Frans

Ah. Thank god it’s saturday. Een drukke week vol verplaatsingen was het. Achtereenvolgens ging het richting Brussel – Brussel – Gent – Antwerpen – Gent om uiteindelijk terug in Brugge te verzeilen. Kilometers gevreten en al.

Ik heb trouwens in ’t Frans opleiding gegeven deze week. Ik spreek niet vaak Frans. Da’s eerder door een gebrek aan gelegenheid dan iets anders. Er werd mij al van kleinsaf ingehammerd hoe belangrijk het wel niet is om andere talen te kennen. Toch niet het minst Frans. En dus werd ik op taalkampen allerhande gestuurd. Aangezien mijn vader dan nog eens perfect tweetalig is, ken we regelmatig naar de franstalige TV. Club Dorothée? I did it. Oh! En het onovertroffen C’est pas sorcier! Geniale TV à la Het Klokhuis op de Nederlandse buis. Of Il était une fois… Jawel, jawel! En dan zou ik bijna de vakantiejob in Brussel vergeten waar ik nog eens een maand lang in de taal van Molière moest converseren vooraleer de hogere studie aan te vangen.

Het is dus met enige meewarrigheid dat ik de taalvrees bij de gemiddelde vlaming bekijk. Engels? geen probleem. Frans? Ho, maar! Dat kennen we helemaal niet. Logisch ook. Als je een taal niet oefent, dan leer je het ook niet. Of verleer je ze. Meer zelfs, waar vroeger nog regelmatig berichten van gene zijde van de taalgrens ons bereiken, dan hoor je vandaag nauwelijks wat er bij de buren gebeurt, tenzij het gekokstoof van hun politici. Welke Vlaming stemt er immers nog regelmatig af op de RTBF?

Tjah, onbekend is onbemind.

En de opleiding? Die verliep vlotjes en ik vertrok bij een tevreden klant.

4 replies

  • “C’est pas sorcier”, was fantatisch inderdaad. Vooral leuk was het eeuwige geknoei met de maquettes 😀

  • Eerlijk toegegeven: ik heb altijd een hekel gehad aan Frans. Dat was zo’n vak waar je bij ons in Midden-Limburg weinig aan had. Frans gebruikte je vooral tijdens die paar weken vakantie in het zuiden. Maar meer dan dat was het ook niet. Ook aan de universiteit kwam het zelden aan bod. Later, tijdens jobgesprekken, moest je al eens enkele woordjes gebruiken om je kunnen te tonen. Veel meer belang werd echter gehecht aan Engels kunnen. Aan dat alles kwam een bruuske verandering toen ik in november 2010 in Brussel ging werken in een volledig francofone ploeg. De eerste dagen waren lastig en die eerste presentatie bij een klanten enkele weken later was moeilijk, maar daarna liep alles op wieltjes. Niks mis mee natuurlijk. Zo zie je maar dat het niet altijd zo moeilijk is als je op het eerste zicht zou denken.

  • whoeeaa Club Dorothée .. hoe lang is dat niet geleden :o)

    Nu moet ik toegeven dat Frans niet mijn favoriete vak was – ik heb denk ik meer uren bijles gekregen dan dat we les hadden, niet tegenstaande dat ik het een mooie taal vind.

    Op de job heb ik geen Frans nodig en iets waar je niet goed in bent onderhou je niet hé met alle gevolgen van dien.. ‘k Zou daar eigenlijk eens verandering in moeten brengen.

  • @m: jaaaa! Die maquettes waren génial. En dat allemaal in die grote truck van hen.

Commentaar is gesloten