Tram

Met de nieuwe job zien mijn werkdagen er tegenwoordig zo uit:

• 7:10 Opstaan – Badkamer – Ontbijt
• 7:40 Bus
• 7:58 Trein
• 8:25 Tram
• 8:35 Aankomst op de Campus Boekentoren
• 12:00 Middag pauze. Ofwel een broodje / soepje van de kantine. Ofwel een warme lunch ergens in de vele eetgelegenheden.
• 17:00 Richting Sint-Pieters. Al dan niet te voet.
• 17:40 Trein
• 18:25 Thuis – Avondeten – Huishouden
• 20:00 Ontspanning
• 23:00 Dodo

Dat is een verschil met vroeger. Toen ging ik geregeld de baan op. Antwerpen, Brugge, Leuven, Brussel,… Zo’n verplaatsing breekt meteen de week. Er waren dagen dat ik vroeg thuis was, om een dag later pas tegen halfacht aan de keukentafel te verschijnen. En de ene middag stond ik in de rij voor een broodje in slagerij Finesse, bij Carlos en Geraldine, in Gent. En de andere middag was het aanschuiven voor een snelle panini van de eettent in de ondergrondse onder Brussel-Centraal.

Een vast ritme, dat geeft verrassend veel rust in het hoofd.

O ja, ik ben ondertussen ook zo’n beetje verhuisd. Hoe ik het nu stel in het verre Antwerpen? Wel, het is weer wat wennen, maar ik moet zeggen dat ik mijn nieuwe woonst dik ok vind.

Ik kook trouwens tegenwoordig op een gasvuurtje. Vroeger moest ik daar niet echt van weten. Gevaarlijk, vuur, enzovoorts. Maar onbekend is onbemind en na één keer koken op een gasvuurtje zie je mij toch niet snel meer terugkeren naar vitrokeramiek of inductie. Hoe goed dat ook moge werken. Het heeft ook wel iets om zo boven een sissend gasvuur te staan kokerellen.

Verder neem ik tegenwoordig de tram naar het werk. Die zet mij quasi voor de deur van de dagtaak af. Ideaal. Lijn 8 maakt trouwens ook nog eens een sightseeing tour door het centrum. Van de Groenplaats over de Leien via de Lange Leemstraat naar Berchem.  Omdat ik flexibele uren heb, zoals dat heet, verandert het publiek danig als ik een half uurtje vroeger of later vertrek. Van scholieren tot bejaarden. Ik zie het allemaal. En de trip duurt net niet lang genoeg om vervelend te worden.

Tenslotte woon ik nu in een rustig zijstraatje van de Nationale. Dus afgelopen met het drukke autoverkeer. En op een paar passen van where-it’s-happening. Midden in het modehart van Antwerpen. Al was het maar dat ik aan mezelf verplicht ben om eens binnen te lopen in het MoMu.

Afin, ik ben in ieder geval heel erg tevreden terug te zijn.

En weer een jaartje erbij. Vandaag mag ik zeggen dat ik dichter bij tram 3 zit en verder van tram 2. Het openbaar vervoer zal er alvast wel bij varen want voor de NMBS ben ik vandaag geen jongere meer. Gedaan met gopass-rijden. Verder is het geen zo’n grote verandering. Meer dan ooit vooruit kijken eigenlijk.

En nu is het wachten op taart! Want die heb ik nog niet gehad…

Dit was één van mijn mindere avonden. Het plan was te gaan kaarten en ondertussen de voetbal wat te volgen, maar dat is uiteindelijk niet zo doorgegaan. Ik was tegen twintig na vijf vertrokken op het werk.

Eerst ging het richting Mediamarkt. Ik had SD geheugenkaartjes nodig voor mijn camera. Ik beschik momenteel immers over goed 1Gb oftewel ca. 130 foto’s in RAW. Mooi, maar ik zit toch regelmatig iets te dicht tegen die grens. In de Mediamarkt stond een kaartje van 2Gb (Sandisk! Kwaliteit!) geprijsd aan 24 euro. Dus ging ik gelijk voor twee stuks. Aan de kassa werd het zaakje echter verrekend aan 27 euro. Hm, 6 euro meer betalen? Dat zag ik niet zitten. Ik dus op mijn strepen staan maar de kassamadam kon mij enkel terug richting fotoafdeling sturen. Daar moest ik een eeuwigheid wachten terwijl een gladde verkoper allerlei dure lenzen en toestellen probeerde te verpatsen aan een koppel voor mij. Uiteindelijk gaf hij die strijd op en kon hij zich op mijn probleem richten. Ik dus meteen ferm op mijn recht staan om enkel de aangegeven prijs te betalen. Ik kreeg meteen gelijk, maar er moesten wat documentjes en zo worden ingevuld. Voor zes euro! Daarna terug richting kassa – aanschuiven in de MediaMarkt, heerlijk! – en betalen. Ik stond pas na een dik uur buiten. Maar wel met zes euro extra in mijn zakken! Haha!

Omdat ik het niet zag zitten te voet richting Zuid te stappen stapte ik dan maar op de eerste de beste tram via de Leien. Slecht idee want het ding kwam al snel vast te zitten in de avondspits. En de chauffeur liet er ons natuurlijk niet zomaar eender waar uit. Weer een dikke 45 minuten kwijt. Uiteindelijk arriveerde ik om 19u op het Zuid. Ideaal om mij te vervoegen bij Vincent en de kaartbuddies. Natuurlijk had ik zijn mails vanmorgen maar half gelezen. Na heel wat miscommunicatie en met een zak frieten uit het Kattekwaad de ganse buurt te hebben afgedweild gaf ik het tegen acht uur met ferme honger en dodelijk vermoed zo’n beetje op. Uiteindelijk heb ik de avond dan maar op mijn gemak doorgebracht met Seven Years in Tibet. Magistrale film van Jean-Jacques Annaud met Brad Pitt die imho toch wel een fantastische performance neerzette. Let ook op David Thewlis die een briljante bijrol speelt!

Enfin, niet dat mijn vertelling zoveel bijdraagt of interessant is. Ik had gewoon goesting om het eens te zeggen. Nah! En hoe is het feitelijk nog met u? Ik geloof dat ik beter maar eens kan gaan slapen…