Archief

Oké. Fotolog friday. Ik ben een beetje in de knoei geraakt met snel-snel foto’s afhalen op mijn laatste werkdag. Ik heb van vrijdag zelf ook maar bitter weinig foto’s kunnen maken aangezien ik zoveel te doen heb. Gelukkig had ik mijn camera de rest van de week wel bij de hand…

Altijd leuk om onder het werk eens ex-studiegenootjes tegen te komen. Zo ook gisteren toen er in de broodjeszaak iemand op mijn schouder tikte. J. zat al een tijd in onze leeszaal. Dat wist ik. Ze doceert en dat betekent dat ze van tijd tot tijd in het archief het zij op onderzoek trekt, het zij interessant lesmateriaal opzoekt.

Bleek dat ze na al die jaren nog altijd mijn website volgt! Kijk, kijk. Eigenlijk is ze een beetje een lurker omdat ze niet altijd reageert. En omdat ik eens van de-lurking wil doen: Komaan, J., laat eens iets van u horen! Hetzelfde eigenlijk aan al die andere ex-studiegenootjes en andere mensen die mijn blogje lezen maar zich in stilte hullen. Ik ben eens benieuwd wie mij allemaal leest.

Of zoiets. ’t is dat ik niet vaak blog over mijn werk. Ik had er nu eens gewoon zin in.

Sinds ik tegenwoordig gepromoveerd ben tot de ICT mens van het archief, loopt het er druk, druk en nog eens druk bij. Soms ben ik net de vliegende brigade. Het leuke is dat ik een ongelofelijk gediversifieerde job heb. Dat gaat van het minder glamoureuze weerspannige printers herstellen tot het onderhoud en ontwerp van de databank en de interfaces waarop de leeszaal van het archief draait. Het nadeel is dat het er soms wel heel stressy aan toe gaat. Deadlines halen, inspelen op onverwachte (nood)situaties en al. En dan zijn er nog de digitaliseringsopdrachten en -vragen die mij te beurt vallen. Een mens moet dan vooral zijn cool kunnen bewaren.

Afijn, zoals het deze week druk was zal ik blij zijn dat ik het weekend mag uitslapen. De buurman die zo vriendelijk was om vannacht om 3u40 mij uit mijn bed te bellen omdat hij zijn sleutel vergeten was, droeg alvast niet bij tot mijn geestelijk welzijn. Ik ben normaliter de zachtaardigheid zelve maar wie ooit eens iets leest in de krant over een moorddadige maniak in Antwerpen… Mijn nachtrust is heilig.

O ja, ik kan niet wachten tot Tom deel wordt van het pendelende werkvee. Wat zou er *dan* op zijn blog verschijnen. Ik denk dan aan de schrijfsels van kameraad T.

NB: Mika – Grace Kelly

Vandaag eerste try-out van de leeszaal. Oftwel repetitie van de nieuwe werkwijze vooraleer er écht lezers van onze faciliteiten zullen gebruik maken. Uiteraard was dat zonder volk van buitenaf, dus mochten enkele medewerkers eens in de rol van een ander kruipen en zwaar doen alsof.

Ik was student geschiedenis die voor het eerst in de leeszaal van een archief komt. Brings back memories, feitelijk. Maar het was best wel eens fun om te doen alsof ik van fluit wist en het bloed onder de vingernagels van de collega’s achter de balie te trekken.

Ook nog eens in de leeszaal zitten met oud archief – 17de eeuwse processen – was al een flink eind geleden. Van de gelegenheid heb ik even gebruik gemaakt: mijn paleografie is roestig, maar na een paar minuten op de skriebels gekeken te hebben, kwam het wel weer terug. Fijn!

Interessanter was het om te zien of alles wel operationeel was en wel werkt zoals het hoort. Ja, ik kreeg de stukken die ik aangevraagd had, maar ik had op het einde van de rit toch een aantal dingen onthouden. Archief opvragen vond ik alvast een stuk eenvoudiger. Nu alleen nog maar die laatste kinken uit de kabel halen zou ik zo zeggen.

Ja, het is warm. Ja, het wordt nog warmer. Pff. Eigenlijk is het nog een geluk dat het archief verhuisd. Zo werd ik vandaag opgevorderd van mijn gewone bezigheden zoals het schrijven van een artikel – *zwaait eens naar Petra* – en ander werk. Ik mocht meehelpen met het verleggen van enkele honderden legplanken in de archiefcontainers van het nieuwe gebouw.

Nu moet je weten dat archief best op een constante temperatuur wordt bewaard. En zoals het een state-of-the-art archiefgebouw betaamt zijn wij daar dus ook op uitgerust: grote airco’s in élke container. Dat betekende dat ik de ganse voormiddag in een frisse 16/17 graden met legborden mocht sleuren wegens handen te kort. Ha!

Deze middag had ik minder geluk want toen kwam de versterking opdagen. Ik werd terug verwezen naar het bloedhete kantoor waar ik de laatste twee jaar huis heb. Hmpf. Dan nog maar wat verder brielen aan mijn artikel.

Het nieuwe gebouw is blijkbaar tijdens mijn verlof opgeleverd. We zitten dus nu volop in de verhuis van het archief. Dat betekent dat ik ook word ingezet waar nodig. Zo werd ik vandaag ingedeeld bij de plakploeg. De rekken in de verschillende archiefcontainers moesten worden genummerd. Zo kunnen we gemakkelijk archiefstukken terugvinden. Da’s ook wel nodig in een met 14 strekkende kilometer archief. Concreet betekende dat op de rekken stickertjes met plaatsnummers kleven. Gewapend met een paar rollen stickers vol nummertjes gingen we er deze voormiddag tegenaan. Ik heb er geen idee hoeveel ik er geplakt heb, maar op het einde van de rit had ik toch meegeholpen in een drietal containers.

Benieuwd wat er de komende weken nog op het programma staat.

Collega D. is er mee weg. Gisteren was zijn laatste werkdag hier op het archief en dinsdag begint hij bij de VRT. Vandaag kijk ik naar de lege plaats tegenover mijn bureau. Niet écht prettig want na zes maanden nauw samenwerken waren we op elkaar ingespeeld. Enfin, D., om het met de woorden van John Cleese te zeggen:

‘E’s not pinin’! ‘E’s passed on! This parrot is no more! He has ceased to be! ‘E’s expired and gone to meet ‘is maker! ‘E’s a stiff! Bereft of life, ‘e rests in peace! If you hadn’t nailed ‘im to the perch ‘e’d be pushing up the daisies! ‘Is metabolic processes are now istory! ‘E’s off the twig! ‘E’s kicked the bucket, ‘e’s shuffled off ‘is mortal coil, run down the curtain and joined the bleedin’ choir invisibile!! THIS IS AN EX-PARROT!!

D., u zal worden gemist!

’t Is al een hele tijd geleden dat ik nog eens een datamodel mocht normaliseren. Bijna twee jaar geleden zelfs. Tijdens het vak databanktechnologie. Maar vandaag was het dan zover. Ik kreeg het datamodel van het depotbeheersysteem ad interim onder de neus geschoven. Het Stadsarchief en 14 kilometer papier en perkament verhuizen dit jaar. En om dat op een georganiseerde manier te laten verlopen heb je zo’n systeem nodig. Het datamodel dat collega’s W. en M. hadden uitgedokterd zag er op zijn minst geëlaboreerd uit. Of ik niet even een blik erop wilde werpen? Zeer zeker!

Zoals mij aangeleerd begon ik gelijk het zaakje te normaliseren. Dubbele nummering eruithalen, tabellen splitsen en bijeenvoegen. Ik deed dat nochtans niet zó graag tijdens mijn studie. Maar vandaag had ik er ronduit plezier in mij er volledig erin te verdiepen en diepgravende discussies te houden over dubbele nummeringen, doostypes, legborden in archiefcontainers en al.

Matthias heeft een leerrijke dag gehad.

En nu, de trein op!