Lad en Bjorn wezen mij er onlangs nog op dat ze wat probleempjes
hebben met het nieuwe design: de grijze leegte die in de linkerfalanx van hun
gigamonitors verschijnt waardoor ze letterlijk hun bureaustoel naar rechts
moeten verschuiven om goed en wel de teksten te kunnen lezen.
Eigenlijk is dit zo’n typisch probleem van schermresoluties en de
herschaalbaarheid van websites. Schermafmetingen komen immers in alle soorten en
maten en als webontwerper betekent dat veel geknoei om het er overal proper te
laten uitzien. Alleen, tot nu toe ging het er om mensen met een lage
schermresolutie, zoals 800 x 600, niet uit de boot te laten vallen. Tegenwoordig
is het echter zo dat slechts een absolute minderheid nog zo’n lage
resolutie hanteert. Dus kan je perfect een website ontwerpen zonder daar nog
écht rekening mee te moeten houden. De meeste webbouwers laten hun ontwerpen dan
ook terugschalen tot een minimum van 1024 bij 768 pixels.
Helaas heeft de technische vooruitgang weer een nieuw probleem gecreëerd:
gigamonitors van 22 inch en meer. Breedbeeld-multimediagevallen die de
verbeelding tarten en de gebruiker met grafisch geweld overdonderen. Ideaal voor
video en games in resoluties van 1600 pixels en zoveel meer. Maar als je dan
full screen een website bekijkt die geprogrammeerd werd met een fixed width van
960 pixels, kom je in de knoei. Dan krijg je zeeën van witruimtes dat het niet
meer mooi is. Als webontwerper kan je de breedte van je website wel laten
schalen aan de gebruikte resolutie, maar bij een schermbreedte van 1600 pixels
worden – bijvoorbeeld – paragrafen tekst uitgerokken tot enkele
regels die enorm lang zijn. Onleesbaar en niet echt gebruiksvriendelijk.
Hoe moet je daar nu mee om gaan? In de regel probeer je als webontwikkelaar
ervoor te zorgen dat je website in zoveel mogelijk situaties correct wordt
weergegeven. Kameraad Toine gaf mij dit weekend interessant argument om dat in
dit geval niet te doen. Waarom zou je op je knoert van een megascherm in de
eerste plaats je browservenster willen maximaliseren en full screen surfen? Oké,
een grote viewport is een voordeel, maar op superresoluties valt dat duidelijk
tegen. Anderzijds kan je als webbouwer wel de ruimte gebruiken om die nog verder
op te vullen met allerlei inhoud, banners en what-nots. Maar dat gaat dan weer
ten koste van overzichtelijkheid. Eigenlijk wordt het nu een discussie van
usability en interfaces.
Het clevere aan een venstersysteem is dat je vensters van applicaties op mekaar
kan stapelen waarbij het actieve venster waarmee je werkt bovenaan ligt.
Bovendien kan je het venster maximaliseren zodat je je volledige bureaublad
benut. Da’s zeker interessant wanneer je met lage tot gemiddelde
resoluties aan de slag gaat. Via de taakbalk kan je altijd een ander venster
naar boven halen. Zo zullen de meeste mensen het actieve venster maximaliseren.
Helaas kent het systeem ook zijn zwaktes: stel dat je aan het chatten bent en
tegelijk full screen surft, dan zal je steeds tussen vensters moeten switchen.
Of je wordt geconfronteerd met vervelende popups van je messenger als iemand
iets tegen je zegt.
Met een knoert van een scherm kan je dat probleem gemakkelijk tackelen. Meer
zelfs, je hoeft je vensters niet meer volledig te maximaliseren om aangenaam te
kunnen werken of surfen. Het is interessanter om ze gewoon naast elkaar te
openen. Bijvoorbeeld je browser en een paar messengervensters. Immers: je
bureaublad is immers een zee van ruimte die je nuttiger kan gebruiken dan te
verspillen aan witruimtes en marges van websites die niet op jouw
schermresolutie zijn berekend.
Ik ben mij er van bewust dat niet iedereen dat doet. Maximaliseren van vensters
om documenten, websites, foto’s,… toch goed op een
“klein” of “normaal” scherm te tonen is immers niets
meer dan een gewoonte. De mogelijkheden die zo’n gigascherm biedt,
betekent ook dat je op een andere manier venstersystemen (windows, OSX,
XFree,…) zal benaderen. Tenslotte maak ik mij de bedenking dat er qua
standaardresoluties en schermgroottes duidelijk een grens is die bepaalt hoe wij
beelden percipiëren en benaderen. Nu we die grens meer en meer overschrijden
lijkt het me logisch dat ook venstersystemen in de nabije toekomst mee zullen
evolueren. De 3D tafel van Microsoft en allerhande andere fancy
conceptinterfaces die we het laatst jaar zien verschijnen zijn daar een voorbode
van.
Spannende tijden dus!
