Gisteren had ik opeens goesting om naar de cinema te gaan. In een moment van
impuls wilde ik The Bourne Ultimatum zien. Ik had de eerste twee films
zo’n beetje op DVD gezien en ik vond ze best wel oké. Goed, dan maar
richting Kinepolis.
The Bourne Ultimatum is het derde deel naar de boeken van Robert Ludlum. Jason
Bourne is een killer met geheugenverlies. Stukje bij beetje valt de puzzel
bijeen als blijkt dat hij in opdracht van de CIA handelde. Terwijl diezelfde CIA
achter hem aan zit trekt hij erop uit om wraak te nemen op de verantwoordelijken
die hem na een stevige brainwash hebben ingezet in allerlei clandestiene
operaties. Tot zover het verhaal.
Dit laatste deel gaat verder op het elan van de vorige twee films: stevige
actie, veel vuurwerk en achtervolgingscènes. Jammer genoeg valt deze prent wel
wat tegen. Veel verder dan die actie komt het niet. Bovendien is de ganse film
nog een stuk chaotischer dan de vorige twee delen. Veel door elkaar geloop
doorheen half Europa en een stukje Afrika. Het verhaal is flinterdun te noemen
en de plotwendingen zitten zo slecht in elkaar dat je maar moeilijk kan volgen
laat staan dat ze ook maar enigszins geloofwaardig overkomen. De CIA als
slechteriken van dienst komen niet veel verder dan veel ruziën, consequent
verkeerde beslissingen nemen en getting their asses kicked door Bourne. In
zo’n thriller speelt technologie bovenden een belangrijke rol:
telefoontaps, hacks, sattelieten, camera’s overnemen. De CIA doet het
blijkbaar allemaal met het grootste gemak van de wereld. Qua acteerprestaties
vond ik het nu ook geen hoogvlieger: Matt Damon heeft al beter neergezet.
Nu ja, voor een geloofwaardig verhaal moet je niet gaan kijken. Het is eerder
een stevige rollercoastertrip voor mensen die van actie houden. Wel je verstand
op nul zetten is de boodschap. Overal vond ik dit eigenlijk de minste goeie van
de drie films. Een beetje jammer.
