Wachten

Vanmorgen kregen we een mailtje in de bus met een fijne tip: in de Overpoort is er een nieuwe all-you-can-eat Sushi place geopend: Yammi Yammi.  Het restaurant had net HLN gehaald. Aangezien mijn bureau nog net niet midden op de Heuvelpoort staat, was het een no-brainer om daar vanmiddag te gaan lunchen.

Lekkere sushi. Maar zeker niet de beste die ik ooit heb gegeten. Die eer gaat naar de sushi die ik in Singapore heb geproefd.  Het aanbod is zeker de moeite: dik 80+ verschillende bundeltjes kan je bestellen. Het is er ook echt wel all-you-can-eat. Het idee is dat je 5 keer kan bestellen. Op een kaartje kruis je dan aan wat je per ronde wil voorgeschoteld krijgen.

Minder aangenaam was dat we een uurtje moesten wachten voor we bediend werden. Veel te druk, personeel dat nog niet gerodeerd was en een bestelsysteem dat iets te complex in elkaar steekt. Werk aan de winkel dus.

In ieder geval moest ik keihard denken aan Jiro’s Dreams of Sushi (2012).

Om-nom-nom.

Uiteindelijk heeft het 1.5 uur geduurd vooraleer huisbaas J. en ik ons mochten aanbieden bij een loket in het Districtshuis om onze identiteitskaart te laten vernieuwen. En ook nu weer was de ervaring er één van georganiseerde chaos, lang wachten en zowat de ganse wereld in één wachtzaal(tje). Gedeelde smart en al. Maar… over drie weken liggen onze kaarten klaar. Ik help hopen dat we niet nog eens door alle hoepels mogen springen om onze handtekening te zetten en ze mee te krijgen.

Tegenwoordig is dat de eerste vraag die mensen mij toewerpen. Of ik al verhuisd ben. En jammer genoeg is het antwoord ‘neen’. De huurster wijkt maar niet. Ondertussen zijn we drie maanden verder en blijven er nog drie over. Haar zoektocht levert geen resultaat op. Of beter, het aanbod voldoet niet aan de verwachtingen. Om het zacht uit te drukken.

All quiet on the Western front, dus.

Ik hoop dat ze voor eind februari alsnog verhuisd geraakt. Maar met elke week die er verstrijkt, begint die hoop wat af te brokkelen. Wie al eens iets gehuurd heeft, weet dat er toch al eens wat tijd kan verstrijken tussen iets vinden en effectief verhuizen. Elke dag dunt het veld aan huurwoningen die in aanmerking kunnen komen verder uit.

Ondertussen voelt het wachten wat aan als limbo. Ik val zo ergens tussen in. Wetende dat er verandering op komst is, terwijl ik nog altijd met een stevig been in de laatste zeven jaren van constant onderweg zijn sta. Nu eens hier, dan weer daar. Harde keuzes maken en met mijn hoofd een paar keer tegen de muur lopen. Dat heeft me gebracht waar ik vandaag ben. Op heel wat vlakken heb ik er veel uit opgestoken, op andere heb ik het gevoel dat mijn leven nog volop in de startblokken staat. En ja, het is bijzonder frustrerend dat ik bepaalde hoofdstukken voorlopig nog niet kan afsluiten.

Mja, kijkt, ik ben een geduldige mens, ik. Moet ook wel zo onderhand.

(*Gni* De knoert van een DT fout in de titel is verholpen.)

Wat doet een mens zoal op verlof? Als het regent, niet zo bijster veel. Films kijken, een potje Team Fortress 2 spelen, een beetje lezen, een beetje muziek luisteren,… Afin, u begrijpt wel dat de voorbije twee dagen niet bepaald de zomerse quality time zijn die ik mij had voorgesteld.

Gelukkig scheen vandaag het zonnetje. En had B. voorgesteld om in ’t stad een koffietje te drinken. Ik durf nogal eens selectief te begrijpen als het op dat soort voorstellen aankomt. En dan interpreteer ik dat als: ‘O ja, kom laten we eens lekker brunchen!’

Dus trokken we, na enkele plichtsplegingen onderweg, richting Pain Quotidien. Ik heb dat vorig jaar eens in Leuven gedaan, en dat was me toen zeer bevallen. Zo eens ontbijten zonder dat ge daarvoor per se bij de bakker langs loopt en kweeniehoeveel beleg voor in huis moet halen. Een fijn concept voorwaar.

Jammer genoeg was het een beetje een overrompeling op het moment dat we arriveerden. We staken door richting tuinterras helemaal achteraan. Afin, laat die ‘tuin’ achterwege want één yucca maakt het mooie weer nog niet.

Na dik vijftien minuten wachten (en een katern van een rondslingerende gazet later) ging ik op kousevoetjes richting gelagkamer om de dienstdoende deerne op onze aanwezigheid te attenderen. Dat koste mij nog eens vijf minuten omdat ze nog twee andere klanten aan de kassa aan het afwerken was. Na wat geëxcuseer omdat ze ons niet had zien binnenkomen, kreeg ik twee menukaarten mee. Een minuut of vijf later kwam ze nog een paar achtergebleven glazen opruimen – meer geëxcuseer – en… vertrok ze terug zonder bestelling op te nemen. De klok tikte genadeloos naar twaalf uur en het moment dat de keuken zou sluiten. Bij het horen van de carillon in het Belfort hadden we er genoeg van. Een halfuur zonder iemand te zien om nog maar te bestellen? Dat kan moeilijk. Ik denk wel dat u zich de gène bij de deerne in kwestie kan voorstellen toen we door de zaal troonden. De keuken was inderdaad dicht. Te laat. En ze wist niet meteen van welk hout pijlen maken. Tjah, dan hadden wij er ook niet echt veel meer te verliezen.

Gelukkig wisten ze in De Belegde Boterham in de Kleine St-Amandsstraat wél hoe je het aanpakt. Ik kon meteen twee stevige boterhamen met rundstartaar bestellen. Quasi direct werden ze geserveerd. Binnen de vijf minuten. Precies en vriendelijk. En ’t was nog lekker ook.

Zo. Vanmiddag hebben we de cadeau’s gehaald. Ik heb altijd de neiging om te wachten tot het laatste gaatje. En daar heb ik een goede reden voor: ik heb eigenlijk de pest aan shoppen. Voornamelijk de grote massa volk die zich massaal op de winkels gooit om toch maar iets te hebben.

Vanmiddag kon ik er nog moeilijk onderuit: ik moest en zou een aantal cadeau’s kopen voor onze ouders. Dus heb ik mij maar gesmeten op de Brugse binnenstad. De cadeau’s kiezen was niet echt een groot probleem. Maar de feitelijke aanschaf is dat wel: lange rijen in véél te kleine winkels. De Brugse huizen zijn eigenlijk niet berekend op winkelpanden waar de massa elkaar onder de voet loopt. Bovendien is het met uitkijken geblazen dat je niets van de rekken en zo stort. Eenmaal in de rij voor de kassa is het wachten geblazen. De kerstmuzak hielp mij écht niet vooruit. Op het einde had ik hield er aan de ene kant een vrij agressief gevoel aan over en aan de andere kant kon ik niet snel genoeg terug buiten zijn. Op straat was niet heel veel beter: je kon niet voor- of achteruit door slenterende mensen voor je die bij elke etalage blijven hangen. Dan maar over straat.

Afijn, ik ben er uiteindelijk toch geraakt en zit ik weer 365 dagen safe vooraleer opnieuw te moeten. Nu maar hopen dat de cadeau’s in de smaak vallen.

Bon. Na vet een maand gewacht te hebben is de D50 nog altijd niet geleverd bij Grobet. Een maand, da’s lang. En zelfs daarna konden ze mij niet zeggen wanneer hij er zou zijn. Dan maar van mijn hart een steen maken: ik heb begin deze week de bestelling opgezegd en mijn voorschot gerecupereerd. Als het zo moeilijk gaat, dan hoeft het voor mij voorlopig niet.

En misschien maar goed dat ik dat gedaan heb, want zie: Nikon zou een nieuw model op de markt gooien! Oh Joy! Had Pietel dit eerder opgemerkt, ik zou mijn problemen zo lang niet hebben laten aanslepen. (hij kon er ook niet aan doen.) Enfin, het lijkt me logisch dat bij de introductie van een nieuw model, oudere modellen in prijs zakken. Dat hoop ik toch. Meer zelfs, misschien wordt dit wel het model dat de D50 als introductie DSLR zou vervangen! Nóg mooier! Dan heb ik maar te wachten en te zien hoe hij wordt onthaald door anderen vooraleer er zelf eentje aan te schaffen.

Uitkijken is dus de boodschap… Exciting!

… maar soms is er slechts een mug nodig om je geduld te verliezen. Op 22 juni heb ik mijn sinds lang begeerde camera besteld bij Grobet. Voorschot betaald en al. Maar toen was ie nog niet binnen. Geen probleem, dan maar wachten. Een week ging voorbij zonder nieuws, en nog één, en nog één.

Begin deze week toch nog maar eens terug gaan informeren. Nog altijd niet binnen. En men kon mij nog altijd niet zeggen hoe lang het nog gaat duren. Ondertussen zijn we weer vijf dagen verder en heb ik nog altijd geen nieuws.

Op het forum van Belgium Digital vond ik dan deze omineuze draad over leveringsproblemen bij Nikon die zouden aanslepen tot oktober of langer. Bovendien heb ik geruchten opgevangen dat de d50 lijn zelfs zou worden gestopt.

Zou ik dan niet beter een duurdere d70 aanschaffen? Neen. Ik had immers een budget vastgelegd voor mijn aankoop, ik zat er al een 80 euro over en ik ben niet van plan dat nog verder te drijven. Ondertussen is mijn enthousiasme van de afgelopen maanden al vrij sterk afgekoeld. Het is onbegrijpelijk dat Nikon hier niets aan doet. Het geeft mij ook een idee dat de support van Nikon, ondanks de garantie, niet je-dat is, als het leveren van een standaard product op zich al zo problematisch is.

Enfin, ik ga volgende donderdag nog eens informeren bij Grobet. Dan is het een goede maand geleden sinds ik mijn bestelling geplaatst heb. Ik overweeg trouwens mijn bestelling gewoon te annuleren en mijn voorschot terug te vragen.