Restaurant

Gisteren waren we kindloos. Aangezien zelfzorg zo’n beetje de rode draad is, wilden we voluit van de eigen tijd genieten. En dat hebben we keihard gedaan. Nadat we lekker lang hadden uitgeslapen en het huis aan de kant hadden gezet, kozen we voor een fijn programma in eigen stad.

Sinds een maand vind je in de Geldmuntstraat hotdogbar Paula Mostaert in het pand van de voormalige tearoom De Medici. Ik kan enorm genieten van een lekkere hotdog, en Bernard en Sarah maken extreem lekkere broodjes worst. Een geweldig mooi interieur in “herbal” thema, heerlijke hotdogs, toffe plaatjes en sfeer! Ben je in Brugge op zoek naar een fijne plek om overdag te pauzeren of om ’s avond gezellig samen te zijn, dan kan ik Paula Mostaert alleen maar aanraden.

Dat het verdorie snel gaat. Waren we zonet nog halverwege april en in anticipatie van de klimcursus, dan zien we nu het einde van juni met rasse schreden naderen. Time flies en al.

In ’t kort.

De akte is getekend. We zijn nu officieel eigenaars van een huis in Brugge. Aan het begin van 2018 worden wij inwoners van Sint-Katarina Brugge. Het spreekt natuurlijk dat we er enorm naar uit kijken. Sinds het tekenen van de compromis zijn we er niet meer geweest. Af en toe vragen we ons dingen af zoals: “Hm. Hebben we nu laminaat liggen op de slaapkamer of niet?” Alles is net verbouwd, dus daar moeten we ons alvast geen zorgen in maken. De inrichting, dat is iets waar we hier ten huize wel al af en toe over dromen en brainstormen.

Vanmorgen kregen we een mailtje in de bus met een fijne tip: in de Overpoort is er een nieuwe all-you-can-eat Sushi place geopend: Yammi Yammi.  Het restaurant had net HLN gehaald. Aangezien mijn bureau nog net niet midden op de Heuvelpoort staat, was het een no-brainer om daar vanmiddag te gaan lunchen.

Lekkere sushi. Maar zeker niet de beste die ik ooit heb gegeten. Die eer gaat naar de sushi die ik in Singapore heb geproefd.  Het aanbod is zeker de moeite: dik 80+ verschillende bundeltjes kan je bestellen. Het is er ook echt wel all-you-can-eat. Het idee is dat je 5 keer kan bestellen. Op een kaartje kruis je dan aan wat je per ronde wil voorgeschoteld krijgen.

We wilden eens goed tafelen. En het mocht al eens wat kosten. Dus zijn we gisteren wild gaan eten in Brasserie Erasmus in de Wollestraat. Het is er nu eenmaal het seizoen voor. Het restaurant kiezen was eigenlijk nog niet eens zo heel erg eenvoudig. Brugge stikt blijkbaar van de betere eetgelegenheden. Maar beland je in één van de local tourist traps. Via een restaurantgids en de menu’s die op de websites van de restaurants stonden, lieten we de keuze dus vallen op Erasmus.

Luie zondag of zo. Alleen was het het weer er niet naar om binnen te blijven zitten. Dus nam ik in een impulsieve bui rond drieën mijn fototoestel, belde Twanne uit zijn beslommeringen en trok richting Brugge. Ik moet zeggen dat het deugd deed, het eerste zonnige uitstapje.

Zo deden we onder andere aan lantaarnpaalalpinisme…

Tom schreef er al over: donderdavond werd wij – Tom, Thomas en mezelve – op de rooster gelegd door een journalist. Het onderwerp? Achtduizend! Toen een tijdje geleden een mailtje binnenliep van Tom Brinckman met de vraag of we wilden geïnterviewd worden voor het Brugsch Handelsblad, zeiden we dan ook geen neen.

Eerst was er het fotogedeelte waarvoor we werden meegetroond naar het Concertgebouw. We zijn de vriendelijke dame van de veiligheid meer dan dankbaar om ons – ondanks een concert dat net in het gebouw doorging – toch toegang te geven tot de kamermuziekzaal. Daar werden we uitgebreid gefotografeerd. Het resultaat vind je al op Flickr terug. (geslaagde foto’s vind ikzelf toch!) Uiteraard was het heel leerrijk om te zien hoe de pro te werk ging en mochten we uitgebreid zijn materiaal bewonderen.

Vorige maandag had ik een meet-up met Herman. We kwamen allebei tot de vaststelling dat we eigenlijk immigranten zijn. Ik woon immers zelf nog ‘maar’ 2 jaar in 2000 en Herman pas sinds November. Als nieuwe Antwerpenaren (ik gebruik de term lekker losjes) willen we wel eens iets mochten organiseren om bij te praten met oude kenissen en nieuwe gezichten te leren kennen.

We hebben de koe dan maar bij de horens gevat. Op 11 februari gaan we van Indisch doen. Restaurant De Saffraan in de Geuzenstraat voorziet elke maandagavond Thali. Wat is dat? Een schotel met acht heel gevarieerde gerechtjes, smaken en aroma’s. Een goeie manier om kennis te maken met de Indische keuken. Ik heb het zelf nog nooit geprobeerd. Mijn meest exotische ervaring was Indonesisch in Amsterdam, maar ik ben wel zeer nieuwsgierig.

Yep. Gisteren gaf ik present op de Flickr Meeting te Leuven. Goed 25 fotografen versus gewaarschuwde 1 stadgids. Dat kon niet mislopen. Het werd een heel aangename middag waarbij we heel wat fantastisch mooie – verborgen – hoekjes van Leuven te zien krijgen. Uiteraard hebben we uitgebreid de tijd genomen om alles van onder tot boven te fotograferen. Je vindt een uitgelezen selectie van het eindresultaat in de group pool van Flickr.

Vincent vindt dat ik tegenwoordig teveel over technische dinges blog. Dat ik een echte geeklog bijhoudt. Mja, daar zal wel iets van waar zijn. Ik hou nu eenmaal van techtalk en technologie. En toch hé!

Het punt is dat ik mijn eigen leven zo on-ge-lof-e-lijk saai vind. Maar omdat ik hem toch wel een pleziertje wil doen, schrijf ik graag eens even iets over mijn hoogtepunten van de dag.

Natuurlijk ben ik opgestaan. Na het ontbijt (koffie), de was en de plas richting werk gestapt. Veel spectaculairs heb ik daar nu ook niet gedaan buiten een aantal dingen afgewerkt. Vanavond heb ik voornamelijk mijn ramen gezeemd en mijn koelkast uitgekuist (kadert in mijn meesterplan: Operatie Grote Kuis) Dan ben ik met Vincent eerst een pasta gaan eten in een restaurant waar ik nog niet ben geweest en daarna nog iets gaan drinken in de Camu (café museum, museum voor schone kunsten). Meer niet. Zie je wel: sa-aha-ai. Hoeft het te verbazen? Soms zou ik tussendoor wat meer superman willen zijn. De Clark Kent look heb ik immers al helemaal mee!

Heh. Een gastronomisch weekend achter de rug. Zaterdagavond zijn mijn schat, haar ouders en ik wezen eten in de Kallebasse. Een restaurant te Gistel. Ik kan u zeggen: als je ooit lamskroontje wil eten, dan moet je dat vooral daar doen. Het restaurant heeft trouwens iets retro retro. Ik waande me bij momenten in een scène die zo kon zijn weggelopen uit een Breughel. Heerlijk gewoonweg. Alleen jammer dat sommige gasten het net iéts te bont maakten.