Netsensei

Much Ado About Nothing

Feest

Waar is mijn feestneus

Ik huur de onderste verdieping van het huis van J. en N. in hartje Antwerpen. Dat huis is een hoekhuis. Ik woon dus op een hoek. En achter die hoek is er een feestzaal. Zoals dat gaat bij feestzalen wordt daar wel al eens iets gevierd. Het laatste half jaar was het behoorlijk rustig. Maar dat de examens ten einde zijn, dat zullen we deze week geweten hebben. Gelukkig is er portier en rots in de branding L. om de zaak hier te bestieren.

Afin. Het feestvierende volkje arriveert hier tegenwoordig na het vallen van het duister als ware het nachtdieren. Rond de zomerwende doet de nacht laat zijn intrede, mind you. Vanuit mijn zetel ben ik zo’n beetje bevoorrecht toehoorder. En dan durft de socioloog in mij al eens naar boven komen. Niet dat ik veel uit de gesprekken van de passanten kan opmaken. Maar voor de ingang van de feestzaal deelt de Antwerpse studentenpopulatie lief en leed. Plannen voor de vakantie, buizen verzuipen, amoureuze verwikkelingen (of juist niet!),… Aan mijn raam passeert met tussenpozes vanalles: hipsters met raybans en brilliantine, gasten in basketslofjes, versleten jeans en Superdry! t-shirts, meisjes die in niemendalletjes en op ongemakkelijke hakken de frisse avond trotseren, de popular kids met lintjes,… En doorheen dat alles van tijd een stevig “SSSHT!” van L. om de decibels onder controle te houden.

Ach, als je verkiest om in het hartje van een metropool te wonen, dan moet je wel wat lawaai kunnen verdragen zo van tijd. ’t Is dat de eigendom in Brugge op een boogscheut van de stad in een rustige omgeving ligt.

31 going on 1

Hopelijk was oud op nieuw ook voor u een avond vol feestvreugde en bubbels. Dat was het alvast voor mij. Met de vrienden was het verzamelen bij T., V., F. en C. voor het feestmaal en hapjes. We telden af naar twaalf uur in de ijskoude, donkere tuin rond een kolenvuur. Op klokslag twaalf werd er overal in de wijk vuurwerk afgestoken. We zagen boven de daken en op de straat vooral veel weerlichten vergezeld van veelvuldig geknal. Net of de oorlog was uitgebroken. Daarna ging het richting Brugge om in de stamkroeg de avond rustig af te sluiten.

Het nieuwe jaar heb ik traditioneel ingezet met het nieuwjaarsconcert uit Wenen. Altijd heerlijk om naar de Wiener Philharmoniker te luisteren. Dit jaar speelden ze onder de leiding van Daniel Barenboim. De Oostenrijkse openbare omroep ORF zendt tussendoor ook beelden van een idyllisch wondermooi alpenlandschap uit.

Met Diana Krall op de achtergrond ga ik nu meteen mijn eerste Goede Voornemen van 2009 aanvatten: klasseren van de stapel papier die in de afgelopen weken is blijven liggen op mijn bureau en mijn lopend klassement eens grondig saneren. De archiefdozen heb ik al klaar staan.

Prettig nieuwjaar iedereen!

Verstek

Vanavond is het Groot Feest omdat Gent Blogt twee jaar jong wordt. Alleen kan ik er jammer genoeg niet bij zijn. Gezondheid en al verhinderen mij zo’n beetje om allerlei dinges te doen. Mijn lichaam schreeuwt om het rustig aan te doen dit weekend. Ik had overigens al een afspraak die ik vanavond heb moeten afzeggen.

Dju, dju, driemaal dju! Ik had zo graag eens de crew van Gent Blogt ontmoet! Dat ze er een lap op mogen geven vanavond. En natuurlijk, toch bedankt voor de mooie uitnodiging!

Café Rond Punt

Op 27 oktober sloot Café Rond Punt zijn deuren. Het werd gedurende 36 jaar uitgebaat door de familie Latré en ontleende zijn naam aan de rotonde met de E40. Het café was een geliefde trekpleister voor vertegenwoordigers, zakenmannen op doorreis en inwoners uit de regio en was elke dag van 7 tot 20 uur geopend. Het was een begrip in Aalter en dus moest de sluiting passend gevierd worden met een groot feest: gratis drank á volonté en veel leute. Meer moest er niet nodig zijn.

En natuurlijk heb ik met mijn D50 een paar leuke sfeershots geschoten. Ik heb gelijk ook eens geëxperimenteerd met RAW en de mogelijkheden van Photoshop CS2: ik ben zwaar onder de indruk. Ik kan begrijpen waarom wie eenmaal in RAW begint te schieten, niet meer terugwil naar JPEG. Het resultaat van een avondje spelen met de vele mogelijkheden vind je hieronder.

(… en de rest)

Heidenen!

Daarjuist werd ik, jawel, drie (!) keer opgeschrikt door vreselijk gerucht. Een blik door het raam leerde mij dat er een horde verkleede kinderen, jongeren,… met van die lichtgevende neonstokjes door de straat trokken. Ja hoor…

Trick or treat!

Ik zag tussen de gordijnen door hoe drie figuren voor onze deur bleven staan en overlegden wie ze zouden lastig vallen. Een begeleider riep ze gelukkig tot de orde en stuurde ze verder de straat in. Ik zei ‘gelukkig’ want ik ben geen fan van Halloween en ik heb daar zo mijn redenen voor.

  • The obvious: ’t is nog géén 31 oktober. Ik vind het vre-se-lijk irritant wanneer dat groepjes opgeschoten pubers komen bedelen in de week ervoor en erna.
  • Halloween is een angelsaksisch feest. Hoewel in oorsprong heidens en Noord-Europees, hebben wij daar dus nauwelijks uitstaans mee. Tien jaar geleden was dat één van die vele curieuze feesten die ze in Amerika hebben en op zijn best was dat een reden om tijdens een stormachtige vrijdagavond naar horrorfilms te kijken. Dat het hier tegenwoordig zijn ingang vindt is vooral te danken aan populaire cultuur en dominante media.
  • Op dat laatste terugkomende: zoals Valentijn een Hallmark feestdag wordt genoemd is Halloween vooral een commerciële gelegenheid. ’t Is dat Six Flags net iets té veel zijn thema-attracties in deze tijd van het jaar promoot.
  • Ik ben dan wel niet heiliger dan de paus, ik vind 1 en 2 november nog altijd belangrijker. Toch ben ik bang dat er een dag zal komen dat jongeren wel zullen weten wanneer het Halloween is maar nog nooit van Allerheiligen en Allerzielen zullen gehoord hebben. Of ze zien die dagen louter als extra vakantiedagen. Net als 11 november bijvoorbeeld.

Neen. Voor mij hoeft het niet al dat gedoe. En dan nog drie keer na mekaar! Dan liever Drie Koningen vieren! De heidenen…

MoOoOose!

Bartek riep

Ge hebt Stef de Moose toch niet bij het asiel gedumpt he ???

Niets van aan! Die zit mooi thuis. De buurman brengt hem zijn dagelijkse portie loempia of kip met rijst in zoetzure saus. Meer heeft ie niet nodig. Ik hoop enkel dat hij van de koekjes kan afblijven, de muziek niet té luid zet, in zijn onderbroek voor TV zit of feestjes voor lokale MoOoOosen gaat organiseren.

Verder mag ie doen wat wil.

Druk weekend

Wat doe je wanneer mongoolse horden je vrienden en ex-medestudenten je appartement komen housewarmen op een zaterdagmiddag? Juist, chocomousse in grote kwantiteit prepareren op vrijdagavond! Bijlange na zo moeilijk niet te maken, zo bleek. Zolang je maar de juiste ingrediënten bij de hand hebt. Fondant van côte d’ore is zojuist zwaar gestegen in mijn achting! Ik heb zelfs nog een flinke rest in mijn koelkast staan wachten! Fijn!

Natuurlijk gaat daar nog wat aan vooraf: kameraad Vincent prepareerde de spaghettisaus! Ze mocht er wezen! Het werd weer een feestmaal.

En tot slot sloten we af met een bezoek aan huisbrouwerij ’t Pakhuis op de Vlaamse kaai met een pitcher (ofte 1,3 liter) Bangelijke van’t vat.

Zuper!

Gehuwd

Gisteren mocht ik aanwezig zijn op het huwelijk van vriendin P. en vriend J. Zowat de Bonnie and Clyde onder de historici. De huwelijksmis was sehr schön en tijdens het feest achteraf gingen alle remmen los. Vooral de feestdis was op zijn minst indrukwekkend te noemen. Niet dat ik mij een indigestie heb gegeten hoor, maar vanochtend had ik bij het opstaan toch enkele momenten het milde gevoel van een betonmolen. Los daarvan was het na dik twee jaar keihard werken voor die twee een zéér geslaagde avond naar mijn mening. Kudos to them!

Gentse Feesten

Het was koppen lopen op de Gentse Feesten. Ik had de indruk dat er meer volk dan ooit op de feesten afkomt. Er was dan ook van alles te doen. Wij hebben gisterenavond De La Vega gezien op Polé Polé. Daarna ging het richting Groentenmarkt waar een coverbandje haar ding probeerde te doen. Veel verder dan klassiekers zoals Dolly Parton ging het niet. Na veel vijfen en zessen werd er opgetrokken naar het optreden van Stash. Daarop heb ik jammer genoeg moeten afhaken om toch nog de trein huiswaarts te kunnen halen. Een beetje spijtig. Dat wel. Maar het werd wel een fijn weerzien met de oude garde van de voortgezette opleiding informatica!

« Vorige blogposts Pagina 1 van 1 pagina's