Lezen

Ik denk dat Rick en Morty zo’n beetje samen vatten hoe 2020 bij momenten aanvoelde. Bij momenten, want 2020 was vooral een jaar dat verrassend anders uitpakte.

In 2020 werkte ik hoofdzakelijk van thuis uit. Ik heb werk en ik heb een goed uitgeruste bureauruimte. Ik mag echt niet klagen. En toch, alleen is uiteindelijk maar alleen. Ik zal toch blij zijn wanneer ik mag terug keren.

In 2020 leerden we onze buren en onze buurt beter kennen. Elke avond applaus voor de zorg. Babbelen op straat. Elkaar helpen. We wonen in een heel fijne buurt. Zoveel is zeker.

In 2020 leerde ik brood maken. Ik dacht dat het bij een experiment met zuurdesem zou blijven. Maar ondertussen ben ik in een konijnenpijp zonder einde gevallen. Ik maak nu wekelijks brood. En in de vakantie zelfs meer dan dat.

In 2020 heb ik een flink wat klassiekers gelezen. His Dark Materials, Dune, Foundation, Slaughterhouse Five, Norse Mythology, Norwegian Wood, Beneath a Scarlet Sky. Fantasy en Science fiction waren de genres waarin ik mij het afgelopen jaar gooide.

In 2020 overleed mijn grootvader. Ik heb hem enkele weken voordien, in volle lockdown, nog kort aan het raam kunnen spreken. Ik ben blij dat ik toen afscheid heb kunnen nemen.

In 2020 schreef ik 28 blogposts. In 2019 waren dat er slechts 14. Daarmee was 2020 een boerenjaar. Niet slecht.

En 2021? Laten we hopen dat het een jaar mag worden waarin we elkaar terug meer mogen zien.

Een fijn en voorspoedig 2021!

Ik heb vakantie. Zo ergens tot vlak voor het einde van de maand. De zomervakantie, dat is de tijd waar ik in de boeken duik. In deze tijden is lezen meer dan ooit een waardevolle bezigheid. Doorheen het jaar houd ik een lijstje van boeken die ik wil lezen bij op Goodreads. Via mijn Kindle duw ik mezelf dan met de spreekwoordelijke druk op de knop in een nieuwe wereld.

Dit is wat er, onder andere, op mijn lijstje staat, in geen bijzondere volgorde:

• Orson Scott Card’s Ender’s Game
• Stephen Chbosky’s The Perks of being a Wallflower
• Chuck Palahniuk’s Fight Club
• Neil Gaiman’s The Ocean At The End of the Lane
• Stephen Fry’s Mythos: The Greek Myths retold
• Neil Gaiman’s Norse Mythology
• Isaac Asimov’s Foundation
• Thomas Mann’s The Magic Fountain
• Madeleine Miller’s Circe
• Ann Lowenhaupt Tsing’s The Mushroom at the End of the World
• Siobhan Robert’s Genius At Play. the Curious Mind of John Horton Conway
• Hans Rosling’s Factfulness

Ik ben momenteel bezig in Kurt Vonnegut’s Slaughterhouse Five. Een stuk Americana dat wel binnen komt. Over de verwoesting van Dresden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Ik schrijf er later iets meer over. Neil Gaiman’s Norse Mythology spreekt mij het meest aan om daarna te lezen. Het heeft er mee te maken dat ik al enkele weken naar Vikings kijk op Netflix.

Al die brainfood zet mij aan het denken. In een sterk veranderende wereld helpt het om te relativeren, te reflecteren en te prioritizeren.

Ergens in januari ben ik in His Dark Materials van Philip Pullman beginnen lezen. Ergens in mei had ik de drie boeken uitgelezen. Dit mengeling van sci-fi, steampunk, fantasy in een episch verhaal dat opgebouwd is als een Hero’s Journey. Een hele mond vol.

Alles begint met de net te nieuwsgierige en eigenwijze Lyra Belacqua. Ze verblijft op Jordan College in Oxford in een alternatieve realiteit. Per ongeluk verzeild ze in een bezemkast en volgt ze een presentatie van haar nonkel avonturier voor de verzamelde academici. De grote vraag: What is Dust? Daar draaien de volgende 1200 bladzijden rond. Alles daarna is een gigantische oefening in het opbouwen van volledige werelden, epische gevechten en verhaallijnen van verschillende karakters die door en naast elkaar heen lopen.

Philip Pullman haalde zijn inspirate uit John Milton’s Paradise Lost en C.S. Lewis The Lion, The Witch and the Wardrobe. Eigenlijk is His Dark Materials een combinatie van beide verhalen en is het een kritiek op de christelijke elementen die in C.S Lewis’ werk zitten. Pullman draaide daarvoor het verhaal van Paradise Lost volledig om. Jezus en God zijn daarbij de antagonisten, terwijl Satan en zijn dochter Zonde de helden zijn. Pullman schrijft zo op een vernuftige manier een maatschappelijke kritiek waarbij kennis en ervaring tegenover bijgeloof wordt geplaatst.

Los van de vele lagen, is het vooral gewoon een fijne trilogie om te lezen. Ik las het origineel in het Engels. Ik kan alleen maar zeggen dat het een plezier is om het virtuoze taalspel waarmee Pullman de personages en de scenes tot leven brengt, of de wijze waarop hij grote en kleine emoties over brengt, te lezen. Geen stijve taal, geen traag op gang komend verhaal. Je wordt van bij het begin het verhaal gezogen.

Voor velen zijn Lord of the Rings of A Song of Ice and Fire de grote ontdekkingen als het op fictie aan komt. Well, His Dark Materials mag gerust in dat rijtje worden geplaatst. Het is niet alleen een reeks vol verborgen maatschappijkritiek, het is ook nog eens een coming of age verhaal waarin je Lyra mee ziet opgroeien van een onbezonnen en ontwetend kind tot een jong meisje dat haar onschuld en magisch denken gaandeweg inruilt voor een realistische, bitterzoete blik op de wereld en het leven. Alleen al daarvoor vind ik het een aanrader om het eens aan een tiener cadeau te geven.

O ja, het spreekt dat er ondertussen al een aantal verfilmingen zijn. Vergeet The Golden Compass met Nicole Kidman. De BBC doet sinds deze winter een moderne, eigentijdse variant – His Dark Materials – die de moeite waard is.

2017 komt ten einde. Tijd voor een boekenlijstje. Wat heb ik dit jaar allemaal gelezen? Wat vond ik goed en wat vond ik minder goed?

• Einstein: His Life and Universe – Walter Isaacson. Een intrigerend boek over het leven van Einstein. Isaacson deed eerder de biografie van Steve Jobs, dus ik was nieuwsgierig. Ik ga eerlijk zijn, 700+ bladzijden over Einstein, da’s heel wat. Vooral wanneer Isaacson in het begin de befaamde theorieën probeert te vatten is het stevig doorbijten. Ik ben uiteindelijk ergens rond bladzijde 500 gestrand.
• **A Little Life – Hanya Yanagihara. **Ik vind dit boek de kritieken meer dan waard. Ik ben de Engelse versie begonnen. Ik vond de wijze waarop Yanagihara met de taal speelt verfrissend. Alleen, ben ik ook hier halverwege het boek gestrand.
• The Subtle Art of Not Giving a F*ck – Mark Manson. Een boek naar het gelijknamige artikel. Zeker een aanrader omdat het aantal waarheden over het leven gevat weet neer te zetten. Verwacht je nu ook niet aan totaal nieuwe inzichten.
• All the light we cannot see – Anthony Doerr. Ik was er begin dit jaar lovend over. En dat ben ik nog steeds.
• **World War Z – Max Brooks. **Ideale vakantielectuur. Zombies die wereld overnemen. Dit is geschreven als een collectie van ooggetuigenverslagen. Gaandeweg lees je hoe de wereld meer en meer vervalt en de mensheid zich aanpast. Leuk om te lezen, maar verwacht geen hoogstaande lectuur.
• Dark Tower I: The Gunslinger – Stephen King. De eerste keer dat ik iets las van Stephen King. Ik moet zeggen dat ik aangenaam verrast ben. Ik wist dat Kings werk een essentieel stuk Americana was. Ik had niet verwacht dat ik de Dark Tower een pageturner zou vinden.

Zes boeken. Niet slecht. Ik heb mijn tanden wat stuk gebroken op de twee turven van 700 bladzijden. Ik had die wat eerder aan de kant moeten leggen, denk ik. Anderzijds, ik las ook niet consistent dagelijks. Soms gingen er weken voorbij dat mijn Kindle ongeopend op mijn nachtkastje bleef liggen.

Momenteel ben ik volop bezig in Do Androids Dream Of Electric Sheep door Philip K. Dick. Ik heb de eerste Blade Runner een flink aantal keren gezien. Geweldige film. En ja, ik heb ook met veel plezier Blade Runner 2049 in de cinema gezien. Ik zit ergens halverwege ongeveer. Iets om begin volgend jaar mee te starten.

Binnenkort vertrekken we op jaarlijkse vakantie. We doen het deze keer in twee etappes. Eerst gaat het richting Zwitserland. Na een kleine week steken we dan verder door naar Toscane. Ook dit jaar dus een verblijf op de agriturismo in Poggibonsi.

Natuurlijk betekent dat ook: op zoek naar geschikte vakantielectuur.  Momenteel staat dit op het lijstje:

American Gods – Neil Gaiman

Volgens mijn kindle heb ik reeds 26% verslonden. Ik ga nog geen oordeel vellen, tot ik dit boek uit heb.

Ravenspur – Conn Iggulden

De laatste in de tetralogie rond de War of the Roses. Deze kwam uit halverwege mei, dus een zeer recent boek. Ik ging volledig op in de vorige episodes, dus ik ben bijzonder benieuwd om te weten hoe het verder vergaat met de House of York. O ja, als je een GRRM fan bent en A Song of Ice and Fire hebt gelezen, dan is deze serie absoluut een aanrader.

Ancillary Justice – Ann Leckie

Okay. Deze is pure science fiction. Het is de eerste episode in een driedelige space opera. De reeks kreeg heel wat positieve kritiek, dus hier wil ik mij wel eens aan wagen.

Sapiens: A brief history of Humankind – Yuval Hoah Harari

Hm. Ik had de sample gelezen en mij lichtjes geërgerd aan de dichterlijke vrijheid van Harari. Ik ben blijkbaar niet de enige. Toch heb ik het boek ineens opgeladen op mijn Kindle. Omdat ik wil weten what the fuzz is all about. Al was het maar omdat hij op het lijstje van Bill Gates staat.

Where Wizards stay up late: the Origins of the Intenet – Matthew Lyon

Deze is non-fiction en een – ietwat droge – vertelling over hoe het Internet ontstond. De sample start het verhaal diep in de jaren ’50 met het ontstaan van ARPA en Sputnik. Het boek dateert wel reeds uit 1996 en Goodreads raadt het mij toch aan dus: lezen maar.

The Big Short: Inside the Doomsday machine – Michael Lewis

Deze gaat over de financiële crisis, de val van de grote banken, de speculatiebubbel,… Het is een non-fictie bestseller een aantal jaren terug. Vorig jaar werd ze verfilmd met Christian Bale, Steve Carell en Ryan Gosling in de hoofdrollen.

En wat lezen jullie zoal deze zomer?

Het was al even geleden dat ik mij nog eens aan Dan Brown had gewaagd. Maar toen ik de trailer zag van de gelijknamige film, bedacht ik me dat ik dit boek nog niet had gelezen.

De premise: Robert Langdon bevindt zich in een staat van amnesie in Firenze.  Als lezer word je dus in medias res gegooid. De eerste hoofdstukken zijn verwarrend. Het gaat van de ene in de andere achtervolgingsscène. Maar snel wordt duidelijk dat Langdon betrokken is in een zaak waarvan een biologisch wapen de inzet is. Rode draad waar Brown het verhaal aan ophangt: Inferno van Dante Alighieri.

Om met de deur in huis te vallen: het is duidelijk dat Brown zijn succesformule van achtervolging rond een spoor van raadsels centraal plaatst en nog wat verder verfijnt. Veel diepgang zit er niet in de personages. Laat staan dat je coherente reacties op de gebeurtenissen die hen overkomen, mag verwachten. Het komt allemaal net te ongeloofwaardig over. Net zoals in de andere Langdon verhalen, kokketeert Brown met zijn kennis over de Italiaanse Renaissance. Alleen lijkt hij deze keer net te ver te gaan. Een uitgebreide tekstuele analyse van Dante’s werk halverwege, spint Brown al te hard uit en breekt de cadans. Ook het einde van het verhaal komt vroeger dan het boek eindigt. De laatste hoofdstukken zijn er eigenlijk te teveel aan.  Bovendien zijn er een aantal losse eindjes waar gewoon geen antwoord op komt.

Nu, ondanks al die minpunten is het geen slecht boek. Browns’ schrijfstijl siert in eenvoud en vlotte leesbaarheid. Het is een pageturner en ik kon het boek bij momenten toch ook maar moeilijk wegleggen. Mijn conclusie: te klasseren onder easy reading.

Wat doet een mensen op een verlengd weekend?

• Lezen en relaxen.
• Het groeifeest van een nichtje uit de schoonfamilie vieren.
• Klimmen. Véél klimmen.
• Genieten van het mooie weer.
• YouTube feeds inhalen
• Kijken naar documentaires over klimmen.
• Werk maken van een persoonlijk project waarover binnenkort meer.

En er is nog een heel stuk zaterdag en een volledige zondag te gaan! Yesss.

… mijn Kindle Paperwhite gevuld met deze titels:

Andy Weir – The Martian

Omdat Hollywood in het najaar de film gebaseerd op het boek uitbrengt. Met Matt “I’ve got to science the shit out of this” Damon.  Kan niet missen.  En natuurlijk ook omdat ik de titel al eerder enkele keren heb zien passeren, zelfs ooit eens de eerste paragrafen had gelezen, maar me er nooit echt in heb verdiept.

Op Goodreads.

Scott Berkun – The Year without Pants

De ondertitel _“WordPress.com and the future of work” _Klinkt een beetje blasé, maar ik kocht dit boek vooral omdat ik gewoon benieuwd ben om te weten hoe het is om voor Automattic en Photomatt te werken. En omdat ik zonder WordPress niet zou staan waar ik vandaag sta.

Op Goodreads.

Conn Iggulden – Emperor. The blood of gods

Het is het laatste gedeelte van de Emperor reeks. Leest als een trein dus ik verwacht deze in no time uit te hebben. Ik ontdekte trouwens zonet dat de man niet stil heeft gezeten. Zijn Conqueror series gaat over Kublai Khan en sinds kort is het bezig met een Wars of the Roses series. Juich ik alleen maar toe.

Op Goodreads.

John Green – Paper Towns

Guilty pleasure. Ik heb in het begin van het jaar Greens’ The Fault in our stars gelezen. Dit zou een coming-of-age young adult novelle moeten zijn. En ja, er komt ook een film van uit.

Op Goodreads.

Paula Hawkins – The Girl on the train

Een thriller die in het voorjaar 13 weken op nummer één in de NY Times Fiction best-sellers lijst heeft gestaan. Iets met een vrouw die regelmatig per trein pendelt en gaandeweg verhalen verzint bij de mensen en de huizen die ze door het raam ziet. Benieuwd of het de moeite is.

Op Goodreads.

We trekken tien dagen naar Poggibonsi, een stadje dat tussen Siena en Florence ligt. We logeren er in de agriturismo waar we vorig jaar ook verbleven. Het spreekt voor zich dat ik hard naar uit kijk om terug te keren.

Dit is het eerste werk dat ik gekocht en volledig gelezen heb op een e-reader. De promo van Amazon stak er voor iets tussen. En ik was ook wel benieuwd naar what the fuzz is all about zonder daarvoor de film te gezien te hebben.

Dit is een verhaal over jonge kankerpatientjes. Nu gaat het niet zozeer over hun ziek zijn, maar wel over het tienerleven met alle hoogte- en laagtepunten die er bij komen. Waar Green in slaagde is om  hoe elk van de personages met ziek zijn omgaat, te vervatten in frisse humor zonder te vervallen in sarcasme of cynisme.

Verder ga ik er geen doekjes om winden. De premise is flinterdun: Centraal staat Hazel Grace die vecht tegen longkanker. Tegen haar zin gaat ze naar een zelfhulp groep met lotgenoten. Daar ontmoet ze Augustus voor wie ze een crush zonder gelijke krijgt. De rest is pathetiek van de hoogste plank.

Dit boek kan ik nog het beste vergelijken met een soort eigentijdse Romeo en Julia, dus ik wist ook wel waar ik aan begon. Was het niet voor de vlotte schrijfstijl, dat er een aardig tempo in zit en enkele spanningsbogen die goed onderhouden worden, ik had het na een paar hoofdstukken waarschijnlijk voor bekeken behouden. Uiteindelijk kan ik The Fault in our Stars vooral aanraden als je van het genre houdt. Ondanks de luchtige stijl haal je pas echt het meeste uit het verhaal als je je open stelt voor de personages. En dat kan wel eens betekenen dat je je doos Kleenex dicht bij je in de buurt wil hebben. In het andere geval bekwaam je je vooral in het rollen van de ogen.

We hebben de overgang vlotjes gemaakt dus tijd voor het obligate persoonlijke-jaaroverzicht-blogpostje.

De highlights van 2014:

• Verkocht ik mijn appartement
• Behaalde ik mijn definitieve rijbewijs
• Organiseerden we andermaal 3 edities van Pecha Kucha Brugge.
• Bezocht ik nog eens Amsterdam
• Mag ik afstrepen van de Bucket list: Toscane met Sienna en Firenze
• Kocht ik een e-reader en haalden we Netflix in huis.
• Las ik heel wat boeken. Geen grote hoeveelheden, wel een fijne selectie.

2014 was een jaar waarin ik ook een aantal fijne zij projectjes deed.

• Ik maakte een aantal veel bekeken screencasts over Drupal.
• Ik bouwde een liveboard op basis van open data met AngularJS. En leerde heel wat over JavaScript.
• Ik rebootte mijn andere blog.
• Ik hackte (met wat hulp) een RetroNES console bij elkaar.

2014 was een jaar waarin ik leerde dat uw gezondheid en conditie uw grootste rijkdom zijn. De persoonlijke calvarietocht met de schouder daar gelaten, wens ik iedereen na het afgelopen jaar meer dan ooit een gezond – of toch een met beterschap gevuld – nieuw jaar toe. Verzorg uzelf!

2014 was bij momenten ook een jaar van stille woede of verontwaardiging.  Eerlijk gezegd waren er dagen dat ik echt geen zin had in de confrontatie met de lawine van onheils- en andere tijdingen op sociale en traditionele media. Een oude Chinese vloek zegt “Moge je in interessante tijden leven.” Juist.

Of ik voornemens en doelstellingen heb voor 2015? Buiten de klassiekers zoals meer bloggen, lezen of voor inbox zero gaan: niets bijzonders. Er liggen wel een aantal grote uitdagingen op mij te wachten.  Niet in het minst hoop ik mijn lijf enigszins terug op orde te krijgen. Andere uitdagingen komen later nog aan bod. Het belooft in ieder geval een spannend jaar te worden.