Restaurant

Gisteren waren we kindloos. Aangezien zelfzorg zo’n beetje de rode draad is, wilden we voluit van de eigen tijd genieten. En dat hebben we keihard gedaan. Nadat we lekker lang hadden uitgeslapen en het huis aan de kant hadden gezet, kozen we voor een fijn programma in eigen stad.

Sinds een maand vind je in de Geldmuntstraat hotdogbar Paula Mostaert in het pand van de voormalige tearoom De Medici. Ik kan enorm genieten van een lekkere hotdog, en Bernard en Sarah maken extreem lekkere broodjes worst. Een geweldig mooi interieur in “herbal” thema, heerlijke hotdogs, toffe plaatjes en sfeer! Ben je in Brugge op zoek naar een fijne plek om overdag te pauzeren of om ’s avond gezellig samen te zijn, dan kan ik Paula Mostaert alleen maar aanraden.

Gisteren ging het Venetiaanse Carnaval door de stad. Tientallen prachtige Venetiaanse kostuums paradeerden doorheen de stad. Geweldig om te zien.

Aangezien het Solden waren, heb ik meteen maar in de Jules een boel nieuwe kleren scheef geslagen. Ik was toe aan een set nieuwe hemden en pulls die géén hoodies zijn. Ik shop niet graag, maar als ik dan toch shop, dan meteen goed en krachtig.

Paula Mostaert is maar één van vele restaurants die de laatste jaren een plaatsje hebben veroverd in de binnenstad. Ook al woonden we de afgelopen jaren in Oostkamp, heel erg veel kwamen we niet Brugge. Sinds we vlak over de vesten wonen, is dat helemaal veranderd. De stad is op wandelafstand. Het valt enorm op hoeveel nieuwe, frisse en fijne restaurants er zijn bij gekomen. De horeca floreert duidelijk.

Zo vind je in de Katelijnestraat niet alleen de Marco Polo Noodles. Maar ook de Thai Zen. Het was de tweede keer dat we voor deze Thai kozen. Andermaal een dikke aanrader. Ik koos voor de spring rolls als voorgerecht en de Kaeng Naue ofte rundvlees in rode curry. Pikant? Oh yes! Zoals het hoort.

We eindigden de dag in de Cine Lumière met The Favourite. Ik laat de trailer haar werk doen:

Yup, you guessed it. Nog een aanrader voor een druilerige zaterdagavond. Schijn bedriegt. Dit is géén kostuumdrama, maar een zwarte komedie. Hoe moet ik dit omschrijven? Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz staan in een dysfunctionele driehoek tegenover elkaar op royaal niveau. Zoiets. Met 17 konijnen, breakdancing, de Yeah Yeah Yeahs en kleiduiven zonder de klei. Afin, ik doe de film eigenlijk oneer aan, want het verhaal is subtiel opgebouwd en de echte boodschap zit verborgen in de laatste scène.

Een echte zelfzorg zaterdag, quoi.

Dat het verdorie snel gaat. Waren we zonet nog halverwege april en in anticipatie van de klimcursus, dan zien we nu het einde van juni met rasse schreden naderen. Time flies en al.

In ’t kort.

De akte is getekend. We zijn nu officieel eigenaars van een huis in Brugge. Aan het begin van 2018 worden wij inwoners van Sint-Katarina Brugge. Het spreekt natuurlijk dat we er enorm naar uit kijken. Sinds het tekenen van de compromis zijn we er niet meer geweest. Af en toe vragen we ons dingen af zoals: “Hm. Hebben we nu laminaat liggen op de slaapkamer of niet?” Alles is net verbouwd, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen in maken. De inrichting, dat is iets waar we hier ten huize wel al af en toe over dromen en brainstormen.

Het project op het werk begint nu echt vorm te krijgen. Er wordt naarstig door gewerkt om de ruwe kanten eraf te vijlen. Eergisteren gaf ik nog in Antwerpen een demo op een studiedag. Dat ontlokte heel wat interessante vragen en discussie. De komende maanden worden spannend. Ik kijk uit naar het moment waarop we echt operationeel zullen worden.

Eerder per toeval kreeg ik deze week Libanees voorgeschoteld. Donderdag was ik in Brussel voor een bestuursvergadering gevolgd door een aansluitend etentje. Vrijdagavond had Marjan gereserveerd voor ons tweetjes bij Amon in Brugge. Tweemaal lekker eten? Tweemaal lekker eten! Beide restaurants zijn aanraders als je eens iets anders wil.

Op naar de komende week!

Vanmorgen kregen we een mailtje in de bus met een fijne tip: in de Overpoort is er een nieuwe all-you-can-eat Sushi place geopend: Yammi Yammi.  Het restaurant had net HLN gehaald. Aangezien mijn bureau nog net niet midden op de Heuvelpoort staat, was het een no-brainer om daar vanmiddag te gaan lunchen.

Lekkere sushi. Maar zeker niet de beste die ik ooit heb gegeten. Die eer gaat naar de sushi die ik in Singapore heb geproefd.  Het aanbod is zeker de moeite: dik 80+ verschillende bundeltjes kan je bestellen. Het is er ook echt wel all-you-can-eat. Het idee is dat je 5 keer kan bestellen. Op een kaartje kruis je dan aan wat je per ronde wil voorgeschoteld krijgen.

Minder aangenaam was dat we een uurtje moesten wachten voor we bediend werden. Veel te druk, personeel dat nog niet gerodeerd was en een bestelsysteem dat iets te complex in elkaar steekt. Werk aan de winkel dus.

In ieder geval moest ik keihard denken aan Jiro’s Dreams of Sushi (2012).

Om-nom-nom.

We wilden eens goed tafelen. En het mocht al eens wat kosten. Dus zijn we gisteren wild gaan eten in Brasserie Erasmus in de Wollestraat. Het is er nu eenmaal het seizoen voor. Het restaurant kiezen was eigenlijk nog niet eens zo heel erg eenvoudig. Brugge stikt blijkbaar van de betere eetgelegenheden. Maar beland je in één van de local tourist traps. Via een restaurantgids en de menu’s die op de websites van de restaurants stonden, lieten we de keuze dus vallen op Erasmus.

Het restaurant promoot zichzelf als een ettablissement met dik 200 bieren waarvan 16 van het vat. Mooi. Maar daar waren we nu net niet op uit. Gelukkig was de zaalmanager een wijnliefhebber en had die een fijn assortiment uitgelezen wijnen weten te introduceren. Ik koos voor de Spaanse huiswijn. Als voorgerecht kozen we een consommé van bosduif en gerookte paling en een toast van wildpaté. Gevolgd door het hoofdgerecht: fazant met witlof. We hadden nog nooit fazant gegeten, maar het smaakte wel naar meer. Tenslotte namen we als dessert ee meringue met fruit en een gratin van rode vruchten. Afsluiten deden we met thee.  Het verdict? Heerlijk eten! We hebben er van genoten!

Overigens viel de setting was zeer verzorgd. Zeker niet ouwbollig met kapotgezeten tafeltjes en ongemakkelijke stoelen.  Het was eigenlijk een bijzonder rustige avond maar ik had ook niet de indruk dat je als klanten op mekaars schoot werd gezet. De achtergrondmuziek beperkte zich tot de klassiekers onder de klassieke muziek: Ravel, Bizet,… En de bediening verliep zeer vlot en vriendelijk.

Eentje om te onthouden.

Luie zondag of zo. Alleen was het het weer er niet naar om binnen te blijven zitten. Dus nam ik in een impulsieve bui rond drieën mijn fototoestel, belde Twanne uit zijn beslommeringen en trok richting Brugge. Ik moet zeggen dat het deugd deed, het eerste zonnige uitstapje.

Zo deden we onder andere aan lantaarnpaalalpinisme…

Vonden we een oude, achtergelaten TV die slachtoffer werd van onze papparazzi-neigingen…

En nam ik de moeite om foto’s te nemen van dure restaurants…

De middag eindigde in café Vlissinghe, een ettablisement dat dateert uit 1580. Uiteraard betekent dat de infrastructuur niet echt berekend is op rolstoelgebruikers en maxi-cosi’s. Dat laatste leverde een ietwat schrikachtige ervaring. Een beetje na ons kwam er een familie binnen met zo’n pousette. Blijkbaar lukte het niet meteen om het geval de ietwat steile trap en door de deuropening te duwen. Tijdens het manoeuver verloor de mama de controle en werd het wagentje door haar handtas naar achteren getrokken. De baby zat niet vastgegespt en werd uit zijn zitplaatsje gekatapulteerd gevolgd door een schreeuw van de moeder. Snel werd de lege pousette te midden de doodstille gelagkamer geplaatst en de deur toegetrokken. Aan het babygeschreeuw te horen, bleek dat baby’s buiteling gelukkig zonder groot gevolg is gebleven. Een twintigtal minuutjes later, toen we naar buiten gingen, kwam het aangedane koppel, kroost stevig omklemd, binnen om toch iets te drinken en te bekomen…

Mjaja, er valt toch wat te beleven bij wijlen…

Tom schreef er al over: donderdavond werd wij – Tom, Thomas en mezelve – op de rooster gelegd door een journalist. Het onderwerp? Achtduizend! Toen een tijdje geleden een mailtje binnenliep van Tom Brinckman met de vraag of we wilden geïnterviewd worden voor het Brugsch Handelsblad, zeiden we dan ook geen neen.

Eerst was er het fotogedeelte waarvoor we werden meegetroond naar het Concertgebouw. We zijn de vriendelijke dame van de veiligheid meer dan dankbaar om ons – ondanks een concert dat net in het gebouw doorging – toch toegang te geven tot de kamermuziekzaal. Daar werden we uitgebreid gefotografeerd. Het resultaat vind je al op Flickr terug. (geslaagde foto’s vind ikzelf toch!) Uiteraard was het heel leerrijk om te zien hoe de pro te werk ging en mochten we uitgebreid zijn materiaal bewonderen.

Daarna ging het naar het tegenoverliggende restaurant ’t Putje voor het diepte-interview. De journalist zelf was meer dan geïnteresseerd in het project want het werd best wel een leuk gesprek waarbij we tips en ervaringen uitwisselden. De man was immers ook immers ooit begonnen als amateurfotograaf en is sindskort zelf ook aan het bloggen geslagen. Ik ben benieuwd naar het gedrukte eindresultaat.

O ja, eindigen deden we in de Pitaleir achter de Halletoren. Na beoordeling door de inwendige brengt dat het aantal pittazaken die naam waardig in het Brugse op vier. Ze leveren trouwens aan huis…

Vorige maandag had ik een meet-up met Herman. We kwamen allebei tot de vaststelling dat we eigenlijk immigranten zijn. Ik woon immers zelf nog ‘maar’ 2 jaar in 2000 en Herman pas sinds November. Als nieuwe Antwerpenaren (ik gebruik de term lekker losjes) willen we wel eens iets mochten organiseren om bij te praten met oude kenissen en nieuwe gezichten te leren kennen.

We hebben de koe dan maar bij de horens gevat. Op 11 februari gaan we van Indisch doen. Restaurant De Saffraan in de Geuzenstraat voorziet elke maandagavond Thali. Wat is dat? Een schotel met acht heel gevarieerde gerechtjes, smaken en aroma’s. Een goeie manier om kennis te maken met de Indische keuken. Ik heb het zelf nog nooit geprobeerd. Mijn meest exotische ervaring was Indonesisch in Amsterdam, maar ik ben wel zeer nieuwsgierig.

Iedereen is welkom vanaf 19 uur in de Geuzenstraat. Er is ook een event op Facebook met nog wat meer informatie en al. Geef maar een schreeuw als je komt. Je moet trouwens niet noodzakelijk blogger zijn dus breng maar vriend, vriendin of kloostergemeenschap mee. Wel op tijd iets laten weten want er moet worden gereserveerd.

Yep. Gisteren gaf ik present op de Flickr Meeting te Leuven. Goed 25 fotografen versus gewaarschuwde 1 stadgids. Dat kon niet mislopen. Het werd een heel aangename middag waarbij we heel wat fantastisch mooie – verborgen – hoekjes van Leuven te zien krijgen. Uiteraard hebben we uitgebreid de tijd genomen om alles van onder tot boven te fotograferen. Je vindt een uitgelezen selectie van het eindresultaat in de group pool van Flickr.

Na een fantastische rondleiding waarbij we heel wat opstaken van het historische Leuven trokken we richting cafeetje om op te warmen want het is toch vrij fris zo op het einde van oktober. De Quo Vadis als ik mij niet vergis. Of het ettablissement daar achter. Ik had geen zin om de 2 uur durende trip richting Brugge direct aan te vatten dus besloot ik in Leuven samen met de groep te eten. Carolien en Dries hadden restaurant Notre Dame gekozen. Vlakbij het stadhuis van Leuven. Ik kan u vertellen dat ik daar voor heel weinig geld een super vol-au-vent gegeten heb. Met dank aan I. aka. G. voor deze en de vele andere cullinaire tips! Tegen 9 uur ging het met de trein – vrij onvoorzien – richting Antwerpen want vandaag was het weer vrij vroeg morgen op het werk. Dat ik nu in Brugge toef heeft te maken met het feit dat de logistiek voor de komende week nog hinterwaarts moet trekken. Dit geheel terzijde.

O ja, ik heb natuurlijk ook wat aan blogspotting gedaan: een dank je voor de fijne namiddag aan onder andere verloren zoon Herman, Karel, Goya, Carolien en Dries, Dikkie en – heerlijk erudiet gezelschap – Guelep!

De foto’s vind je in een eigen setje en in de gemeenschappelijke group pool!

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

Heh. Een gastronomisch weekend achter de rug. Zaterdagavond zijn mijn schat, haar ouders en ik wezen eten in de Kallebasse. Een restaurant te Gistel. Ik kan u zeggen: als je ooit lamskroontje wil eten, dan moet je dat vooral daar doen. Het restaurant heeft trouwens iets retro retro. Ik waande me bij momenten in een scène die zo kon zijn weggelopen uit een Breughel. Heerlijk gewoonweg. Alleen jammer dat sommige gasten het net iéts te bont maakten.

Vandaag ben ik dan weer op nieuwjaarseten geëindigd in een hoeverestaurant ergens te Zande nabij Gistel nabij Brugge. Beeld u het wijdse landschap van de polders in met her en der een hoeve. The middle of nowhere als het ware. De gegrilde steak bearnaise met frietjes, de pompoensoep en de coupe brésillienne achteraf smaakten nochtans heerlijk. Goed gezelschap en goed eten. Wat moet een mens nog meer hebben?

Met mijn “somalian look” moet ik vooral niet letten op mijn lijn. Tee hee.