Much Ado About Nothing
Ik ben al even geen fan meer van WordPress. Ik loop al even lang rond met het idee om te migreren naar een alternatief, maar het is er tot nog toe niet van gekomen. Wilde ideeën en keuzes te over, dat is het probleem niet. Er moet ook voldoende tijd en goesting zijn om het allemaal te willen opzetten.
Ik heb vakantie. Zo ergens tot vlak voor het einde van de maand. De zomervakantie, dat is de tijd waar ik in de boeken duik. In deze tijden is lezen meer dan ooit een waardevolle bezigheid. Doorheen het jaar houd ik een lijstje van boeken die ik wil lezen bij op Goodreads. Via mijn Kindle duw ik mezelf dan met de spreekwoordelijke druk op de knop in een nieuwe wereld.
Dit is wat er, onder andere, op mijn lijstje staat, in geen bijzondere volgorde:
Ik ben momenteel bezig in Kurt Vonnegut’s Slaughterhouse Five. Een stuk Americana dat wel binnen komt. Over de verwoesting van Dresden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik schrijf er later iets meer over. Neil Gaiman’s Norse Mythology spreekt mij het meest aan om daarna te lezen. Het heeft er mee te maken dat ik al enkele weken naar Vikings kijk op Netflix.
Al die brainfood zet mij aan het denken. In een sterk veranderende wereld helpt het om te relativeren, te reflecteren en te prioritizeren.
Ik heb net een zuurdesem starter gemaakt uit 100 gram water en 100 gram roggemeel. Als alles goed gaat, dan heb ik over een dikke week een volume gist waarmee ik mijn allereerste zuurdesembrood kan maken. Zo’n brood maken is vooral een kwestie van tijd en geduld. Veel geduld. Maar als ik zie wat anderen maken, zoals Babish van Binging with Babish, dan vind ik het wel de moeite om het ook te proberen. Al was het maar omdat ik een goed gebakken brood zo ongelofelijk lekker vind.
Bakken is mij niet geheel vreemd en ik heb in het recente verleden experimenten met brood uitgevoerd. Alleen was dat toen met een basisrecept, droge gist, binnen enkele uren en zonder al te veel rekening te houden met de “regels van de kunst”. In dit project wil ik er net iets meer bewust mee bezig te zijn, en dus verdiep ik mij ook iets meer in wat er allemaal komt kijken. Een heleboel blijkbaar. Leerrijk en intrigerend is het allemaal zeker. En dus benieuwd waar dit hobbyproject mij heen gaat voeren.
Al een tijdje hou ik deze prent in het oog. Dunkirk of een kroniek van het Mirakel van Duinkerken.
Eerst de trailer…
Ik denk dat dit een van de betere trailers is die ik sinds lang heb gezien. En er valt best wel wat uit te pikken.
De opbouw van de spanning is zorgvuldig georchestreerd. En dat is geen toeval. Veel heeft te maken met regisseur Christopher Nolan. Die heeft een voorkeur om met het element ‘tijd’ te spelen. De onwrikbare chronometer die in de achtergrond de tijd weg tikt staat daar symbool voor. Duinkerken was voor de British Expeditionary Force letterlijk een race tegen de tijd. Volledig ingesloten door de Wehrmacht was hun laatste uitweg de zee. Enkel een oversteek kon de 338.000 soldaten nog redden. Ook in zijn andere films komt tijd terug. Inception en Interstellar, bijvoorbeeld, waarin hij de tijd volledig deconstrueert en de verhaallijn uit elkaar laat vallen. Ook hier zien we dat weer terug komen in verschillende sequenties vanuit het perspectief van verschillende personages.
Dan is er de cinematografie. Andermaal kiest Nolan voor een samenwerking met Hoyte van Hoytema. Net zoals Interstellar is ook Dunkirk bedoelt voor IMAX schermen. De stranden van Duinkerken, de open zee en het luchtruim boven het Kanaal lenen zich daar uitstekend toe. Je voelt de spanning bij de uitgeputte, op elkaar gepakte soldaten terwijl ze, volledig blootgesteld aan de elementen en de Luftwaffe, staan te wachten op verlossing die maar niet schijnt te komen. Nolan maakt de toeschouwer deel van de actie door ze er midden in te plaatsen.
De Luftwaffe shots waarin een uitstekend gecaste Tom Hardy de show steelt, doen me geweldig denken aan die ouderwetse oorlogsfilms uit de jaren ’60. Battle of Britain uit 1969 bijvoorbeeld.
Voor de muziek tekent Hans Zimmer andermaal. Hij stond ook in voor Inception en Interstellar. Wat me meteen opvalt is dat dezelfde dreigende ondertoon die we leerden kennen in Inception, ook hier terug komt. Moet ook wel aangezien, net als Inception, de premise van de film een race tegen de tijd is. Ik ben dus zeer benieuwd naar de volledige soundtrack.
Geheel terzijde. Sattelite Empire maakte een geweldige remix van Zimmers’ Time uit Inception.
Tenslotte zijn er de acteurs. Topcast. Tom Hardy vermeldde ik al. Doen ook mee: Cillian Murphy, Mark Rylance, Kenneth Branagh en James D’Arcy. Je ziet dat de rollen hen op het lijf zijn geschreven. Tom Hardy is bikkelharde, ijskoude RAF piloot. Kenneth Branagh als commandant die lijdzaam met getormenteerde blik de apocalypse ondergaat, Mark Rylance en Cillian Murphy die mooi contrasteren als de plichtbewuste veteraan en de net uit zee opgeviste, doodsbange, wat laffe soldaat.
Ah, Kenneth Branagh. Die blijft mij bij als Henry V in de gelijknamige verfilming van het Shakespeariaanse werk. Met het geweldige We few, We Happy Few, We Band of Brothers.
In dezelfde lijn valt er in de trailer Churchills‘ beruchte We shall fight on the beaches, we shall fight on the landing grounds. We shall never surrender.
Het is niet de eerste keer dat Duinkerken in een film in beeld wordt gebracht. In 2007 bracht Joe Wright in Atonement de stranden magistraal in beeld. In één continue single take die maar liefst 5 minuten duurt wandelt de camera doorheen een Boschiaanse tafereel waarin schoonheid en waanzin elkaar afwisselen. Hoogtepunt is de hymne Oh lord and father of Mankind gebracht door een groepje verslagen soldaten vooraleer de camera de kijker terug in de realiteit van de oorlog mee sleurt. Het is ook een hoogstandje aangezien hier nauwelijks computer effecten konden worden gebruikt. Elk onderdeel van de take moest perfect worden getimed.
Breathe through the heats of our desire Thy coolness and Thy balm; Let sense be dumb, let flesh retire; Speak through the earthquake, wind, and fire, O still, small voice of calm.
Mooie woorden. Hoe spannend deze film dan ook mag worden. Ze blijft geworteld in een echte oorlog. Het is goed om ook daar even bij stil te staan.
Via Ine kwam ik terecht bij een crowdfunding campagne voor Soylent.
Hier komt het op neer: de jonge Amerikaanse entrepreneur Rob Rhinehart vond dat hij te veel tijd verloor met het klaar maken van wat hij ‘crappy’ dagdagelijkse maaltijden noemde. In plaats daarvan ontwikkelde hij een soort vloeibare substantie genaamd Soylent, waarin alle stofjes zitten die een mens nodig heeft om van te kunnen leven. Die substantie kan heel efficiënt worden geproduceerd. Zo spaart Rob geweldig veel tijd uit die hij in zijn eigen zaak kan steken. In de bijzonder hoogcompetitieve start-up wereld waar elk uur telt is die tijd letterlijk broodnodig. Rob heeft door dit soort “biohacking” een voordeel op de concurrentie.
De bedoeling van de kickstarter is om de formule te commercialiseren. Niks dan voordelen volgens het project: minder voedselverspilling, goedkoop,…
Dat roept meteen een aantal interessante vragen op.
Wil je wel je de smaak van je dagelijkse maaltijd inruilen voor een artificiële
pap?
Wil je echt het plezier van het dagelijkse koken laten vallen?
Wil je de daad van het eten reduceren tot een paar slokken?
Toen ik het verhaal las, vond ik er een paradox in terug. Wat is onze motivatie om te werken? Ongeacht rang of stand: om in onze primaire behoeften te voorzien. Een dak boven ons hoofd en eten op tafel. Werken staat daarom niet voor niets synoniem met de uitdrukking “Je dagelijkse boterham verdienen”. Het klinkt dus bizar dat je door biohacking één van de primaire redenen om te werken wil uitschakelen, net omdat het je werk in de weg staat.
Sinds het ontstaan van landbouw een kleine 12.000 jaar geleden is de keuken in zowat alle culturen en beschavingen alles waar het om draait. Ons leven draait rond die 2 of 3 dagelijkse momenten waarbij we rond de tafel zitten en eten. Eten, koken, voedsel klaarmaken is zo’n basale daad dat het in ons cultureel DNA zit ingebakken. En de impact van eten op sociaal, economisch en zelfs religieus vlak zijn niet te onderschatten. Niet voor niets breekt en deelt Jezus het brood bij het Laatste Avondmaal.
Wat is de impact dan van zo’n vloeibaar sapje? Zou het een gamechanger of een disrupter kunnen zijn?
Rob beweert dat hij niet de bedoeling heeft om het samen uit gaan eten wil uitschakelen. Wel het monotone van de ongezonde “vlug-tussen-door” maaltijden. Denk aan broodjes, pizza, noodles, frietjes,… Ook daar zie ik een paradox.
De aard van onze maaltijden weerspiegelt de aard van onze samenleving. En eerlijk gezegd: het ziet er niet goed uit. We leven een jachtig, Westers bestaan tussen vergaderingen, smartphones, files, grootwarenhuizen,… Het koele vooruitgangsdenken gaat er van uit dat alles beter, sneller en efficiënter kan. We zijn werkende consumenten en we moeten mee in een ratrace waar het beste product of de beste service het haalt. Net de snelle, ongezonde hap tussen door vertelt ons iets: dat we reeds toegevingen hebben gedaan als het om een primaire behoefte gaat, om toch maar mee te kunnen. Heel wat mensen zijn zich van die toegeving bewust en hebben daar een grens getrokken. Geen wonder dat er bewegingen zoals slow food ontstaan.
Het idee achter Soylent is net het tegenovergestelde van slow food: laten we nog een stap verder gaan en het hele aspect van eten uitschakelen zodat we een voetje voor hebben op anderen.
Dat brengt me meteen bij het storende effect van zo’n product. Stel dat, en ik spreek louter hypothetisch, genoeg mensen hun dieet overschakelen op zo’n substantie, dan zou het misschien kunnen dat ook de ‘normale’ eters gedwongen worden om mee te doen willen ze in de race blijven. Stel je immers voor: bij een ontslagronde kom jij misschien eerder in aanmerking voor de schopstoel omdat jij nog een broodje gaat halen terwijl je directe collega het eten kan houden op een sapje en zo extra billable uren haalt.
Klinkt Soylent als science fiction? Misschien wel. De menselijke aard maakt soms vreemde bokkensprongen. Aan de ene kant kan je niet heen om 10.000 jaar rituelen, culturen,… die ons van kindsbeen af worden aangeleerd. Anderzijds heeft de laatste eeuw ons getoond dat we relatief gemakkelijk, op een generatief of 3, oeroude gewoonten naar de prullenbak kunnen verwijzen.
Mocht het er ooit van komen en Soylent ligt hier naast de aardappeltjes in de winkelrekken, ik denk niet dat ik er snel voor zal kiezen. Net omdat ik werk om te kunnen leven. Niet andersom.
Kun’t ge het geloven? Maar ik ben met vakantie! Ik kan mij niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik nog eens vakantie heb genomen. Echt vakantie dan. Het soort waar alle zorgen ver weg zijn en je enkel maar hebt te genieten van de rust.
Wel, ik ben dus op dat soort vakantie.
Eindelijk.
Vorige week was ik nog in Denemarken voor DrupalCon Kopenhagen en vandaar ben ik rechtstreeks doorgevlogen naar Zwitersland. Met een tussenstop in Zürich ben ik zaterdagmorgen aangekomen in Grächen, Mattertal. Ik tik tik dit in de relatieve schaduw van besneeuwde toppen zoals de Weisshorn, Seetalhorn, Bishorn en in de verte de Matterhorn.
Wat vooral opvalt is de stilte. En de tijd. Alles gaat hier een stuk trager en gemütlicher in de bergen. Puur onthaasten. Nu besef ik meer dan ooit in wat voor opgefokte ratrace we in België eigenlijk wel niet leven. Serieus, gasten, een mens wordt daar eigenlijk moe van zonder het echt zelf te beseffen. Afin, tot ge in de bergen aankomt en de eerste vier dagen 12+ uren aan een stuk door slaapt.
Wat doe ik hier vooral? Bergwandelingen maken, vaneigens! Vandaag ben ik tot 2.230 meter geklommen. En morgen gaat het richting 2.600 meter. Alwaar een panorama over de Rhône-, Saas- en Mattervalei mij wacht. Dit is letterlijk het dak van Europa. En het eten? Rösti mit Bratwurst! En fondue! En Raclette! En Apfelstrüdl! En genieten van de zon die hier momenteel zijn uiterste best doet. En, en, en… wel, vanalles eigenlijk. Alles behalve Internetten eigenlijk. Of toch, om dit even neer te pennen.
In ieder geval, de batterijen worden hier stevig opgeladen om als verfriste mens terug de draad op te pikken.
Er zijn momenten dat het leven zwaar tegen zit. Ik kan alleen maar zeggen dat er in de laatste zeven dagen jaren zijn bij gekomen.
Voor alles voel ik me nu heel erg moe.
Relativeren en tijd geven. En hardnekkig vasthouden aan de gedachte dat het wel eens moet beteren.
Dat ik tegenwoordig nogal weinig blog is een klein understatement. Als ik vertel dat ik het lichtelijk drukjes heb, dan is dat een nog groter understatement. Niet dat ik niets heb om over te bloggen. Integendeel! Het komt er gewoon niet van. Ik ben al blij als ik ’s avonds laat mijn laptop kan toeklappen en even adem kan halen.
Twee dingen kan ik u vertellen over het zelfstandigenleven.
Ten eerste is het een bijzonder confronterende kwestie. Een mens wordt keihard met de neus gedrukt op zijn sterktes en zijn zwaktes. Ik mag wel stellen dat ik mezelf in de afgelopen maanden van kanten heb leren kennen. Kwestie is om daar nu iets mee aan te vangen. Richting vinden. Wat is nu mijn potentieel? Wat kan ik daarmee doen? En wat wil ik eigenlijk doen? Ik heb wel een paar ideeën. Een aantal dingen heb ik uit mijn lijstje moeten schrappen. Zin voor realiteit is een belangrijke eigenschap als je het wil maken. En natuurlijk lering trekken uit de ervaringen.
Ten tweede is tijd een extreem kostbaar goed. Het is ongelofelijk hoeveel overhead ons leven belast. En dan heb ik niet over de was en de plas maar over dingen die een mens moet doen zonder dat het (meteen) iets (lijkt) op te breng(t/en). Voor mij is dat afstand. En de tijd die ik steek in het overbruggen van die afstand. Ik geloof niet dat ik in de afgelopen drie weken veel langer dan 24 uur ergens ter plaatse ben gebleven. Touch and go. Ik kan u vertellen dat er niets vermoeiender is. Om nog maar te zwijgen van de organisatie die het met zich meebrengt. Zowel professioneel als privé.
Als zelfstandige vertelt mij niemand wat er moet gebeuren. Ik heb immers zelf het roer in handen. En dat is geen gemakkelijke zaak als je navigeert doorheen onbekende wateren. Ik kijk in die zin wel uit naar een initiatief zoals Fewebplus om anderen te ontmoeten.
En ondertussen probeer ik een goede, veilige koers aan te houden.
Okay. Dit weekend was er eentje om tot rust te komen. Ik heb vrij letterlijk niets nuttig gedaan. En proberen ook niet aan het todo-lijstje te denken: werk, mollom, opruimen, e-mail afwerken, foto’s verwerken,… Of toch proberen zoveel mogelijk met mijn fikken ervan af te blijven.
Het resultaat is dat ik in plaats van ongedurig op de F5 knop op facebook, google reader en twitter te rammen, eindelijk eens tijd had om andere – ontspannende – dingen te doen. Zoals zaterdagmiddag alle reisbureau’s in Brugge aflopen. Kameraad Twanne en ik willen eind oktober immers een roadtrip door Canada doen. En dat betekent nu voorbereiden. En ja, reisbrochures bekijken, huurauto’s selecteren, nadenken over wat we willen zien,… is eigenlijk best wel ontspannend.
Natuurlijk heb ik ook andere dingen gedaan. Genoten van een stevige Guinness, gebowled, onnozele maar toch ook wel heel erg leuke scoutsspelletjes doen, eindeloos Team Fortress 2 spelen met broer E. en kameraad Alex, lezen, muziekjes luisteren, bedenken dat Janis Joplin onontbeerlijk is voor je collectie, paar episodes van Firefly bekijken, wat lummelen, spelen met de katten,…
En hoe ik mij nu voel? Al een stuk beter! Laten we het wel nog wat rustig aan doen de komende weken om tegen 16 juni helemaal klaar te zijn.
Volgens collega MJM schijn ik een heel grappige schrijfstijl er op na te houden. ’t Is fijn om te weten maar nu ga ik even heel hard mijn billen moeten dichtknijpen om geen groot gedacht van mezelve te krijgen.
Volgende vraag is natuurlijk: hoe doe ik dat toch? Wel, het ligt maar aan waar een mens de inspiratie vandaan kan halen. Pietel blogde onlangs nog dat een weblog bij houden een goede vijftien minuten per dag in beslag neemt. Observeren en de wereld opnemen is inderdaad dé basis. Zoals jullie ongetwijfeld wel zullen gemerkt hebben kan oeverloos oerwouden verzetten over het Belgische Spoor. En nu ik toch on the subject ben: laat ik er maar meteen nog maar een boomje aan toe voegen.
Ongetwijfeld werden jullie ook geconfronteerd met het leve de trein evenement dit weekend. Een mooi initiatief want onbekend is onbemind en het is altijd leuk om eens achter de schermen kijken van wat onze natie voortbeweegt. Ik had het programmaboekje kort even ter hand genomen en het viel mij op dat het spoor werd geprofileerd als een trendy moderne maatschappij. Niettegenstaande daar een bodem van waarheid in zal zitten werden we vanmorgen met de keiharde waarheid geconfronteerd: een rode boemel uit de jaren stillekens tufte toen Brugge binnen. Moesten we daarmee richting Antwerpen? Ja! Dat was dus de IC trein. Om 7 uur ’s morgens was het stel zelfs onverwarmd na een nachtje op een koud rangeerterrein. Ik moet er geen tekening bij maken dat het met veel schokken, stampen en lawaai richting Antwerpen ging. Dikke pret!
De ervaring bevestigt dat het Spoor er graag een dubbel gezicht op nahoudt: trendy en modern voor de gemiddelde toerist en dagjesmens, maar weinig toegeeflijk en zeer sober als het forenzen betreft.
Ben ik dus content dat ik de straffen die de NMBS uitdeelt omdat ik buiten de provincie werk, slechts twee keer per week moet ondergaan, dan vind ik het haast jammer dat ik dergelijke ervaring moet missen om toch over iets te kunnen schrijven.
« Vorige blogposts Pagina 1 van 2 pagina's Volgende blogposts »