alleen, naar mate het verhaal vorderde bleek het uitgangspunt steeds verder en verder gegrepen te zijn. De apotheose was bijzonder imposant en de spanningsboog ernaartoe was heel mooi opgetrokken, maar toch bekroop mij het gevoel dat het met heel wat minder bombardie nog een stuk beklijvender zou zijn geweest.

Afin, zeker de moeite waard om te bekijken!!

O ja, Wouter wees ons erop dat Spielberg iets heeft met koelkasten. Telkens er een frigo in beeld zou komen, dan loopt het in de 5 minuten die volgen serieus fout. Tijd om nog eens nostalgisch te worden en de volledige DVD box in huis te halen!

Ah! Indy returns! Jawel, jawel! Maar dat wisten we al. Indiana Jones and the Kingdom of the Crystal Skull zou het vehikel moeten heten. Waarom ook niet? Qua actiehelden staat Indiana ongeveer op gelijke hoogte met James Bond in mijn lijstje.

Natuurlijk, Harrison Ford wordt er ook niet jonger op. De mens is verdorie ouder dan mijn eigen vader. Vergeten we ook niet dat het ondertussen ook al weer dertig jaar geleden is dat hij als Han Solo schitterde in Star Wars. Enfin, u begrijpt…

Ondertussen is er ook een trailer vrijgegeven. Je kan die in High Definition bekijken! Het ziet er allemaal best veelbelovend uit. Zweep? Check. Hoed? Check. Leren jasje? Check. Alleen vrees ik een beetje voor flauwe inuendo over de leeftijd en een overdaad aan computergegenereerd visueel geweld. Ik zou nummer vier liever niet dezelfde weg zien opgaan zoals Die Hard. Vingers gekruisd houden dan maar…

Gisteren had ik opeens goesting om naar de cinema te gaan. In een moment van impuls wilde ik The Bourne Ultimatum zien. Ik had de eerste twee films zo’n beetje op DVD gezien en ik vond ze best wel oké. Goed, dan maar richting Kinepolis.

The Bourne Ultimatum is het derde deel naar de boeken van Robert Ludlum. Jason Bourne is een killer met geheugenverlies. Stukje bij beetje valt de puzzel bijeen als blijkt dat hij in opdracht van de CIA handelde. Terwijl diezelfde CIA achter hem aan zit trekt hij erop uit om wraak te nemen op de verantwoordelijken die hem na een stevige brainwash hebben ingezet in allerlei clandestiene operaties. Tot zover het verhaal.

Dit laatste deel gaat verder op het elan van de vorige twee films: stevige actie, veel vuurwerk en achtervolgingscènes. Jammer genoeg valt deze prent wel wat tegen. Veel verder dan die actie komt het niet. Bovendien is de ganse film nog een stuk chaotischer dan de vorige twee delen. Veel door elkaar geloop doorheen half Europa en een stukje Afrika. Het verhaal is flinterdun te noemen en de plotwendingen zitten zo slecht in elkaar dat je maar moeilijk kan volgen laat staan dat ze ook maar enigszins geloofwaardig overkomen. De CIA als slechteriken van dienst komen niet veel verder dan veel ruziën, consequent verkeerde beslissingen nemen en getting their asses kicked door Bourne. In zo’n thriller speelt technologie bovenden een belangrijke rol: telefoontaps, hacks, sattelieten, camera’s overnemen. De CIA doet het blijkbaar allemaal met het grootste gemak van de wereld. Qua acteerprestaties vond ik het nu ook geen hoogvlieger: Matt Damon heeft al beter neergezet.

Nu ja, voor een geloofwaardig verhaal moet je niet gaan kijken. Het is eerder een stevige rollercoastertrip voor mensen die van actie houden. Wel je verstand op nul zetten is de boodschap. Overal vond ik dit eigenlijk de minste goeie van de drie films. Een beetje jammer.

Bon. Gisteren ben ik met Webster gaan zien naar [tag]X-Men 3: The Last Stand[/tag]. Laat ik maar meteen eerlijk zijn: de eerste[tag] X-Men[/tag] verscheen ondertussen reeds in 2000, de tweede in 2003. Beiden moet je eigenlijk gezien hebben om nog mee te zijn met het verhaal. Het laatste deel is wat je ervan kan verwachten: lichte ontspanning en héél veel [tag]actie[/tag] rond een flinterdun verhaal. Maar dat neemt niet weg dat het geheel vrij uitgebalanceerd is. Het aantal losse eindjes ligt lager dan bij de gemiddelde actiefilm. Voor de rest í­s het gewoonweg een gemiddelde [tag]actiefilm[/tag]: veel computereffecten, actiehelden die er een sport van maken boutades te poneren.

Moet je de film gezien hebben? Nah. Maar als je gaat doe je dat sowieso zonder grote verwachtingen. In tegenstelling tot de [tag]Da Vinci Code[/tag] die al heel wat mensen schijnt teleur te hebben gesteld.

Ik ben samen met kameraad webster naar [tag]V For Vendetta[/tag] wezen kijken. Deze film van de [tag]Wackowsky Bros[/tag] (de Matrix trilogie) wordt gedragen door de immer bevallige [tag]Natalie Portman[/tag] en Hugo Weaving (ofte Agent Smith in laatst genoemde trilogie).

Over het verhaal kan ik kort zijn: in een alternatieve realiteit – here we go again – wordt Groot Brittanië gedomineerd door een totalitair regime waarin elke dissidente stem brutaal de mond wordt gesnoerd. Leugens, propangada, moord en doodslag zijn ’s burgers deel. Gelukkig is er de protagonist Codename V. wier pad ons Natalie eerder toevallig kruist. Vanaf dat moment zijn ze verbonden in hun strijd tegen het regime.

De realisatie van het verhaal houdt vooral heel wat actie en semi-filosofisch geleuter in. Het verhaal rammelt en véél vragen worden pas later in de film beantwoord of zelfs helemaal niet. De acteerprestaties zijn bovendien niet bepaald om over naar huis te schrijven. Uiteindelijk zakt de film naar zijn einde ineen in een hoop geleuter over burgerzin, democratische waarden, rechten en plichten. Niet dat ik niet achter democratie sta, maar al te veel moraliserend gezeik werkt ook averechts. Het is duidelijk de Wachowski’s op hun eigengereide manier de wereld nogmaals een geweten wil schoppen.

Eindconclusie? Wel, als je van gemaskerde wrekers en slechteriken met een groot bakkes houdt, dan is dit een film die je moet gezien hebben. De rest mag hem gerust aan zich voorbij laten gaan.