Ipod

Hmz. Minder goed nieuws. Ik ben mijn iPod Touch kwijt. Gisteren had ik afgesproken in Brugge en ergens onderweg is die uit mijn jaszak gegleden. Klassiek, want dat is eigenlijk waar je zo’n ding  bewaart: je jas- of broekzak. De plaats waar dingen meestal uit verdwijnen.

Afgezien van een redelijke voorraad muziek, staan er ook een paar apps op: Twitter, Facebook, Apple Store en GMail. Vaneigens heb ik meteen mijn paswoorden op die accounts veranderd. En mens neemt best zo zijn voorzorgen. Het doe je wel beseffen hoe kwetsbaar je on line/digitale identiteit wel niet is. Tegenwoordig zit de toegang tot je on line alter ego vervat in een stukje hardware dat je o zo makkelijk kan verliezen. Ik merkte mijn verlies pas vanmorgen op. In de afgelopen 16 uur had god-weet-wie dus daar misbruik van kunnen maken.

Deze week stond er in het geschreven dagblad een artikel over de laatste hippe ecologisch verantwoorde gadgets. Zoals daar zijn: de iPod-met-zwengel bijvoorbeeld. Mijn aandacht werd getrokken door de doucheklok. Een waterdichte stopwatch met zuignappen. Je  stelt in hoe lang je wil douchen en dan plak je dat ding tegen de muur. Niet geheel onverwacht maant  het klokje u onder hels kabaal aan om uit de douche te stappen als de tijd op is.

Vandaag ben ik drie keer langs de kaaien gefietst. Van het Eilandje tot aan het Kiel. Zo in het onstuimige weer fietsen is een uitdaging. Ik was al blij dat het niet regende. Boven de schelde probeerden meeuwen tegen de wind op te vliegen terwijl ik ondertussen andere, dik ingepakte moedigen kruiste en diepe plassen trachtte te ontwijken. Ondertussen denderde het verkeer langs ons heen. De iPod had ik niet in de oren, maar ik moest spontaan denken aan Spinvis’ Bagagedrager…

• Mijn trouwe D50 @ Nikkor 18-200 DX VR met 5Gb aan SD kaartjes.
• Mijn moleskine notaboekje en zwarte balpen.
• Een stevige reisgids van Venetië.
• Secretum van Monaldi en Sorti om de dode uren op te vullen.
• Mijn shiny new iPod boordevol gevuld met muziekjes.
• Natuurlijk ook kleren, scheermachine, tandenborstel,… the works.

Ik denk dat ik nooit één van die hippe iPod mensen ga worden. En wel omwille van deze redenen:

• Iederéén heeft er eentje. Dezer dagen onderscheid een mens zichzelf door abstentie te doen van de iPod. Je kan niet op de trein of de tram of er zit wel een iPodmens voor, naast of achter jou. Ik erger mij er een beetje aan.
• Apple domineert de markt. Ik hou niet van monopolies en zo. Oké, Google heeft dan wel het monopolie op zoekmachines. Maar hun motto ‘do no evil’ weten ze toch wel goed te volgen. API’s en zo vrijgeven. Creativiteit stimuleren. Apple daarentegen…
• Ik wil een goede GSM én een muziekspeler in één toestel. Ik wil niet goochelen met twee toestellen. Om nog maar te zwijgen van hoeveel beide toestelletjes kosten. Je loopt al gemakkelijk met 4 á 500 euro kapitaal in je zakken. Verlies of diefstal is een dure grap! En een geïntegreerd toestel kan je al gemakkelijk voor minder dan 300 euro vinden.
• DRM! Digital Rights Management. Maar de video die Benny Mako Hill en co hebben gemaakt vertelt dat verhaal zo’n beetje:

Een iPod? Leuk speelgoed om eens vast te hebben en over te kwijlen. Maar ik zie het toch niet onmiddellijk als het ultieme hebbeding.

Bon. Naar het schijnt hebben ze bij Apple een hoop nieuwe spulletjes. Zoals daar zijn: een iPod video, een nieuwe iTunes en een upgrade voor de iMac G5.

Die laatste twee zijn natuurlijk heel erg fijn. Alleen vraag ik mij net zoals Pietel af wat we in godsnaam gaan aanvangen met de videofunctie van iPod. Ik zit er toch niet op te wachten om een film in H.264 of MPEG-4 te bekijken op een veel te klein schermpje op bv. de trein of in de tram. Want dat is dan ook zo’n beetje het enige moment dat ik kan voorstellen wanneer dit van pas kan komen. Not to mention wat de medemens zal denken wanneer je met pluggen in je oren en glazige ogen gefixeerd naar dat witte doosje zit te staren. Let wel, ik heb gezien wat een PSP presteert. Dus ik kan mij voorstellen dat Apple die prestaties met gemak evenaart. Maar of het een toegevoegde waarde brengt, daar blijf ik twijfels over hebben.

Apple en Steve Jobs presenteerden vandaag hun nieuwste speeltjes. Het eerste is de iPod nano en het andere de iTunes gsm. Mooie gadgets, maar niet écht vernieuwend. Ik ben benieuwd of ze zullen aanslaan. Meer info vind je terug bij Felix.

Een ander gadget is de langverwachte PSP. Mijn broer heeft er gelijk eentje gekocht en ondanks de stormloop had de winkel waar hij em kocht blijkbaar een ruime stock op voorraad. Het kleinood is eigenlijk een mobiel wondertje. Hoewel groter dan een mobilofoon of een Gameboy Advance ligt hij toch zeer licht in de hand. Opvallende feature is het zeer grote LCD scherm dat – het moet gezegd – een zeer helder en scherp beeld levert. De hardware en de software doen de rest: games met een zelden geziene grafische pracht op een portable. Daarnaast kan je op de PSP ook films bekijken in quasi DVD kwaliteit. Niettegenstaande je wel een home theater systeem of een cinemazaal toch nog altijd de beste ervaring zullen leveren. Andere features betreffen de mogelijkheid om verbinding te maken met een WiFi netwerk. Dat hebben we gelijk uitgeprobeerd. Voorwaar, met een beetje netwerkkennis kan je zeer snel met je PSP het net op. Via een ingebouwde webbrowser kan je ook nog eens surfen. Webpagina’s worden echter gesegmenteerd weergegeven. Je ziet nooit de pagina in zijn geheel. Dit om tekst en afbeeldingen toch enigszins leesbaar te houden. Qua snelheid valt het surfen eerder tegen. De verbinding is dan ook vooral berekend op multiplayer spelletjes. Ik ben alvast benieuwd naar allerlei third party modificaties die het uiterste uit dit nieuwe hebbeding kunnen halen. Straks ga ik mezelf nog tegenspreken!