Kunst en Cultuur

Ik vind deze toch wel vrij toepasselijk op deze Paaszondag: Mogwai – Mogwai Fear Satan.

https://vimeo.com/3773567

Overigens ben ik verslingerd aan La Blogotheque. ’t Is geen nieuwe site, maar, mensen, wat een kwaliteit! Van tijd steken er grote namen tussen zoals Tom Jones en Sigur Ros die volledig unplugged totall loss gaan. En je vindt er vooral heel wat jonge, onbekende wolven terug. Vroeger gooiden ze hun clipjes al eens op YouTube maar sinds een tijdje hebben ze geruild voor Vimeo. Goeie keuze! Want in HD is het dubbel genieten!

Jawel! Nu ik mijn lens terug heb ben ik weer op concertfotografisch pad! Lichting van de eerste kleine halve finale van Westtalent 2009. 7 november in 4AD te Diksmuide.

Op de affiche:
The Imaginary Friends + En Terecht + -Grant- + The Tubs + Lixi + Westerbergs & Heavy Hearts + Arne Vanhaecke + Skag Session

Normaal laat ik mij niet snel meeslepen met Halloween. Het gezelschap waar ik gisteren in verkeerde daarentegen… Knappe dingen gezien! Ik heb slechts over drie dingen spijt. Ten eerste dat ik geen tijd had voor een treffelijk kostuum. Ten tweede dat ik veel te vroeg moest vertrekken. Ten derde dat ik mijn camera niet bij had. Efin, alvast oefenen tegen volgend jaar!

We zouden dus zondag naar Tori Amos gaan kijken en luisteren in het Sportpaleis. De tickets hadden we al een paar weken geleden besteld. Allemaal perfect verlopen. We keken er echt naar uit. Jammer genoeg blijkt de NMBS weer eens stevig spelbreker te zijn.

De – overigens vernieuwde – NMBS website leerde leert ons dat de laatste trein richting Gent/Oostende om 23u06 in Antwerpen-Centraal vertrekt. Wie al wat concerten in Deurne heeft meegepikt weet dat je al snel een dikke 30 minuten mag rekenen tussen het moment dat je de zaal wil verlaten en het moment dat in het station arriveert. Dat betekent dus ten laatste om 22u30 vertrekken. Tori zou dan nog maar met veel moeite de helft van haar set hebben gespeeld. En we zullen toch het voorprogramma gezien hebben.

Vette streep dus door de rekening en niet echt van deze tijd. Blijkt dat Helga Stevens begin dit jaar een schriftelijke vraag lanceerde in de senaat. Het antwoord van toenmalig bevoegde minister liegt er niet om:

Momenteel heeft de NMBS geen plannen om het laatavondverkeer met treinen van de gewone dienst tussen de grote stedelijke centra uit te breiden. Het aantal instappende reizigers op de laatste treinen van de dag is immers zeer klein en de kosten van het inleggen van bijkomende treinen ’s avonds liggen vele malen hoger dan de opbrengsten. Er is wel een licht verschil tussen weekdagen en zaterdagen en zondagen.

Begrijpelijk. Het heeft weinig zin om een permanente dienst in te leggen waar nauwelijks volk gebruik van maakt. Tenzij voor het occasionele optreden. Aan de andere kant is het wel een flinke beperking als je niet over een auto beschikt.De meeste grote acts hooguit in het Sportpaleis komen spelen. Zo speelt Muse er begin november. Kameraad B. beschikt wél over een auto en dus kunnen we de hele set meemaken tot het einde. Lijkt me dus dat locaties zoals het Sportpaleis en Vorst een grotere impact hebben dan louter de regio Antwerpen of Brussel. De (zelf)promotie van grote optredens reikt op zich zelfs al over de landsgrenzen (Nederland, Frankrijk) heen. Via internet zijn de tickets immers overal vrij te bestellen.

Ik vind het dus nogal frappant dat men tickets in gans Vlaanderen verkoopt terwijl de locatie zelf halverwege het optreden enkel nog regionaal goed bereikbaar blijft. De praktische informatie die men geeft bij de ticketverkoop ivm bereikbaarheid gaat bovendien niet veel verder dan het aanbod van De Lijn. Wat mij niet erg hoopvol stemt over de wens van de organisatie om een betere ontsluiting te verkrijgen.

Je zou organisatoren immers kunnen vragen om hun optredens vroeger te laten beginnen in het weekend. Om 19u ipv 20u zodat ze een uur vroeger kunnen stoppen en iedereen thuis geraakt. Maar ik denk niet dat dat een optie is wegens ‘te vroeg’ voor het grote publiek. Een andere optie zou zijn om als organisator per evenement contact op te nemen met de NMBS, tot een overeenkomst te komen en dat zo te promoten. Als er meer vraag is, is de kans ook groter dat er makkelijker extra treinen worden ingezet. Toch zeker voor de echt grote, uitverkochte optredens.

In ieder geval zitten we nu met een acuut probleem. Wie dus ook richting Gent of Brugge gaat na Tori: we zoeken nog een carpool! Alvast bedankt!

Reden te meer om mij dus extra in te spannen op mijn rijles morgenochtend!

Of ik geen zin had om mee te gaan naar Oostende vanmiddag? Of ik geen zin had om op het strand van Oostende een dansje te doen? Of ik het niet zag zitten dat ik dat ik dat dansje samen met 9.999 anderen zou uitvoeren, opgenomen zou worden om binnenkort op de Nationale Televisie te komen?

Why not.

Dus zakte ik samen met B. en B. deze middag naar Oostende om voor Nic Balthazar en de actie The Big Ask Again eens Bollywood stijl te dansen op U2’s Magnificient. De actie in kwestie kadert in het klimaatdenken en de wereldklimaattop (of beter: the United Nations Framework Convention on Climate Change) te Kopenhagen die in december doorgaat. Denk Kyoto maar dan nog een pak urgenter. Het is vijf voor twaalf wat ons klimaat betreft. En daar mag wel iets aan worden gedaan.

Eerlijk gezegd zal de aarde de opwarming van het klimaat wel overleven. Dat leert ons het verleden. Het probleem is dat dit ten koste gaat van dan de helft van de 6 miljard wereldbewoners. Denk extreme waternood, denk extreme watersnood, sociaal-economische onthechting op grote schaal, denk extreme ellende,… Geen toekomst waar ik echt achter kan staan.

Zelf zie ik de wereld als een groot systeem waar alles met elkaar is verbonden. Ogenschijnlijk is dat misschien niet zo, maar om een blik cola te produceren worden veel meer grondstoffen en energie gebruikt dan dat je op het eerste zicht zou vermoeden. En zo gaat het met alles wat we onontbeerlijk vinden in onze overwegend westerse levensstijl. De klimaatsverandering los je in mijn ogen vooral op met structurele oplossingen om efficiënter om te springen met onze aarde. Normen opleggen om CO² uitstoot terug te dringen is een eerste stap. Wat vooral moet gebeuren is politici wakker schudden zodat zij een kader creëeren. Een kader waarbinnen experts concrete toepassingen kunen realiseren om de manier waarop we mobiel zijn, wonen, werken en leven aan te passen.

Daarom stond ik dus op het Klein Strand. Afin, eens benieuwd naar het eindresultaat natuurlijk. Van de spot én de klimaattop that is.

Het ging weer eens veel te vlug voorbij, dat weekend. Zondagavond en ik ben afgepeigerd. De afgelopen 48 uur zag er ongeveer zo uit:

Vrijdag eerste Vama Veche avond. Een beetje verkennen. Ik had voor de verandering mijn D50 nog eens bij. Er waren optredens maar uiteindelijk heb ik enkel het laatste van yUko gezien. Hun muziek heeft nogal veel weg van Mono – zeer zweverig – en hun zanger klinkt als Thom Yorke. Helemaal bevreemdend werd het toen ze ook nog eens een zaagblad bespeelden. Ik heb dan ook hun CD gekocht om als potentiële achtergrondmuziek tijdens het werk uit te proberen.

Zaterdag was werken. Ik had onverwacht een opdracht tegen een deadline gekregen en die heb ik met beide handen aangenomen. ’s Avonds stond ik samen met nog een paar andere vrijwilligers achter de bar van Vama Veche. Ik geloof dat ik dan een pintje teveel heb getapt. Er werd nogal wat geconsumeerd want zo goed als de frigo’s volgestouwd waren met Vedett en Kriek, tegen het einde  van de avond konden we niet bijhouden met aanvullen.

Vandaag was er dan weer de documentatiesprint voor Open Atrium bij Krimson in Antwerpen. Ik heb daar een middag  meegeholpen. Ik heb er wat beter kunnen kennismaken met de mensen van Krimson en meteen ook eens serieus met Open Atrium kunnen spelen. Beestige software, u hoort er nog wel van!

Reden genoeg om vroeg in bed te duikelen om morgen de werkweek fris en monter aan te vatten.

Iemand Home van Yann Arthus-Bertrand gezien? Die ging vrijdagavond in première. Niet in de cinema, maar op de kabel. In meer dan 50 landen tegelijk. In ons geval werd ze uitgezonden op 2BE. Yann Arthus-Bertrand kennen we van de documentaire reeks De Aarde vanuit de Lucht waarmee hij via zijn werk wil tonen hoe de aarde er aan toe is. Naast mooie natuurbeelden toont hij in die reeks ook de impact die de mens heeft op de aarde.

Met Home wil hij ons meer dan ooit een schop onder ons ecologisch geweten schoppen. Zijn beelden tonen niet alleen hoe mooi onze planeet is en over welke rijkdom we beschikken, ze wil ons vooral tonen dat we niet al te zuinig zijn met die rijkdom. De focus van de film ligt niet alleen op de impact die de mens heeft op klimaat en het verdwijnen van soorten maar vooral ook op het graf dat we voor onszelf aan het delven zijn. Meer dan ooit is het vijf voor twaalf en zonder fundamentele verandering in ons gedrag op grote maatschappelijke schaal, komen we deze eeuw nog in serieuze problemen. De film gaat ook in op de oplossingen die worden aangereikt om het tij te keren en eindigt ook met een positieve noot.

Je kan Home op YouTube integraal terug vinden en gratis bekijken.

Op deze verkiezingsdag denk ik dat de film en de punten die worden aangehaald méér dan ooit brandend actueel zijn. Niet alleen globaal, maar ook serieus van toepassing in ons eigen kikkerland. In de ganse kiescampagne viel hij mij op dat er nooit ingegaan wordt op hoe we onszelf fundamenteel zouden, of beter moeten, kunnen veranderen. Het is nochtans geen oninteressante denkoefening.

Duurzaam leven is meer dan denken in termen van premies voor duurzaam wonen, stimulansen om het openbaar vervoer te nemen en uw afval te sorteren. Een maatschappij is een systeem waarin alles aan mekaar vasthangt en afhankelijk van hoe die maatschappij is opgebouwd, is er een positieve of negatieve impact op onze omgeving. Of beter: verbruiken we meer of minder grondstoffen en brengen we meer of minder afvalstoffen terug in onze omgeving.

Wat mij geweldig stoort in Vlaanderen is hoe we elke morgen de rat race aanvangen om op ons werk te geraken: autowegen zitten verstopt, iedereen moét een auto hebben en treinen zitten overvol. Voor velen, zoniet de meesten, is hun werkplaats niet hun woonplaats. Mensen zoeken of vinden geen werk in eigen regio en al snel komt men terecht in één van de centrumsteden, Gent, Antwerpen of Brussel, zonder er te wonen. Bedrijfsterreinen liggen vaak al een eind buiten de stad en het is – of beter was – bon-ton om het middenkader van een bedrijfswagen te voorzien. Ons maatschappelijk model vereist meer en meer dat we mobiel zijn terwijl dat wel degelijk een impact heeft op onze omgeving: meer beton en minder ruimte om te wonen, te recreëeren, voor landbouw,…

Verder zitten we allemaal met een baksteen in onze maag. We willen allemaal graag ons eigen plekje. Liefst in een nette, rustige buurt waar kinderen veilig kunnen opgroeien. Jarenlang is er stadsvlucht waarbij mensen zich liever net buiten de stad vestigen. Jawel, op 20 minuutjes rijden met de auto. De stad krijgt vooral een commerciële invulling. In het engels heeft dit een naam: Sprawl. Het zorgt ervoor dat mensen echt een auto nodig hebben om mobiel te zijn en het is geen efficiënt gebruik van grond. In Vlaanderen kennen we het fenomeen ook en creëert het zelfs specifieke problemen: denk maar aan Zaventem en de noordrand waar een economische activiteit – de luchthaven – onderhand omsloten is door woongebieden.

Dergelijke problematiek los je niet op met meer wegen, meer openbaar vervoer, maar door een combinatie van intelligente ruimtelijke planning met oog voor woonruimte, economische activiteit en mobiliteit. New Urbanism is een voorbeeld van een beweging die oplossingen biedt voor een dergelijk probleem:

We advocate the restructuring of public policy and development practices to support the following principles: neighborhoods should be diverse in use and population; communities should be designed for the pedestrian and transit as well as the car; cities and towns should be shaped by physically defined and universally accessible public spaces and community institutions; urban places should be framed by architecture and landscape design that celebrate local history, climate, ecology, and building practice.

Voor Vlaanderen lijkt het mij alvast logisch dat verandering begint door werken in eigen regio te promoten. Ondernemers worden beter aangemoedigd om in eigen regio aan de slag te gaan met streekpersoneel dan hun personeel te betrekken uit de andere kant van het land. Grote ondernemingen zouden ook beter satelietkantoren opstarten in plaats van al hun personeel samen te laten troepen in een groot kantoorgebouw in één van de centrumsteden.

Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor het ambtenarenapparaat: de overheid is een zeer grote werkgever en het verbaast me wat voor leger ambtenaren uit de provincies elke dag weer naar Brussel trekt om daar allerlei ministeries en departementen te bemannen. Is dat eigenlijk wel nodig? Onze staatsstructuur is van die grootteorde dat er zoveel ambtenaren ook wel nodig zijn. Vereenvoudig de werking van de staat = minder ambtenaren nodig = minder verplaatsingen = minder impact op het milieu.

Vlaanderen is ook nog eens populair als doorvoerland voor goederen langs de weg. Mij maak je niet wijs dat al die zware trucks uit Oost-Europese landen hier opeens minder CO2 zullen uitstoten. Er wordt nochtans in alle programma’s gesproken dat we een kenniseconomie moeten worden.

Vorige week was ik op een lokaal verkiezingsdebat. Er werd daar zelfs op een gegeven moment gesteld dat de meeuwen in Zeebrugge voor werkgelegenheid zorgen. Zeebrugge is een doorvoerhaven voor auto’s binnen Europa. Bedrijven zoals Toyota hebben grote parkeerterreinen waar ze al die auto’s kwijt kunnen. Vaak staan die daar enkele weken te wachten op verdere verwerking. Meeuwen laten mosselen en schelpen op die blinkende carrosserie vallen om ze open te krijgen. Gevolg: geblutste wagens die eerst nog eens moeten worden hersteld – lokaal – vooraleer ze verder kunnen worden verscheept. Wat zich weer vertaalt in extra werkgelegenheid. Niettegenstaande de autoindustrie op dit moment in een serieuze dip zit worden dit soort praktijken totaal niet in vraag gesteld om die extra werkgelegenheid toch maar te kunnen behouden.

Het verhaal werd als argument gebruikt om aan te halen dat de haven van Zeebrugge toch wel een flink economisch belang heeft en nog beter zou moeten worden ontsloten. Ik vond het vooral een drogargument om een vervuilende, verlieslatende economische activiteit te rechtvaardigen. Als we dan toch moeten spreken van een kenniseconomie: Vlaanderen heeft een rijk verleden in de autoindustrie. Waarom zouden we niet investeren in een duurzame, lokale autoindustrie zodat we minder auto’s moeten importeren? Waarom zouden we niet investeren in meer onderzoek naar efficiënte, duurzame en goedkope oplossingen om auto’s minder vervuilend te maken?  Kan zoiets niet leiden tot juist meer werkgelegenheid die een stuk duurzamer is dan het uitblutsen van gedeukte importwagens? Is stimuleren van duurzame economische activiteit niet dé uitweg om zowel de crisis aan te pakken én tegelijk onze impact op onze omgeving aan te passen?

Ach, ik ben nochtans niet bepaald een groene jongen te noemen. Ik sta niet op de barricaden voor het lappersfortbos. Ik noem mezelf dan ook veel liever een realist. Bekvechten over lullige institutionele kwesties of referenda houden over bruggen, vind ik een beetje hetzeldfe als plamuur smijten naar een rotte muur. Er zijn genoeg ernstige mensen die op basis van gedegen onderzoek kunnen zeggen dat we zonder verandering slechter af zullen zijn in de nabije toekomst en dat we ons westers model serieus zullen moeten herdenken.

Waarom durven we dat dan ook niet eens eindelijk te doen door bij onszelf te beginnen?

Gisteren op Canvas draaiden ze nog eens Marie-Antoinette van Sofie Copolla. Ik heb die thuis liggen. Eerlijk gezegd, ben ik wel wat fan van historische madammen en deze in het bijzonder. Ik ben ook wel een beetje fan van groots opgezette kostuumdrama’s.

En kijk, er zit weer iets in de pijplijn! The Duchess met Ralph Fiennes en Keira Knightley! De theatrical trailer is alleszins om de vingers van af te likken.

History buffs, u weet wat u te doen staat!

Detroit, da’s een industriële woestenij. De streek is hier groot geworden dankzij de automobiel sector maar de slabakkende economie heeft de regio getekend. En Detroit is dan ook vooral vergane glorie. Het heeft zijn charme want het centrum staat vol pre-1929 wolkenkrabbers die niet tegen de vlakte zijn gegaan. Dat geeft de stad een uitgesproken art déco/art nouveau karakter. En de oude typische Amerikaanse neonreclames, diners, deli’s,… zijn er in overvloed in de motor city. De skyline wordt gedomineerd door de moderne glazen cylinders van General Motors. En tussen dat alles slingert er zich een soort verhoogde metrolijn. Of beter: monorail! De befaamde people mover.

Een grotere tegenstelling met Chicago bestaat er eigenlijk niet. Hartje Detroit is zeker niet zo bruisend of groot en je bent er zo doorgestapt. Weinig volk op straat en veel winkels staan eigenlijk leeg. Op straat merk je redelijk wat daklozen en mensen die duidelijk ellende hebben gekend. Ook al worden de straten hier onberispelijk proper gehouden, de stad doet toch ‘vuil’ aan. Ook het hotel waar we zitten heeft duidelijk een zekere leeftijd. Inclusief antieke, rammelende lift. Je waant je zo in een film noir. Na het ontbijt, pancakes met maple syrup – een aanslag qua calorieën – zijn we dan ook meteen in de reisgids gedoken om de bredere regio te ontdekken.

Net buiten Detroit vind je Dearborn. En dat is de thuisbasis van Ford. Meer zelfs, het is waar Henry Ford leefde, werkte en zijn befaamde Ford Company heeft opgestart. Eigenlijk is dit een gigantisch complex van research centra, campussen, fabrieken en meer. Vandaag hebben we The Rouge bezocht: dé Ford fabriek waar tegenwoordig de Ford F-150 truck wordt geproduceerd. Vroeger was dit een industrieel complex waar letterlijk alle onderdelen door Ford uit ruwe grondstoffen werden geproduceerd om een auto te kunnen maken. We kregen een uitgebreide tour en mochten ook in de fabriekshal waar het kloppend hart van Ford leeft: de lopende band. We hebben onze ogen uiteraard uitgekeken. Morgen trekken we terug naar ‘The Henry Ford’ om het bijhorende museum met onder andere de bus van Rosa Parks, de limo waarin JFK werd vermoord en meer historische parafenalia te bezichtigen.

De avond gaan we nu hier door brengen in het Hard Rock Café. We hopen nog een steak te kunnen meepikken.

Chicago, dat is natuurlijk Threadless, de on line eigenzinnige t-shirt shop. Of beter, de on line community rond t-shirts, fashion en design. Threadless is een internetbedrijfje met Google’esque allures dat met een heel eigen businessmodel. Iedereen kan zijn eigen t-shirt design insturen. De designs die als beste door de community worden beoordeeld, worden gedrukt en verkocht via de on line shop. En dat heeft zo zijn succes: dagelijks verscheept Threadless zo’n 1500 stuks via UPS.

Threadless heeft ook een shop in Chicago en daar trokken wij vandaag naartoe. Helaas was het aanbod daar wat aan de kleine kant, maar geen nood: we kregen het adres van hun hoofdkwartier/warehouse waar we rechtstreeks terecht konden. Threadless zit in een een pakhuis: je stapt binnen in een grote overdekte ruimte waar de stock wordt bewaard, de receptie en de open kantoren zich bevinden. En dat alles overgoten met een sausje van design, hipheid, jukeboxen, ping pong tafels, vintage tafels en stoelen en meer. We mochten plaatsnemen aan een paar opgestelde macs en via hun website onze keuze maken en betalen. Daarna moesten we ons bestelnummer afgeven aan de receptie. Nog geen vijf minuten later stonden we terug buiten met twee zakken vol t-shirts. Heerlijk! Het resultaat van mijn oogst vind je hieronder.

Bezoek ze even on line en bestel een leuke t-shirt! Een ware aanrader.