Netsensei

Much Ado About Nothing

Publiek

De ronde

Heldendaden! Dat wilde ik vandaag zien! En ik werd op mijn wenken beloond want hoe Stijn Volders won, dat was toch al van Tschmill in 2000 geleden dat het zo spannend was. Geniaal werk. En ook de weergoden boden knap weerwerk. Van alles een beetje maar ook niet teveel. Net genoeg om de renners wat meer in het bloed, zweet en tranen te zetten zonder dat het onplezant zou worden.

En heldendaden, dat hebben we vanmorgen ook gepresteerd want om 9u ’s zondagsochtends present geven: da’s niet niks. Maar voor de start van Vlaanderen’s Schoonste had ik het er wel voor over. De Bruggelinkploeg was vanmorgen massaal op post. Bert, Tom, Maarten en ik hadden ons wat verspreid opgesteld om alles te coveren. Maarten en ik stonden vlak achter het Belfort, juist in een bocht waar het na de officieuze start iets trager ging. Ideaal om foto’s te nemen.

Collectief medelijden ging uit naar de Rodania-man die een godganse dag het ‘rodaniagetoeter’ op zijn wagen mocht ondergaan. En ergens tussen de talloze volgwagens, motards, officials, camera- en fotomensen vertrok het peloton om kwart voor tien. Het viel op dat het peloton vers verzorgd was want de mentholdampen die we in het gezicht kregen bij de passage waren nogal lastig te negeren. Maar toch, in de drukte onder andere Boonen weten te herkennen.

En zo snel als de coureurs vertrokken waren, stoof het publiek uiteen om zelf een plaatsje langs het parcours te veroveren. Het beloofde immers een lange dag te worden. Tom heeft alvast wat fotookens op zijn Flickr gesmeten.

Admiral Freebee

Gisteren dus Admiral Freebee in de AB. Ik heb er slechts één woord voor: fantastisch concert. Het was mijn eerste keer AB. De zaal vond ik verrassend klein dus dat kon alleen maar een heel intiem concert worden. En dat werd het ook: Vincent en ik stonden zowat op de eerste rij en de admiraal stond ruim op de boeg van de bhüne. We konden bijna zijn tenen likken zullen we maar zeggen.

Terwijl ze zich volledig gaven op het podium ging het publiek volledig uit de bol. Het concert zelf was één en al opbouwen van spanningsboog. Eerst een aantal rustigere nummers om het hardere werk tot later te bewaren. Veel oude bekende nummers maar ook heel wat recenter werk dat ik nog niet kende (ik volg Admiral Freebee ook niet zo). De interactie met het publiek zat wel snor. Terwijl Van Laere een nummer een paar keer moest herbeginnen om zijn gitaar te stemmen klonk hetuit het publiek: Tommeke, tommeke, tommeke, wat doe je nu? Of bij een rustiger pianonummer riep iemand achteraan het publiek eruit: Shut up please, I’m trying to listen!

Uiteindelijk keerden ze nog een drie keer terug om een nummer te spelen om af te sluiten met Rags n’ Run. Een stevig onderhouden avond waarmee nog maar eens bewezen is dat ze sterke muzikanten zijn.

admiral freebee

Muse: the day after

Mijn stem heb ik nog. Hoewel het vanmorgen reveil om 7u30 was, lagen we pas gisterenavond om 1 uur onder de wol. En Muse? Wel, Dominiek had over de ganse lijn gelijk: goddelijk gewoonweg.

Matthew Bellamy is duidelijk een godenkind. Het sportpaleis was tot de nok gevuld en explodeerde haast toen hij en de zijnen opkwamen. Van dan af ging het twee uur keihard door zonder veel rust te nemen. Ik had ze deze zomer op Werchter bezig gezien, maar dit concert was van een heel andere, betere klasse. De setlist was een goede mengeling van oud en nieuw waarbij ze hun laatste album, black holes and revelations, quasi volledig hebben gebracht. Maar ook klassiekers, zoals Bliss en Muscle Museum, waarmee ze bij het grote publiek bekend werden schoven ze naar voren. Bellamy toonde zich zeer energiek en, zoals Domi al reeds schreef, koesterde en pijnigde zijn gitaar zoals geen ander. Hij wist perfect die energie over te brengen op het publiek, met alle gevolgen.

Vandaag is het inderdaad nog wat doormijmeren over gisterenavond en beseffen dat dit één van de betere optredens was die ik heb mogen zien.

In het voorprogramma kregen we Razorlight te zien. Die mannen van ‘America’. Ik moet zeggen dat ze wel een degelijke performance brachten. Frontman Borell ging zowaar uit de kleren en dat had hij éigenlijk niet moeten doen (ieuw, ieck. Neen, jij bent niét Anthony Kliedis!) Nu ja, uiteindelijk zijn ze wel te genieten, maar is hun muziek nu ook weer niet zó speciaal te noemen. Kortom, best entertainend en een stuk beter dan die gordijnboekaniers.

Rock Werchter Ep. 1, Addendum

Aha! Dat waren dus de mannen van Asfaltkonijn met hun ballonnen tijdens de optredens! O ja, ik heb hun t-shirt duidelijk herkend op de videowall. De rest van het publiek begreep er éigenlijk geen fluit van. Het had wel iets: hardop ASFALTKONIJN! schreeuwen en uit de bol gaan terwijl omstaanders geen idee hadden wat er gaande was. Gelijk dan maar het steentje bijgedragen en de asfaltkonijn website gepromoot.

Koud spel

Gisterenavond. Sportpaleis. __Coldplay op de bühne. Een garantie voor een geslaagde avond. Het spektakel mocht er wezen. Chris Martin en zijn compagnons brachten een mix van oud en nieuw. Songs uit hun laatste album en hun eerste. Ze begonnen sterk met openers Square One en The Speed of Sound. Het midden van de show werd dan weer wat intiemer met onder andere ‘Till Kingdom Come en Beautiful World. Ze sloten af met Clocks en bisnummers Fix You en In My Place. Het volledig uitverkochte Sportpaleis zelf leek te ontploffen. Bij de reactie op de intro van Yellow liet Chris Martin zich ontvallen “Guess we choose the right song”. Ook visueel was het een hele show met alles erop en eraan. Tot en met reuzeballonnen die uit de nok van de zaal in het publiek werden gedropt. Ook op het podium amuseerden ze zich te pletter. Kortom, een geslaagde avond!

O ja, in het voorprogramma speelde Goldfrapp. Te mijden als de pest zou ik zo zeggen. Zweverig gedoe gecombineerd met diepe bassen. En een groep die in een retro jaren ’80 kledij was gestoken. Zo niet mijn ding…

Sioen

Zojuist gezien op Klinkers te Brugge: Sioen. Geniaal optreden. Veel kwam uit hun laatste album Ease your mind maar er zaten ook oudere nummers tussen. Zoals afsluiter Another Ballad. Het publiek bestond voornamelijk uit schreeuwende tieners. Een beetje bevreemdend want ik vind hun muziek niet de meest toegankelijke. Voor pas geschoten foto’s moet u hier wezen.

« Vorige blogposts Pagina 1 van 1 pagina's