Software en Programmeren

Dank aan Peter en Serge! Jullie hadden het bij het rechte eind. Ubiquity, de Ubuntu installer, neemt het niet dat er reeds ext2 of ext3 partities op een pc zijn geconfigureerd. Of beter: ubiquity neemt het niet dat er reeds partities staan die gemount zijn op het filesystem van de live cd!

Ergens vind ik dit toch wel een vrij ernstige bug in de installer. Je moet er immers maar op komen om eerst alle partities die de live cd automatisch mount terug te unmounten vooraleer je de installer laat lopen. Idealiter zou dat zelfs automatisch moeten gebeuren of je zou op zijn minst een melding moeten krijgen dat ze nog gemount staan en dus niet klaar zijn om geherformatteerd te worden.

Ik ben er in ieder geval met de grove borstel door gegaan: 2 partities verwijderd en 14Gb aan lege ruimte tot mijn beschikking. Ideaal voor een desktopbuntu waar ik zo nu en dan eens wat werk op verzet, surf of mail.

Beste lazyweb,

Iemand die met volgend probleem wordt geconfronteerd?

Ik probeer ubuntu te installeren op twee ext3 geherformatteerde partities waar voorheen reeds een ubuntu installatie heeft gestaan (don’t ask). De live cd van Gutsy boot mooi op en ik krijg de aalgladde gnome live sessie te zien. Ik klik op het ‘install’ icoontje waarna ubiquity opstart om de installatie te begeleiden. Het kiezen van een taal (stap één), een tijdzone (stap twee) en de layout van mijn toestenbord (stap drie) zijn geen probleem.

Stap vier, het opstarten van de partitioner om aan te geven op welke partities ubuntu moet worden geïnstalleerd loopt totaal de mist in. Ik krijg een progressbar die aangeeft dat de boel wordt gescanned. Eénmaal op 100% verdwijnt de balk en verandert mijn muispointer in het ‘zandloper’ equivalent voor Ubuntu. Verder gebeurt er niets. Geen enkele activititeit. Ik kan perfect andere applicaties openen maar ubiquity lijkt er de brui aan te geven. Gevolg: geen installatie van ubuntu.

Bijzonder vervelend eigenlijk. Het gaat om een oudere machine (AMD1800XP met een el cheapo moederbord en dito grafische kaart). Ik heb het trouwens ook geprobeerd op een Dell laptop maar dat kreeg ik exact hetzelfde gedrag.

Ik vraag mij dus af of er nog mensen zijn die met dit probleem worden geconfronteerd. Zo ja, hoe hebben jullie dit opgelost?

Vandaag heb ik mijn tanden wat stuk gebeten op het aan de praat krijgen van twee open source paketten: heretrix en webcurator. Allebei stukjes software om websites te harvesten.

Het eerste pakket lijkt eenvoudig te installeren: gewoon de stappen volgen. Alleen weigert de executable de paswoordfile die we hem voeren uit te lezen omdat de rechten op die file veel te los zijn. U zegt? Normaal duiken er problemen op omdat de permissies op een file veel te streng zijn. Niet zo in dit geval. Omdat we de Windows versie gebruiken even geknoeid om de files ‘alleen lezen’ te maken voor een beperkte user account. Maar zelfs dat weigert dit stukje software aan te nemen. Bizar.

Pakket twee is een typisch geval van cryptische documentatie. Een punt waar ik de pest aan heb is dat documentatie geschreven is volgens het stramien stap 1, 3, 5, 7, 9,… en de gebruiker mag door deductie de lege vakken maar zien in te vullen. Niet echt handig als je opeens ergens vast komt te zitten. Natuurlijk moet je ook niet echt rekenen op een grote gebruikersbasis met veel support.

Brengt mij tot de opmerking van collega W.: vroeger, toen de beesten nog spraken, waren computers iets wat typisch tot het geekdom behoordde. Je kocht er eentje en de software moest je goeddeels zelf schrijven. Dat leidde tot magazines waarin je ganser gepubliceerde listings van grave software (games!) kon vinden die je maar had in te tikken waarna je ervan kon genieten. Volgens collega W. hadden die magazines de gewoonte om ergens enkele lijnen in zo’n listing niet te publiceren zodat het programma enkel bruikbaar was voor de uitverkorenen die voldoende inzicht hadden om de code aan te vullen en te verbeteren waar nodig.

Met mijn ervaringen van vandaag moet ik toegeven dat Open Source in een aantal gevallen toch wel nog de neiging heeft om die weg uit te gaan: zuinige documentatie, ontbrekende bibliotheken en installatieprocedures die je zelf maar moet zien samen te stellen omdat toevallig nét jij niet over dezelfde configuratie als de oorspronkelijke programmeur beschikt.

Frustrerend is dat dan. En dan zeggen dat er een stroom is die denkt dat Open Source op het punt staat door te breken. Ja, voor grote projecten die begrepen hebben dat gebruiksvriendelijkheid bestaat uit goede documentatie en de betere support misschien… mjaja.

Jaja, gisteren heb ik als Vriend van Gent Blogt het befaamde Gent Blogt feestje nog meegepikt op de terugweg naar het verre West Vlaanderen. Ik heb eindelijk eens met meneer Huug gesproken. Fijne mens. De volgende keer dat ik nog eens over mijn spoorwegavonturen verhaal doe, zal ik die ook rijkelijk voorzien van complexe diagrammen en schetsen. Beloofd!

Ik heb ook meneer Tom B. gesproken. Voor zijn professionele bezigheid heb ik niets dan respect tegenwoordig. Een job die veel geduld vereist. Ik kan het weten.

En natuurlijk waren er ook Peter, Lynn, Joke en Vincent! En ik heb ook Bruno, Tess, San (lang leve moderne wiskunde en bonnetjes!), Michel en Smetty gespot.

Ik heb van de feestdis die voor de medewerkers weggelegd was, toch een stuk heerlijke sjokotaart en wat meloen kunnen meegrissen. Mjam! Zaal Cocteau vond ik dan weer een wat schrale bedoening. Er was wel minder volk dan dat ik had verwacht, dus wat dat betreft hoefde de ruimte ook niet veel groter te zijn. Over de DJ ga ik maar braaf zwijgen. Ik vermoed dat hij huwelijken, begrafenissen en andere familieaangelegenheden zo het normale circuit is waarin hij vertoeft.

Afijn, ik vond het heel gezellig! Super! Ik heb gelijk een 20 Gent Blogt postkaarten meegenomen om ergens in Antwerpen te laten rondslingeren…

Zo. Ik heb de boel geüpgradedededed naar de laatste versie van WordPress. Zonder veel moeilijkheden. Ik heb wel een backupje genomen. You never know. Ik moet nog mijn tags uit Ultimate Tag Warrior proberen importerenin het native tagging systeem dat WordPress nu bezit. Maar dat zijn zorgen voor later. Ik moet zeggen dat het aan de achterkant er een stuk gelikter uitziet. Ik vind die automatische plugin update notifier wel handig: ik werd er meteen op gewezen dat FlickrRSS een nieuwe versie had. Vroeger zou ik nooit zelf tig sites afschuimen op zoek naar de laatste versie van een plugin. Verder moet ik het allemaal nog wat ontdekken…

Mja, gisteren heb ik voor het eerst in dik drie jaar OSX opnieuw herinstalleert op mijn iBook. Ik had al een tijdje een dual boot opstelling met Ubuntu, maar die laatste was nogal hard voor de batterij en zorgde ervoor dat het ding nogal wat hitte produceerde.

Ondertussen startte mijn iBookje enorm traag op en stond het vol met overbodige dingen die ik de laatste jaren had geïnstalleerd maar nooit gebruikte. Om nog maar te zwijgen dat mijn harde schijf volledig gevuld was met allerlei rommel. Mja, het lijkt erop dat OSX dus niet zoveel beter is dan Windows wat efficiëntie betreft.

De herinstallatie verliep best wel voorspoedig. CD’tjes erin, laten lopen en een uurtje later had ik terug een maagdelijke OSX. Dan de updates en zo ervoor. Goed voor een download van 250Mb. Ook dat ging vlotjes.

Nu nog mijn favo software installeren…

Toen collega F. mij gisteren vroeg om op een klein halfuur (oké, hij gaf mij eigenlijk 15 minuten) een uitklapbare menustructuur in HTML te programmeren, was dat voor mij een uitdaging. Ja, ik kon van die ingewikkelde DHTML toestanden downloaden en daarmee aan de slag gaan. Maar het moest eenvoudiger kunnen.

Met wat slim spelen met HTML, CSS en DOM had ik op goed 20 minuten de oplossing uitgewerkt. Eén HTML pagina en één CSS file. Meer niet. Waarmee ik gelijk mijn verwachtingen over mijn eigen kunnen en over de mogelijkheden van CSS/DOM flink heb overtroffen.

Aangezien we hier op het werk nogal into ingewikkelde folderstructuren zijn, speel ik nu met het idee om een tooltje te maken die de HTML automatisch kan genereren van platte tekst of XML. Mijn DOM functie doet de rest…

Wie wil er nu honderd paswoorden en accounts bijhouden? Niemand toch? Of je gebruikt telkens hetzelfde paswoord. Knappe koppen denken natuurlijk wat verder en kwamen met een oplossing: OpenID. Ideaal, zo leek het. Eén paswoord/login combo onthouden en de rest gebeurt automagisch op elke site die OpenID ondersteunt.

Maar is OpenID wel zo fantastisch? De voornaamste kritiek op OpenID valt samen te vatten als deze: “On the Internet, nobody knows you’re a dog.” Of beter, het decentrale karakter van OpenID betekent verzwakte de sterkte de identiteit die je claimt. Meer hierover vind je hier.

Los van die discussies, heb ik zelf uit harde ervaring geleerd dat OpenID niet het nirvana betekent. Mijn kritiek is eerder technisch van aard en beperkt zich tot het protocol zelf. De laatste maanden heb ik mij gebezigd met een OpenID plugin voor WordPress. Dat betekende dus een OpenID consumer implementeren en die koppelen met één van de API haken van WordPress. Om precies te zijn: in het wp-comments-post.php script. De OpenID specificatie leert ons dat alle oproepen tussen een consumer en een identity provider via HTTP GET requests moeten worden afgehandeld. Helaas hebben de makers van WordPress het bewuste script zo gepatched dat HTTP GET requests worden afgeblokt. Helaas betekent het ook meteen het afblokken van OpenID in comments op een propere manier. Ik kan via allerlei truken de nieuwe beveiliging omzeilen. Maar echt ideaal is dat niet.

Hadden de makers van WordPress die patch moeten doorvoeren? Vanuit het standpunt van beveiliging en anti-spam: zeker. Een script dat HTTP GET requests aanvaardt kan vrij gemakkelijk worden misbruikt. Zeker als het gaat om het dumpen van spam is er geen kunst aan om code te schrijven dat massaal HTTP GET requests afstuurt op onbeveiligde webscripts. Neen. Het probleem ligt in de OpenID specificatie. Die legt juist het gebruik van HTTP GET requests op en laat geen ruimte voor mogelijke alternatieven. In mijn ogen dwingt OpenID dus hier een mogelijk veiligheidsrisico af. Nochtans zijn er andere, betere alternatieven om data over HTTP door te sturen zonder gebruik te maken van de onveilige HTTP GET requests. Ik denk dan aan RPC protocollen zoals XML-RPC (er zit een XML-RPC module in WordPress!) en SOAP.

Persoonlijk sluit ik daarom dus liever mijn OpenID experiment voorlopig af en kijk ik de kat wat uit de boom vooraleer ik er verder mee ga.

Goed nieuws! Op mijn server ontdekte ik onlangs flink wat e-mailarchieven van periodes uit de voorbije jaar. Op mijn pc in Brugge heb ik ook nog een mbox archief van Thunderbird gevonden met heel e-mailarchief. Als ik die laatste kan mergen zou ik toch zeker het grootste deel van mijn mailarchieven tot voor de laatste 6 maanden kunnen reconstrueren. Uitdaging dus.

Nogmaals: make those backups kids!

O ja! Tegenwoordig haal ik mijn mails met procmail en fetchmail over POP op mijn Debian server. Met backupninja maak ik een backup van mijn /home, /root en /etc directories op een aparte schijf. Coole stuff trouwens want met backupninja kan je zoiets op 1, 2, 3 regelen en zelf backupscripts genereren. Valt mijn hoofdschijf uit, dan heb ik nog altijd alles op een aparte harde schijf staan!

Wat heb ik vandaag gepresteerd? Wel, ik heb wat geknoeid in JAVA! Trip down memory lane want dat is toch al van mijn ASI opleiding (2003-2004) geleden dat ik nog eens serieus met JAVA heb gewerkt!

Wat ik heb gemaakt? Een eenvoudige TIFF naar JPEG batch converter! Eigenlijk is het vooral een grafische schil rond nconvert. Het werkt eigenlijk zo: je geeft een bronfolder met TIFF bestanden op, je geeft een doelfolder op waar je JPEG afbeeldingen terecht moeten komen en dan duw je op de grote ‘conversie’ knop. Even later krijg je een ‘conversie voltooid’ berichtje en zijn je versgebakken JPEG beeldjes (met watermerk en al!) klaar voor consumptie.

Swing, callbacks, inner classes en listeners zijn vandaag mijn deel geweest! De code zelf is niet om aan te zien, maar het werkt anders best wel ok. Ik zou de configuratie nog wat vriendelijker willen maken door alles in een aparte config.xml file of zo te steken. Nah ja…

Waarom? Omdat we over een paar duizenden TIFF bestanden beschikken die we zouden willen omzetten. Liefst op een relatief eenvoudige no-nonsens manier. En dit leek me wel de aanpak die dit het meest benaderde.