Kunst en Cultuur

Ik ben er ondertussen zo’n beetje helemaal bovenop. Los van de pillen en het dieet that is. Dat laatste zorgt bij momenten wel eens voor psychopatische moordtrekjes. Wanneer iemand in een overvolle trein met vertraging naast me komt zitten met een grote, heerlijk geurende kebab bijvoorbeeld.

In ieder geval, het weekend heb ik alvast goed ingezet. De kookles moest ik andermaal laten voor wat het is om begrijpelijke redenen, maar als troostprijs kon ik naar de Week van de Radio in het Jeugdhuis. De vrienden van Villa Bota hadden er een avond met een live uitzending voorzien in hoog gezelschap: Kirsten Lemaire, Roos Van Acker en een mini set gebracht door Geike Arnaert. Ik heb er zeer van genoten en ik ben terug naar huis gekeerd met een pak mooie foto’s.

Ook vandaag is het nogal manisch aan het worden. Ik ben er dan toch toe gekomen om nieuwe schoenen te kopen. Eindelijk. De oude Geox zijn tot op de draad versleten. Hoog tijd voor iets nieuws. Onderweg kwam ik K. en M. tegen. Logisch gevolg: straks een avondje Halloween pret straks! ’s Middags mocht ik T. nog eens meetronen naar mijn nieuw appartement – waar ik nog steeds niet woon – om een lekkende afvoer te herstellen. Een klusje van niets. Maar het moest wel gebeuren. Ja, ik ben een goede huisbaas, ik! De laatste twee uur ben ik er zelfs nog in geslaagd om flink wat code te schrijven. Kortom, mijn zaterdag kan al niet meer stuk.

Ik denk dat ik morgen dan eerder wat ga lummelen. En hopen op wat zonnig weer!

Er zijn zo van die pot gerukte wedstijden. Neem nu deze: ge maakt een foto van uw garage en post die op het interwebz. En als ge geselecteerd wordt, dan komt er een bandje eens keihard veel gerucht in maken. Zonder dat ze daar om iets vragen. Wie zou dààr nu aan willen deelnemen? Eerlijk? Wel, als het bandje in kwestie de Foo Fighters blijken te zijn, heel wat mensen.

Wat. Een. Week.

Vier keer Brussel en een keer Antwerpen. Ettelijke kilometers erbij op de teller. ’t Zijn de laatste dagen van het Project waar ik het laatste jaar een flink deel van de tijd aan heb gespendeerd. Het Project zelf is nog lang niet af. Daar gaan nog wel wat maanden over gaan. Ik heb alvast heel wat bijgeleerd. Over Drupal. Maar ook over mezelf. Dat ik mijn pollekes mag kussen met hetgeen ik doe, bijvoorbeeld. Of dat het interessant is om een tijdlang mee te draaien in een gargantische organisatie met een eigen cultuur en geplogenheden. Dat ik mij echter op dit moment niet meteen carrière zie maken bij dergelijke organisaties. Stof tot nadenken dus.

Op één avond na, heb ik mijn avonden wat gespendeerd op Vama Veche. Gezelligheid, gesprekken en goeie muziek trekken immers aan. En als je een ganse dag met zes man een klein kantoor deelt, dan doet het deugd om ’s avonds buiten te kunnen komen.

Stel u nu ook niet voor dat ik elke avond zwaar heb staan feesten. Maar op een warme zomernacht op het gras liggen mijmeren met een pintje in een stadspark verlicht door lampionen en slingers gloeilampen, daar pas ik niet voor. Integendeel.

De laatste weken ben ik door het werk bezig aan een zijproject. Ik noem het Gorilla Builder en het is iets voor mensen die code schrijven voor Drupal. Ik moest immers vanuit Drupal nieuwsbrieven kunnen sturen met behulp van Mailchimp. Er bestaan wel wat halve oplossingen voor, maar niets wat mij echt vooruit hielp. In plaats van zelf de zoveelste halve oplossing te schrijven, ben ik dan maar begonnen met mijn eigen toolbox te schrijven. En natuurlijk deel ik die maar al te graag met de wereld.Ik ga daar nog eens apart iets over moeten bloggen.

Gisteren zag ik Teddiedrum aan het werk met Dijf Sanders. Jawel, da’s de mens achter de Violent Husbands. De mens doet allerlei gekken dingen met elektronica. Hacking extreme. Ik vertelde J. over zijn exploten met een Furby. Of beter, hoe hij een onfortuinlijk exemplaar zo riggede dat het leek alsof hij aan ’t trippen is op LSD. Natuurlijk is er daar een YouTube filmpje van.

“Rad!”, as the hip kids would say!

’t Is weer Klinkersfestival! Tien dagen gratis muziek op de burg in Brugge. Oh boy! Gisteren kick off met Pura Vida en Selecter. Reggae en Ska zijn nu niet meteen mijn ding. ’t Zal mijn herinnering voornamelijk ingaan als een avond vol fijne gesprekken.

En komende week is het gelijk ook weer Vama Veche. Het Entrepot staat dan gelijk garant voor een weekje bruisende activiteiten in ’t Astridpark.

Heerlijk!

Ah. Thank god it’s saturday. Een drukke week vol verplaatsingen was het. Achtereenvolgens ging het richting Brussel – Brussel – Gent – Antwerpen – Gent om uiteindelijk terug in Brugge te verzeilen. Kilometers gevreten en al.

Ik heb trouwens in ’t Frans opleiding gegeven deze week. Ik spreek niet vaak Frans. Da’s eerder door een gebrek aan gelegenheid dan iets anders. Er werd mij al van kleinsaf ingehammerd hoe belangrijk het wel niet is om andere talen te kennen. Toch niet het minst Frans. En dus werd ik op taalkampen allerhande gestuurd. Aangezien mijn vader dan nog eens perfect tweetalig is, ken we regelmatig naar de franstalige TV. Club Dorothée? I did it. Oh! En het onovertroffen C’est pas sorcier! Geniale TV à la Het Klokhuis op de Nederlandse buis. Of Il était une fois… Jawel, jawel! En dan zou ik bijna de vakantiejob in Brussel vergeten waar ik nog eens een maand lang in de taal van Molière moest converseren vooraleer de hogere studie aan te vangen.

Het is dus met enige meewarrigheid dat ik de taalvrees bij de gemiddelde vlaming bekijk. Engels? geen probleem. Frans? Ho, maar! Dat kennen we helemaal niet. Logisch ook. Als je een taal niet oefent, dan leer je het ook niet. Of verleer je ze. Meer zelfs, waar vroeger nog regelmatig berichten van gene zijde van de taalgrens ons bereiken, dan hoor je vandaag nauwelijks wat er bij de buren gebeurt, tenzij het gekokstoof van hun politici. Welke Vlaming stemt er immers nog regelmatig af op de RTBF?

Tjah, onbekend is onbemind.

En de opleiding? Die verliep vlotjes en ik vertrok bij een tevreden klant.

Ik ben (nog) niet gaan kijken naar de laatste Transformers film. Maar als je ziet wat voor creativiteit er schuil gaat achter zo’n grote actieprent, dan is dat toch iets om even stil van te worden. Je moet er maar op komen om het geluid van ruimteschepen te emuleren op een elektrische gitaar.

Ah, Karl, when will you ever learn?! Karl Pilkington, side kick van Ricky Gervais werd door laatstgenoemde uit zijn ‘comfort zone’ gehaald en gedropt op exotische locaties zoals daar zijn: China, India, Egypte,… Karls’ commentaren werden minutieus door de camera geregistreerd. For our entertainment.

Clash der culturen? Cultureel gedetermineerd dat ’t niet schoon is? Studie-object par excellence voor antropologen generlei? Yup, da’s Karl in An idiot abroad!

Vraag mij niet van waar dit vandaan komt. Maar daarjuist nam ik pen en papier, en rolde dit er zomaar eventjes uit.

A man had lost all hope and plans
although he couldn’t have seen
what lied beneath stained plastic sheet.
And he had found his desperate self
now living in a raggid canvas tent
fled from all but lice and flee.
Stuck in a place where he and his family
more then likely would never meet.
So in early october evening cold
shivering next to a petty oil lamp
he listened to dampened moans.
Distant cries for life and bread
filling a stainless sky with death.
Closing his eyes he staggered through his mind
avoiding ghosts of grotesque size and kind,
and followed Virgils’ silent whispers,
yet found no solace in troubled sleep.
Because haunting in his head repeats
the slideshow of bodies lying in the streets
covered with nothing more
but dark stained plastic sheets.

Ja, met mij gaat alles ok.  ik schrijf alleen nog altijd veel te weinig.

Een beetje van stream of consciousness doen…

• Graag dank ik alle lieve mensen die mij  de afgelopen dagen onder de (concrete) tips hebben gedolven. Dinsdag bezoek ik appartement nummer 1. Benieuwd wat het gaat worden.
• Sinds jaar en dag wilf ik op verloren momenten doorheen Vimeo. Screw television! Als je een avondje kwijt wil aan pareltjes van menselijke creativiteit: it’s the place to be. Het gevolg? Idea overload!
• Vorige week de website van Villa Bota op het interwebs gesmeten. Hoera!
• Er schiet een nieuw Project uit de startblokken bij ons. Vorige week van functionele analyse gedaan. Samen met de klant gezeten. Discussie gehouden, doorheen het materiaal gegaan en geschift. Planning gemaakt en wireframes klaar gestoomd. The usual drill. Grondige voorbereiding is en blijft de moeder van de porseleinkast.
• Basics. Waar sta je als web specialist zonder? Ik bedacht mij deze week hoe belangrijk het wel niet is om die juist te hebben. Niet alleen als het over ideeën of over inspiratie gaat. Maar ook over kennis en basisvaardigheden. Je kan pas echt creatieve én elegante oplossingen bedenken als je bent gedrild in de basics.
• Dingen die onder meer mijn verlanglijstje vullen: een (of meer) paar Converse sneakers, een gewoon paar klassieke schoenen, Threadless tees,  een deftige hoofdtelefoon en een videocamera (had ik al gezegd dat ik fan ben van Vimeo?).
• Dat laatste zal wel iets zijn voor het jaareinde. Als het spaarvarken tegen dan nog eens een laatste keer kan worden gereanimeerd.
• Ik moet terug meer fotograferen.
• En mijn fotoarchief op orde brengen.
• Maak daar maar meteen maar alles van externe schijven en zo van. De afgelopen jaren is het een kluwen van rommel, dubbele files en what not geworden.
• HTML 5 for web designers van Jeremy Keith moet ik drrringend zien aan te schaffen.
• Incidentally, ik heb Colada vorige week in een nieuw kleedje gestoken. Het ziet er wat spartaans uit. Dus daar ga ik nog iets aan moeten doen. Ik baal er trouwens van dat ik geen grafisch genie ben. Op papier of digitaal canvas komt altijd een foute versie van wat in mijn hoofd zit. Vrij frustrerend want ik weet wat ik wil. Los daarvan zou ik eigenlijk moeten proberen om het oerwoud aan best practices – van grid design tot usability stuff – te schiften en de beste elementen meenemen.
• Aan uw moeder gedacht vandaag? Ha! Ik wel!

Van de nood maakten we een deugd en dus trock ik gisteren richting closing night van Comma Rocks 2010.  Namen de handschoen op gisterenavond: Roan Inish, Maria isn’t a virgin anymore en Some say yes, some do less.

De verslaggever van Moon Art Gallery geeft over de hele lengte mijn mening weer: een gigantisch geslaagde avond met oude bekenden in hun betere doen, en stevig gitaarwerk. Niet voor de gevoelige oortjes!