Brugge

Gisteren waren we kindloos. Aangezien zelfzorg zo’n beetje de rode draad is, wilden we voluit van de eigen tijd genieten. En dat hebben we keihard gedaan. Nadat we lekker lang hadden uitgeslapen en het huis aan de kant hadden gezet, kozen we voor een fijn programma in eigen stad.

Sinds een maand vind je in de Geldmuntstraat hotdogbar Paula Mostaert in het pand van de voormalige tearoom De Medici. Ik kan enorm genieten van een lekkere hotdog, en Bernard en Sarah maken extreem lekkere broodjes worst. Een geweldig mooi interieur in “herbal” thema, heerlijke hotdogs, toffe plaatjes en sfeer! Ben je in Brugge op zoek naar een fijne plek om overdag te pauzeren of om ’s avond gezellig samen te zijn, dan kan ik Paula Mostaert alleen maar aanraden.

Gisteren ging het Venetiaanse Carnaval door de stad. Tientallen prachtige Venetiaanse kostuums paradeerden doorheen de stad. Geweldig om te zien.

Aangezien het Solden waren, heb ik meteen maar in de Jules een boel nieuwe kleren scheef geslagen. Ik was toe aan een set nieuwe hemden en pulls die géén hoodies zijn. Ik shop niet graag, maar als ik dan toch shop, dan meteen goed en krachtig.

Paula Mostaert is maar één van vele restaurants die de laatste jaren een plaatsje hebben veroverd in de binnenstad. Ook al woonden we de afgelopen jaren in Oostkamp, heel erg veel kwamen we niet Brugge. Sinds we vlak over de vesten wonen, is dat helemaal veranderd. De stad is op wandelafstand. Het valt enorm op hoeveel nieuwe, frisse en fijne restaurants er zijn bij gekomen. De horeca floreert duidelijk.

Zo vind je in de Katelijnestraat niet alleen de Marco Polo Noodles. Maar ook de Thai Zen. Het was de tweede keer dat we voor deze Thai kozen. Andermaal een dikke aanrader. Ik koos voor de spring rolls als voorgerecht en de Kaeng Naue ofte rundvlees in rode curry. Pikant? Oh yes! Zoals het hoort.

We eindigden de dag in de Cine Lumière met The Favourite. Ik laat de trailer haar werk doen:

Yup, you guessed it. Nog een aanrader voor een druilerige zaterdagavond. Schijn bedriegt. Dit is géén kostuumdrama, maar een zwarte komedie. Hoe moet ik dit omschrijven? Olivia Colman, Emma Stone en Rachel Weisz staan in een dysfunctionele driehoek tegenover elkaar op royaal niveau. Zoiets. Met 17 konijnen, breakdancing, de Yeah Yeah Yeahs en kleiduiven zonder de klei. Afin, ik doe de film eigenlijk oneer aan, want het verhaal is subtiel opgebouwd en de echte boodschap zit verborgen in de laatste scène.

Een echte zelfzorg zaterdag, quoi.

Sinds de klimzaal in Brugge werd geopend, zijn kameraad B. en mezelve lid van de Brugse Bergstijgers. Dat bleek een fijne beslissing te zijn want in de laatste 6 maanden hebben we ongelofelijk veel geleerd.

Eerst behaalden we ons brevet KVB1 toprope, dan volgde ik een cursus klimtechnieken en sinds vorige week hebben we beiden ons brevet KVB2. Daarmee mogen we indoor voorklimmen.  Die laatste behaalden we niet zomaar even. We moesten een cursus van een paar lessen volgen gevolgd door een theoretisch en een praktisch examen. Touwtechnieken, leren knopen leggen, materiaalkennis,… en natuurlijk veel oefening in de zaal in een kleine groep. Heel intensief, maar heel erg leuk en spannend om te doen. Routes die je toprope weinig uitdaging lijken te bieden, worden opeens heel andere koek. Je moet opeens met een pak meer factoren rekening houden: heb ik goed ingepikt? Wat zijn de volgende stappen die ik ga zetten? Waar moet ik eindigen zodat het touwverloop OK blijft?

En da’s nog “maar” indoor want als afsluiter van de cursus nam de sectie ons als toemaatje mee naar de Ardennen voor een dagje voorklimmen op rots in Durnal.  Met sneeuwweer en temperaturen net boven vriespunt was ik toch blij dat ik ter elfder ure nog thermisch ondergoed en extra uitrusting had aangeschaft.  Klimmen op rots is toch iets helemaal anders dan in de zaal. Geen gekleurde grepen die je zeggen hoe je moet  klimmen. Inpikpunten die opeens een paar meter uit elkaar staan en waar je even naar moet zoeken.  Natuurlijk de adrenaline wanneer je buiten, meters boven de grond op een richel staat in de wetenschap dat een misstap je een voorklimmersval van een paar meter kan opleveren. En de ontlading wanneer je veilig terug op de grond staat.

What’s next? Een cursus KVB3, rotsklimmen, wordt voorlopig niet ingericht. Gelukkig zijn er in de klimzaal nog uitdagingen zat.  Met ons nagelnieuwe brevet op zak is het kwestie van nu zelf te oefenen. Al was het maar om voldoende vertrouwen te krijgen in het voorklimmen want na een maand cursus, moet dat er echt nog wel komen.

’t Is weer Klinkersfestival! Tien dagen gratis muziek op de burg in Brugge. Oh boy! Gisteren kick off met Pura Vida en Selecter. Reggae en Ska zijn nu niet meteen mijn ding. ’t Zal mijn herinnering voornamelijk ingaan als een avond vol fijne gesprekken.

En komende week is het gelijk ook weer Vama Veche. Het Entrepot staat dan gelijk garant voor een weekje bruisende activiteiten in ’t Astridpark.

Heerlijk!

Brugge kent vele verborgen plekjes. En na een kleine 3 decennia weet ze mij nog altijd te verrassen. Een plaats die ik dit weekend heb leren kennen is het oude Theresianenklooster in de Ezelstraat. Goed weggestoken achter gevels van wat woonhuizen en winkeltjes doet niets vermoeden dat er in het hartje van de stad een gargantisch gebouwencomplex zit verborgen. Meer zelfs, dat dat complex eigenlijk al jaren staat te verkommeren.

Bleek dat een groepje krakers dit weekend zich de bouwval eigen had gemaakt.  Via een tip van F. trokken we er zaterdagavond op uit. D50 in de hand. Via een oude, reeds lang gesloten brocanterie in de Ezelstraat konden we vanuit het achterhuis en na wat klauterwerk het complex binnendringen. Al snel verdwaalden we zo’n beetje in de veelvoud van wandelgangen, gaanderijen, zalen en zaaltjes,…

Grafitti, afbladerende verf, kapotte ramen, overal glas en veel roest waren ons deel. De natuur was al druk bezig met het heroveren van het terrein want klimop van de totaal verwilderde binnentuinen dringt de gebouwen binnen. Van sommige ruimtes kon je vermoeden wat hun functie moest zijn geweest. De beste zaal met het kantoor van de prior bijvoorbeeld. Waar de muren bekleed zijn met veraffelde en totaal verkleurd tapijt en een half kapot geslagen bakstenen schoorsteenmantel de ruimte domineert.

Naarmate de avond vorderde en het donker werd, waren we aangewezen op het licht van zaklampen om onze weg doorheen het complex terug te vinden. De krakers hielden een makeshift barbecue in één van de wilderde kloostertuinen. Het koste opnieuw wat moeite om er te geraken maar het was het meer dan waard. Een vuurtje, een rooster en wat bio vlees. Meer moest dat niet zijn.

En in de rust van de nacht, onder een verrassend heldere sterrenhemel, konden we ons alleen maar afvragen: waarom een stad bereid is om zo’n stuk momumentaal patrimonium over te leveren aan projectontwikkelaars om er alleen maar dure toeristenhotels van te maken.

Haja! Valentijn was het gisteren! En we wilden toch wel eens op stap gaan in ons eigen Brugge. We weten dat de stad zichzelf profileert als chocoladestad bij uitstek en dat er dan ook tal van evenementen en activiteiten worden georganiseerd. Denk maar aan het jaarlijkse chocoladefestival in het Oud Sint-Jan! De winterwebsite van de toeristische dienst leert dat er ook (on)geleide chocoladewandelingen doorheen de stad zijn. Dat zagen we wel zitten.

We besloten de ongeleide wandeling te proberen. In de In & Uit aan het concertgebouw kochten we twee gidsen voor 20 euro. Je krijgt in ruil een kaartje, wat uitleg bij een paar chocoladegerelateerde punten in de stad, en 4 bons: 3 proevertjes bij de chocolatiers op het traject en een kortingsbon voor het afsluitende bezoek aan de ChocoStory, het Brugse chocolademuseum.

De wandeling begon aan het Jan Van Eyckplein en voerde ons via de Academiestraat naar de Eiermarkt. Eerste halte was het snoepwinkeltje en de aanpalende speciaalzaak Cornelius Bachus waar we een chocoladejenever kregen. De winkel zelf bestaat nog maar een aantal jaar. Het stoken van de jenever gebeurt elders, maar het mengen met de chocolade doen ze wel zelf. Een fijn desertdrankje. Daarna ging het naar het overbekende chocolatier Dumon op de hoek van de Kuiperstraat. Het winkeltje ligt wat verzonken in de grond en beetje een touristmagnet. We kregen er pralines met een speciale vulling. Niet slecht maar de chocolade wordt er enkel verkocht en niet gemaakt. De wandeling voerde ons daarna richting Markt. Op de hoek met de Steenstraat ligt chocolatier Galler. Nu was chocolade vroeger in eerste instantie een medicinaal product dat je enkel bij apothekers kon krijgen. Galler huist in zo’n oude apothekerswoning. In de gevel wordt het verleden herinnerd door de stenen kop van een ietwat ziekelijke man die zijn tong uitsteekt. Voorbij de Inno doken we de Sint-niklaasstraat in en kwamen we uit op de Oude Burg. Op de hoek vinden we in de gevel een beeld van, jawel, Sint-Niklaas. Uiteraard heeft de goedheilig man bijzonder veel met chocolade te maken. Daarna ging het richting Simon Stevinplein. Eigenlijk bevinden er zich op het plein een pak chocolatiers: het recent geopende Dumon op de hoek met de Mariastraat, waar je een warme chocolademelk kan drinken, tot het bijzonder fijne The Chocolate Line waar we een 100 gram venezolaanse chocolade kochten. Je kan in die laatste door een venster in de keuken kijken waar twee chefs constant bezig zijn met de bereiding. Hou er wel rekening mee dat het er bijzonder druk kan zijn. Via de Mariastraat kwamen we uit op het Gruuthuse en de Dijver. Onderweg kwamen we chocolatier Depla tegen. Niet dat die deel uitmaken van de wandeling, maar uit ervaring kan ik hen wel aanbevelen als een van de fijnste chocolademakers van Brugge.  Via de Dijver liepen we richting Burg en zo richting Walplein om daar de ChocoStory te bezoeken. Helaas was de middag net te kort. Het museum sloot al om 17 uur. De tip hier is dus de wandeling vroeg genoeg te beginnen want het museumbezoek duurt toch al snel een uurtje.

Alvast een heel fijne en lekkere valentijnswandeling!

’s Avonds ging het richting Zedelgem waar we een toneelvoorstelling bijwoonden: Emmeken. Gebaseerd op het verhaal van Mariken van Nymegen. Theatergezelschap Het Ongerijmde bracht het stuk met 3 acteurs die constant van rol wisselen. Bovendien wordt het stuk volledig in rijm gebracht. Ik vond het alvast een heel mooie en frisse voorstelling van dit mirakelspel. Een aanrader als ze in jouw buurt spelen.

Tjah, we hebben maar weinig respons gekregen op ons fotomeet event. Zo weinig zelfs, dat we het raadzaam vonden om die nu zaterdag af te blazen en te verschuiven naar een latere datum. We hebben het nog wat willen rekken in de hoop op nog wat geïnteresseerden (dank u, Herman!) maar zonder succes.

Wie dus last minute had willen deelnemen of zo: u weze gewaarschuwd. Hou onze blogjes en de fotomeet ruimte in het oog: de volgende fotomeet zal daar dan worden aangekondigd.

En zo moet brugge er ook eens helemaal aan geloven want wij, achtduizenders, willen meer doen dan alleen maar jullie elke dag van een blik op Brugge te brengen. Daarom organiseren we een heuse flickr/fotoshoot meeting Brugge! En wel op zaterdag 15 maart 2008.

Wat is de bedoeling?

Gezellig samen zijn, medefotografen ontmoeten en aan fotografie doen staan centraal. Brugge is fotomodel van dienst. Naar Leuvens voorbeeld trekken we de stad in om jullie heel wat bekende en, nog meer, onbekende plekjes te laten ontdekken. En jullie de gelegenheid te geven om die ook op de gevoelige plaat vast te leggen.

Voor wie?

Iedereen is uitgenodigd! Bloggers, fotografen, geïnteresseerden, vrienden, familie,… als je een fototoestel kan vasthouden: van harte welkom! Je hoeft dus absoluut geen ‘pro’ te zijn om deel te nemen.

Programma?

14.00: Samenkomst op het stationsplein
14.15 – 16.30: Wandeling met gids door de Brugse binnenstad
16.30u – 18.30: Pitstop, en daarna een vrije wandeling, eventueel in
groepjes. We zoeken plekjes op die minder gekend zijn.
18.30u – 21.00u: Gezellig etentje, plaats nog te bepalen
21.00u – …: Voor wie wil, nachtfotografie in Brugge.

Dit is het voorlopige programma. Suggesties zijn uiteraard welkom op info apestaartje achtduizend punt be.

Deelnemen?

Dat doe je door je op voorhand in te schrijven op de wikipagina of ons een mailtje stuurt met je inschrijving. Op die manier hebben we een idee van het aantal deelnemers. We zouden wel willen vragen dat je duidelijk aangeeft of je al dan niet mee gaat eten ’s avonds. Zo hebben wij een idee voor hoeveel personen we moeten reserveren.

Een paar dagen werk in de kerstvakantie maar vandaag stellen Tom en ik u trots voor: achtduizend.be!

Na tweeduizend en drieduizend is dit de jongste *duizend fotoblog. Achtduizend is vanzelfsprekend onlosmakelijk verbonden met Brugge. Vanaf heden worden jullie elke dag getrakteerd op een actuele foto uit de Breydelstad.

Natuurlijk kunnen wij dat niet alleen doen. Net als de andere *duizend fotoblogs kan iedereen zelf ons zelf een foto toesturen. Wij zorgen ervoor dat die dan op achtduizend zal verschijnen. Meer info over hoe je kan meewerken vinden je hier.

Met dank aan Pietel en Pieter-Jelle voor het concept en Jeroen voor de technische ondersteuning.

Vandaag was het Kroenkelen. Een evenement dat eigenlijk nog het beste vergeleken kan worden als gordelen rond Brugge. Kameraad B. en ik hebben flink 13 kilometer gestapt. Geen wereldschokkende afstand maar toch een mooie wandeling. We vertrokken rond goed 11 uur aan het atheneum. Daarna ging het via het Sint-Lodewijkscollege over Sint-Michiels riching Tillegembos. Tegen 14u staken we tevreden van onze prestatie de eindmeet over om een vetplantje als beloning in ontvangst te mogen nemen.

De middag brachten we door in Oostende. We hebben het er maar van genomen en op de dijk respectievelijk een Oostendse wafel en een warme pannekoek met suiker genuttigd. Dankzij de dag van het Openbaar Vervoer kon je eigenlijk over de koppen lopen. Ik had de indruk op de baan was. Het mooie nazomerweer zal er ook voor iets tussen gezeten hebben.

Al bij al nog eens een lekker ontspannende dag in de buitenlucht. Daar was ik eigenlijk best wel aan toe. Kwestie van de batterijen op te laden voor de komende week…

Gisteren een danspasje gewaagd op het dansfestival Benenwerk. De ganse binnenstad van Brugge werd omgetoverd tot één grote dansvloer. Ik trok eerst richting Belfort waar er een Boombalinitiatie was.

Niet dat ik nu zo’n folkadept ben, laat staan dat ik een groot danser ben (*hum*), maar ik moet zeggen: het beviel me zeer. Ik heb mij vooral gewoon laten meevoeren en merken dat ik mezelve weer eens zwaar had onderschat. De danspasjes zelf zijn helemaal niet aartsmoeilijk dus toegankelijk voor jong en oud. Uiteindelijk stond de ganse zaal vol met dansende mensen wat soms tot chaotisch taferelen leidde, maar het was best wel zeer aangenaam. Voor herhaling vatbaar dus.

Daarna ging het over de Burg en de Vismarkt richting Astridpark om met een frisse pint in de hand te genieten van de Salsa. Het viel mij op dat er echt wel veel verschillende locaties en evenementen aan de gang waren! Het is de eerste keer dat ik naar Benenwerk kon komen en ik moet zeggen: een geslaagd initiatief! Ik doe dit niet vaak maar toch: proficiat stad Brugge en alle bijhorende organisaties. Meer van dattum!

Foto’s uiteraard op in een Flickrsetje