Lezen

Het leven kan soms bizar uit de hoek komen. Soms draait het helemaal anders uit dan wat je zelf had verwacht. Een maand geleden begon ik bij het Brugse Duo. Maar jammer genoeg bleek na kort tijd dat ik me er niet helemaal thuis zou voelen.

Doorheen de jaren heb ik geleerd dat je gut feeling zowat het belangrijkste kompas is dat de natuur je gegeven heeft.  Als je de richting volgt die het je aangeeft, dan kom je altijd wel juist terecht. Je kan het natuurlijk op korte termijn negeren, maar op de lange duur ga je daar altijd spijt van krijgen.

En dus besloot ik na slechts een paar weken, hoe moeilijk ook, de eerlijkheid te laten primeren en het roer om te gooien.

Ik heb mezelf net een week rust gegund van all things interwebs. Ik heb gekookt, films gekeken, geklommen, gelezen, geslapen (véél geslapen!),… En dat gewoon thuis. Zonder verre reizen of zo. En ik ben zo ver mogelijk gebleven van alles wat met Drupal, code,… te maken had.  Ik kan alleen maar zeggen dat die decompressie enorm veel deugd heeft gedaan.

Vanaf maandag neem ik een hernieuwde start bij XIO in Gent.

Ik kan alleen maar zeggen dat ik enorm dankbaar ben voor de kansen die ik dezer dagen krijg. Zowel bij Duo als bij XIO.

Het zat er natuurlijk aan te komen. Tolkien had immers nog wel wat meer geschreven dan de Lord of the Rings. Het mooie is dat ik begonnen met de Hobbit. Geweldig verhaal. Ik heb het in één ruk uitgelezen. Ik vond de Hobbit zelfs leuker om te lezen dan de trilogie. Weer iets om een jaar lang naar uit te kijken, dus!

Vakantie! Verlof! Ferien! Les Vacances! ’t Is zover! Goed tien dagen liggen voor mij. Wat gaan we daarmee doen? Ik ga alvast niet op reis. Voor de verandering want was ik de laatste jaren niet aan de slag, dan toefde ik wel in den vreemde. Eens gewoon zalig thuisplakken dus. Het weer zit natuurlijk niet mee. Dus buitenactiviteiten zoals fietsen of naar zee trekken zijn opeens een stuk minder aantrekkelijk.

Eerlijk gezegd zou ik de computer moeten laten voor wat ze is, maar mezelf kennende zal dat wel niet lukken. Ik zou hoe dan ook nog twee opdrachtjes moeten af zien te werken. Ze liggen al een paar weken te slingeren wegens te weinig tijd (foei!). En dan is er nog een hoop geëxperimenteer met code en al dat ik zou willen proberen en in de werkweek niet doe wegens geen fut meer ’s avonds (shame!).

Maar ik denk dat ik vooral toch ga proberen lezen. Ik heb hier nog Liefde in tijden van Pest en Cholera liggen. Met de nieuwe muziekskens en een goeie zetel wordt dat genieten.

O ja! En ik ga een pak dingen op de interwebz proberen zien. Zoals een deel van de TED conferences. En aangezien ik eind augustus met het werk naar DrupalCon Londen trek, zou ik eigenlijk ook nog wat dingen willen zien van DrupalCon Chicago.

Natuurlijk ga ik ook naar de Gentse Feesten. Toch de volle twee avonden liggen al min of meer vast. Daar kijk ik al naar uit.

En op het einde van de week ga ik een middag klimmen met vrienden A. en J. En zaterdag komen F., P., L., E. en natuurlijk J. die ik beloofd had om ’s avonds te laten proeven van mijn kookkunst.

Oh boy!

Mja, dat ziet er al weer vrij druk uit. Ik denk dat ik aan cherrypicking ga doen. Gewoon kiezen waar ik zin in heb zonder het allemaal ineens te willen. En voor de rest keihard genieten van de vrije tijd.

Een warme zaterdagmiddag, da’s zo’n beetje de aanloop naar een zaterdagavond op een terrasje. Ik was mij donderdag- en vrijdagmiddag redelijk stierlijk aan het vervelen en ik wilde daar nu net geen vervolg aan breien. En dus trok ik richting stad.

Eerste halte: Fnac.

Tegenwoordig reis ik nogal wat af met de trein. Ik zou kunnen die tijd kunnen gebruiken om te computeren, maar eerlijk gezegd kan ik het moeilijk opbrengen om na lange uren aan bureau’s ook nog eens op de trein mijn laptop open te slaan. Zelfs al is het maar om een film te bekijken. Jaren geleden, toen ik naar Antwerpen pendelde, had ik altijd een boek in mijn tas. Ik heb zo redelijk wat afgelezen. Met de laatste woelige jaren was lezen niet meteen iets waar ik toe leek te komen: tegenwoordig hou ik mij ledig met het luisteren naar de iPod maar ook dat kan niet altijd beklijven. Hoog tijd voor leesvoer en het oppikken van wat eigenlijk een fijne gewoonte. Het is John leCarré geworden met Spion aan de Muur. Boeken die over spionnen, geheime operaties en what-not gaan: dat lees ik al eens graag. Vroeger heb ik nog ettelijke werken van Tom Clancy verslonden. En er zijn nog zo tal van boeken die ik zou willen lezen. Dingen zoals Cryptonomicon van Neal Stephenson. Moet ik dus drrringend iets aan doen.

Verder kocht ik mij ook meteen de drie laatste episodes uit de Largo Winch reeks. Jawel, ik ben fan van Largo. Veel humor, avontuur, geld, schone vrouwen, idealisme, kapitalisme,… en natuurlijk een heel fijn, goed uitgewerkt plot. Vergeet de flauwe afkooksels op TV en we zullen maar zwijgen over de film. Largo Winch moet je in stripvorm lezen.

Volgende stop: Bean around the world.

Ah, koffiehuizen. Ik geniet al eens van een fijn gezette koffie. Tot het najaar had je in Brugge onder andere de Koek en Zopie. Daar durfde ik al eens op zaterdagmorgen zwarte bonen nuttigen bij een krant. Maar aangezien de uitbater meer brood zag in het rondtoeren met een tot koffieshop omgebouwde caravan, is het zoeken naar een nieuwe koffiestek. Las ik een tijd terug bij Dominiek een rant over Bean around the World en hun twitterpraktijken. Ik besloot mijn vooroordelen op zij te zetten en even te proberen.

De zaak ligt aan het Genthof. Vanop de terrasjes op het Jan Van Eyckplein merk je niet dat er nog een koffiezaak is. Beetje jammer. De zaak wordt uitgebaat door een sympathieke Amerikaanse met de ambitie een fijne plek voor koffieminnend Brugge te worden. Wat ze zeker niet zijn is de zoveelste tourist trap: voor heel schappelijke prijzen krijg je er lekkere koffie (ik kocht voor 2.50 EUR een stevige kop capuccino), een fijne babbel (ik bleef er uiteindelijk net geen 2 uur plakken) en kan je er allerhande americana vinden (Mountain Dew! Tyfoon! Red Vines!) Het interieur in een klein Brugse huisje is, wel, klein maar gezellig met tafels en zetels verdeeld over twee verdiepingen. De uitbaatster zou graag meer met haar zaak willen doen en onder andere ook open mic avonden en what-not organiseren. Waarom niet? Een nieuwe plaats waar je je creatief ei kwijt kan, dat kan ik alleen maar toejuichen. Het zal me benieuwen of ze grond zal vinden in Brugge. Maar de Twitter gevoeligheden wil ik wel met de mantel der liefde bedekken als je daarvoor in ruil een nieuwe fijne, eerlijke stek krijgt.

Hmgh. We zijn goed drie dagen verder. De koorts is gelukkig verdwenen, maar verder hang ik eigenlijk in de touwen. Het probleem is ondertussen gezakt naar mijn longen. De minste inspanning veroorzaakt stevige hoestbuien. En voor de minste fysieke inspanning is het toch op zoek gaan naar krachten. Echt uit de voeten kan ik dus niet. De dokter gaat nog gelijk krijgen toen hij zei dat ik pas tegen Pasen enigszins erdoor zal zijn. Het gevolg is dat ik mijn dagen dan ook voornamelijk verdeel tussen lezen, wat TV/film kijken en dutten. Gedwongen niets doen eigenlijk en dat is zo tegen mijn natuur.

Ik weet niet wat het is dat de ronde doet, maar dat het om gore smeerlapperij gaat, dat is wel duidelijk.

Gisteren Douglas Coupland’s JPod uitgelezen. Engelse versie in pocketformaat uiteraard. Heerlijk boek eigenlijk. Een aanrader omdat het volledig geschift is eigenlijk. En omdat Coupland onze maatschappij, onze leefwijze en zichzelf volledig te kakken zet.

Ik heb nu nog Lunar Park van Bret Easton Ellis liggen. Jawel, de auteur van American Psycho. Die ik ook nog moet plegen trouwens…

Ik bedacht me dat ik op reis door Amerika op zijn minst Jack Kerouac’s On the road mee moet nemen! Al was het maar omdat ze het ding niet verfilmd krijgen. En omdat Kerouac het in één ruk op drie weken tijd geschreven heeft.

Nog een grote 48 uur en het is 2008. Jaaroverzichten, daar ga ik niet mee beginnen. Zeker niet voor 2007 want dat was eigenlijk een fucking bewogen jaar dat ik er niet nog eens aan moet worden herinnerd. Wat dan wel? Vooruit kijken! En nieuwjaarsbeloften! Ja, ik zou meer willen koken. Ja, ik zou meer aan sport willen doen. Ja, ik zou meer boeken moeten lezen en minder tv kijken. Ja, ik zou meer of minder dit of dat moeten doen oflaten. Ja, ik zou eens werk kunnen maken van mijn rijbewijs.

Eigenlijk is het todolijstje net iets te lang. Dus daar ga ik mij niet blind op staren. Als er één iets is waar ik werk van zou willen maken is het in plaats van willen vooral meer durven en minder piekeren. Durven keuzes te maken. Durven op mijn strepen staan. Durven de handen uit de mouwen steken. Durven ondernemen. Durven voor mijn overtuigingen en meningen door het vuur te gaan. Durven te genieten van het leven.

2008 wordt wat mij betreft dus maar beter een fucking goed jaar.

Een prettig moederdag gewenst! Hoeze. Ik heb mijn moeke alvast in de bloemetjes gezet vanmorgen. Ik wilde ze verrassen met een doos Antwerpse handjes. Maar toen ik gisteren in de bakkerij stond kreeg ik te horen dat ze die enkel op dinsdag produceren. Bugger! Geen erg, dan koop ik er volgende week wel…

Overigens kan ik zeggen dat mijn moeder al flink wat jeugdboeken heeft geschreven. Reflectie leert mij dat ze ondertussen al een jaar of 10 aan het schrijven is. Vroeger, toen wij klein waren, las ze ons ’s avonds voor uit – onder andere – de boekjes van Averbode. Of de sprookjes van Andersen. Later stimuleerde ze ons om zelf veel te lezen. Dat pakte vooral bij mij: ik verslond tonnen boeken en boekjes gaande van spannende verhalen tot informatieve boeken, over de reeksen van Artis-Historia tot de trilogieën van Thea Beckmann. Ik hou daar nu een wand vol boeken aan over! De laatste jaren is lezen iets waar ik een stuk minder tijd voor heb (en ook wel neem). Maar als ik de kans krijg – bijvoorbeeld op reis, in de vertrekhal van een luchthaven – dan zal je mij al snel in het gezelschap van een boek zien.

Dank u! Zou ik zo zeggen!

Herfstvakantie en de trein zijn een zalige combinatie. De helft minder volk, geen opeengepakte treinen met luidruchtige reizigers of zelfs mensen die flauw vallen (zoals collega Tom C. onlangs nog getuigde), geen stress,… En het winteruur heeft als voordeel dat het vandaag weer vroeger klaar is.

Het eerste deel van de reis heb ik lekker relaxed liggen soezen en genieten van de kalmte. Net zoals zoveel anderen overigens. Het tweede deel van mijn reis heb ik zitten lezen in mijn nieuwe aanwinst:

M. REYNEBEAU, Het nut van het verleden, Lannoo Uitgeverij, p. 304.

Beestig boek overigens.

Het was uiteindelijk één van die zeldzame keren dat ik volledig ontspannen in Antwerpen Centraal arriveerde. Heerlijk! Moest de NMBS het geld van de duurder wordende tickets eindelijk eens investeren in zijn reizigers en capaciteit in plaats van schaamteloze propaganda om nog meer werkvee te lokken en kafkaiaanse bureaucratie, het zou al héél wat schelen!

Ik zit hier nog wat bij te lezen op Planet Debian en Planet Grep terwijl het buiten is beginnen stortregenen. Van een goede plensbui ’s avonds, vlak voor ik ga slapen kom ik altijd tot rust. Water schijnt immers rustgevend te zijn en ik kan dat volledig beamen. Het monotone geluid van stromend water vind ik ideaal om mee in slaap te vallen.

Thuis heb ik een dakraam. Wanneer het op het dubbelglas regent klinkt dat alsof er een ongeregeld legertje tamboers buiten staat te drummen. Alleen niet zo luid en begeleid door het klotsende water in de dakgoot.

O ja, heb ik al gezegd dat een regenbui op dit soort momenten, vooral in de zomer na een hete dag, mij altijd in een lyrische mood brengt?