Nikon

Oh! Juist. Ik heb mijn lens nog altijd niet terug. Da’s toch ook al dik twee maanden geleden sinds ik die met UPS richting hersteller heb verstuurd. Vandaag dan nog maar eens bellen met zaakvoerder Peter. Niet dat ik elke dag aan de telefoon hang, ik heb daar een paar weken over laten gaan.

De man wist mij vandaag te vertellen dat de lens onder waarborg naar Nikon is gestuurd en dat dat 3 tot 6 maanden duurt vooraleer die hersteld is.

Excusiert?

Drie. Tot. Zes. Maanden

Jawel.

Nu heb ik hierin niet écht te kiezen. Het ding was kapot en ik kon véél geld uitgeven voor een snelle herstelling. Geld dat ik niet heb. Maar drie tot zes maanden is toch ook wel lichtelijk overdreven. Misschien ligt het ding nu ergens in een warehouse in Shanghai stof te vergaren tot het in één of andere obscure Chinese sweatshop wordt bekeken. Praktijken dus die ik op zijn minst dubieus vind.

Nu stel ik het ondertussen wel al sinds medio april zonder lens en staan mijn fotografische activiteiten dus op een bijzonder laag pitje. Zolang het mij maar niks kost: geen probleem. Ik kan het nog wel even uitzitten. Maar mocht ik in het najaar een niet herstelde lens vergezeld van een extra factuur terug krijgen, dan ga ik toch even bij een aantal instanties aankloppen.

To be continued dus.

Jeuj! Kreeg ik vanmorgen een mailtje met volgende boodschap in mijn bus gedropt:

Goede middag Matthias Vandermaesen, Hartelijk dank voor uw nieuwe bestelling. Uw bestelling wordt donderdag per DPD bij u thuis afgeleverd.

Fijn! Dat betekent dat ik dit weekend over Lens n° 3, een Nikon 50mm/f1.8 prime, zal beschikken. Waarom? Omdat dit een goedkope, lichtsterke lens is. Ideaal dus om te gebruiken voor concerten en zo. Dat er geen zoom op zit nemen we er maar voor lief bij.

Hm. Dit weekend op Cactus heb ik flink wat plaatjes met mijn D50 geschoten. Ik heb nog altijd maar één lens en dat is de standaard Nikkor 18-55mm kitlens die bij het toestel zat. Op zich geen slechte lens, maar dit weekend werd mij pijnlijk duidelijk dat de lens toch een beperking is. Uiteraard is dat dan het bereik van het ding. Het afgelopen jaar heb ik gemerkt dat ik graag foto’s vanop een afstand neem. Ik ben niet iemand die snel met zijn camera op zijn onderwerp ga zitten. Een nieuwe lens dus. Ik heb nu op dit moment volgend gevalletje op het oog:

Nikon AF-S 55-200mm f4-5.6 AF-S VR DX

Ik denk niet dat dat veel uitleg behoeft. Waarom geen Sigma 28-300mm f3.5-6.3 DG Macro? Wel, mijn broer heeft die sinds kort maar ik vind hem wat tegenvallen. Ermee omgaan heeft nogal wat weg van een koffiemolen. In het diepe bereik valt de kwaliteit van de foto’s wat tegen (het kan natuurlijk ook aan de kunsten van mijn broer gelegen hebben). Verder vind ik de VR op de Nikkor een zeer interessante feature voor het compenseren van mijn toch niet al te stabiele hand. Tenslotte is een Nikkor lens sowieso kwalitatief superieur aan andere merken, schijnt het toch. Het nadeel is dan weer dat ik bij het dichte werk van lens ga moeten wisselen. Maar dat lijkt me niet zo’n heel groot bezwaar. Kwestie van omstandigheden op voorhand goed in te schatten zeker?

Een extra lens betekent ook een nieuwe cameratas want mijn heup/schoudertasje is wel heel erg klein. Daar ligt de keuze al vast: een Lowepro slingshot AW 200. Een rugzak of schoudertas vind ik onhandig. Die slingshot laat toe om met één beweging de camera uit de tas te halen en heeft ruimte zat. Ideaal dus, denk ik zo, voor op de Gentse Feesten en de rest van de zomer.

Mijn hoogstpersoonlijke Nikon D50. Ik heb er daarjuist de snelhandleiding doorlopen en er wat snapshots mee zitten maken. Alles op auto want ik ken uiteraard nog niet alle in’s en out’s. De handleiding ziet er wat dat betreft veelbelovend uit.

Verder verbaast het mij hoe snel het ding reageert tegenover mijn powershot. Een foto nemen gaat razendsnel: in tegenstelling tot mijn Powershot A60 geen lange wachttijden tot het ding reageert.

Ik had al een paar keer de body in mijn handen gehad maar nu heb ik er al wat langer dan een paar minuten mee kunnen spelen: het zaakje ligt nagenoeg perfect in de hand. Het LCD schermpje vind ik van superieure kwaliteit tegenover mijn andere camera, ’t is dat hij minstens 1/3de groter is op de d50. Uit ondervinding weet ik dat LCD schermpjes géén ideaal middel zijn om de kwaliteit van een foto te beoordelen. Integendeel. Dus hier hou ik nog even mijn reserves omdat ik nog geen foto’s heb overgezet op mijn PC.

Als ik al een minpuntje heb, dan is het wel de focusring van de lens. Ik heb uiteindelijk toch een kit met bijhorende kitlens genomen: het was kostenbesparend en het is niet dat afzonderlijke bodies zo gemakkelijk te verkrijgen zijn. De focusring is van plastic en voelt niet superstevig aan. Ik weet niet hoe het met andere lenzen zit, maar dat valt mij toch wel op. Ik weet dat het om een goedkope lens gaat, dus ik veronderstel dat het een koop naar waarde is. Los daarvan is het hoe dan ook een hele sprong voorwaarts van mijn powershot.

De komende weken, maanden en jaren wordt het experimenteren, mooie foto’s maken en genieten van het resultaat.

Voila. It is done! Ik heb bij Grobet een D50 body, een SD 1Gb Ultra II kaartje en een AF-S 18-70 DX lens besteld.

Blijkbaar is de stock echter flink uitgeput. Niet alleen bij Grobet maar overal in Vlaanderen. De verkoper wist mij te vertellen dat Nikon onlangs een onafhankelijk producent is geworden en dat er nogal wat leveringsproblemen zijn. Met een (refundable!) voorschot van 100 euro kon ik mij op een wachtlijst zetten zodat ik er zéker eentje zou krijgen als ze binnenkomen.

Nu heb ik dus een bestelbon (heb ik nét niet ingekaderd/geplastificeerd) in mijn pollekens. Hopelijk duurt het wachten niet al te lang!

Overigens ben ik alvast iedereen héél erg dankbaar voor de talloze tips en hints die ik de afgelopen dagen en maanden heb gekregen en die mij over de streep hebben gehaald. Mercie, mercie, mercie!

Bon. Al gedurende twee jaren trek ik er geregeld op uit met mijn [tag]Canon[/tag] Powershot A60. Dat was voldoende als beginnende fotograaf. Via mijn eigen werk en de reportages van anderen kreeg ik de smaak anders wel te pakken. Ondertussen heb ik heel wat literatuur gelezen en dan komt het moment dat ik zelf eens wat wil gaan experimenteren… om dan tot de ontdekking te komen dat mijn A60 ook zijn limieten kent: macrofotografie moet ik bijvoorbeeld niet proberen en vanaf dat ik mijn ISO waarden iets te hoog zet krijg ik last van noise. Bovendien levert mijn A60 alles af in JPEG. Om tot slot maar te zwijgen van shutterlag en zo.

Enfin, tijd om eens uit te kijken naar wat er nog zoal op de markt is. Al snel heb ik besloten om eens voor een [tag]dSLR[/tag] te gaan. Uit de ervaringen van de fotobloggers onder ons schijnt de [tag]Nikon d70[/tag] een fantastisch toestel te zijn. Dankzij kameraad Twanne mocht ik het genoegen smaken eens eentje ter hand te nemen. Ik was meteen verkocht. Snel kwam de koude douche toen ik de prijzen zag en de d70 onverrichterzake uit het hoofd mocht zetten.

Dat is nu dik vier maanden geleden. Ondertussen bleef het idee van de dSLR in mijn achterhoofd spelen. Ik zou er ooit wel eentje kopen. En – low and behold – via o.a. Belgium Digital kwam ik uit op een [tag]Nikon D50[/tag]. Uit de reviews hier en daar blijkt de D50 zo de budgetversie van Nikon te zijn en wordt ze omschreven als het instapmodel voor de beginneling-amateur. Ideaal lijkt me. En inderdaad, de prijs lijkt wat democratischer te zijn.

Enfin, niet zomaar een aankoop die ik vandaag op morgen ga doen. Neen. Ik denk erover na om de aanschaf te plannen voor deze zomer. Misschien zelfs zo rond mijn verjaardag in augustus! Ondertussen heb ik dus nog flink wat tijd om elke maand te sparen en een kleinigheid opzij te zetten. En natuurlijk om wat te oefenen in cadrage en zo met mijn vertrouwde Powershot A60. Trouwens, over nog eens vier maanden zal de prijs nog wat verder zakken zeker? Ha!