Tandarts

Dat het van voor de schouderoperatie geleden was dat ik nog eens op tandartsbezoek ben geweest. Hoog tijd dus voor de jaarlijkse controle. Altijd iets wat ik met een due sense of dread and trepidation tegemoet ga.

Dit jaar had ik bijna een home-run gescoord. Mijn tanden blijken zo goed als gaaf en vertonen quasi geen slijtage. Bijna. Een piepklein beginnend, oppervlakkig gaatje rechtsachter was nefast voor de feestvreugde. De aanslag was zo miniem dat de tandenmeneer meteen besloot de zaak aan te pakken en de boor ter hand te nam.

Nu, sinds jaar en dag probeer ik van de frisdrank af te blijven. En dat helpt volgens mij wel om een goed rapport te krijgen. Mocht er nog iemand twijfelen: Danira en Kobe bewezen onlangs nog wat frisdrank met tanden doet.

Wo-how! Zijn we al juni? Jawel, we zijn al juni! Dat het hier vooruit gaat! De laatste weken zijn we goed in ons ritme beginnen vallen.

Het schooljaar loopt ten einde, en dus ook de kookles. Op mijn rapport moet ik nog even wachten, dat wordt nog opgestuurd. Ik heb het een jaar goed kunnen volhouden en er stevig wat van opgestoken. Natuurlijk heb ik me opnieuw ingeschreven voor volgend jaar. Dan volg ik de module “Zuiders koken”. De formule verandert wel wat, in plaats van wekelijks wordt het twee-wekelijks op vrijdagavond. Een hele verademing want elke week een vier gangen menu maken en verwerken, dat is niet helemaal ongestraft gebleven, mijn gedacht.

Er is contact gemaakt met de buurvrouw waarvan me was verteld dat ze hoogbejaard was. Op 92 blijkt ze nog bijzonder kranig met haar rolator door haar appartement te schuifelen. Ik dacht op een uurtje terug buiten te staan maar uiteraard liep het riant uit toen de, inmiddels eveneens bejaarde dochter ons vervoegde, als in 2,5 uur verzonken in zo’n zware zetel. Het interieur ademde trouwens die typische vlaamsche stijl uit met van die zwart geverniste, zware houten meubels, overal gehaakte draperieën, zwart-wit en polaroid foto’s en bestofte souvenirs van verre reizen. Ik had de deur van mijn appartement nogal onbedachtzaam open laten staan. Toen ik terug kwam vond ik een wachtend lief terug. Volledig geïnstalleerd in de zetel met dekentje en Roland Garros. Trrr.

Er was het gevreesde jaarlijkse tandartsbezoek. Ik rekende er op nog een paar bezoekjes aangerekend te krijgen, maar tot mijn verbazing bleek alles in orde te zijn. Geen gaatjes! Hoezee! En dus mocht ik zo beschikken. Gelukkig want ik kan kosten aan tanden momenteel wel missen als kiespijn.

Het heeft even geduurd, maar het moest er toch van komen: de jaarlijkse tandartscontrole. Deze keer bij een sympathieke tandarts in Brugge.

De nieuwe tandarts huist in een oud pand vlakbij het Astridpark. Lekker brede ramen, een grote loftruimte en een zacht muziekje op de achtergrond. Ik verschiet er tegenwoordig nog altijd van hoe high tech die wel niet geëquipeerd zijn. In het midden van de loft stond de zwart leren tandartsstoel waarboven een big ass 30″ monitor zweeft.  Zo kon ik live volgen hoe de mens en zijn assistente op safari trokken doorheen mijn gebit. Alles werd in kaart gebracht als ware ontdekkingsreizigers. En tussendoor werd er met een kleine minicamera van elke interessantigheid een foto gemaakt die in extreme resolutie direct op het scherm verscheen. Onbewust zocht ik naar de ‘Share this on Twitter and facebook’ knoppen!

Het verdict? Alles zit op zijn plaats. Er moeten een paar kleine onderhoudswerkjes worden uitgevoerd, maar niks onoverkomelijk. Over het algemeen was de staat van mijn gebit – voor wat het waard is – best wel in orde te noemen.

Oef! Ik kan er dus weer even tegen aan.

Antwerpen wordt soms de Werf van de Eeuw genoemd. Ik heb zo onderhand de indruk dat mijn tanden daar een serieus deel van de investeringen beginnen uit maken.

Vandaag mocht ik weer eens plaats nemen in de vertrouwde tandartsstoel. Een tijd vermoed ik reeds de aanwezigheid van een gat in een tand achteraan in mijn mond. En ja, dat werd dus vandaag bevestigd. Op mijn wijsheidstanden zitten vullingen die onder het tandvlees doorlopen. Omdat dat een met de tandenborstel nogal moelijk te bereiken plaats is, heeft zich daar een gaatje gevormd.

Blijkbaar gebruik ik mijn wijsheidstanden wel om te eten. En daarom wil de tandarts een poging doen om het gat te vullen en de tand te redden. Lukt dat niet, dan word het trekken.

Uiteraard hoop ik dat het optie 1 wordt. En 9 september is in deze d-day.

Ugh.

“Kom binnen. Zet u!”, zei mijn tandarts wijzend naar de grote tandartsstoel. Ik mocht plaatsnemen terwijl hij door de deur naar een assistente riep om nog een product met een onuitspreekbare naam te brengen.

Tjah, vandaag de eerste afspraak van drie. Op het einde hoop ik een mooie kroon te hebben op één van mijn ruïnes van wat ooit een kies was. Het laatste jaar zat er een moeilijk poetsbaar, irritant zwart gat. Nu heb ik alvast een voorlopige kroon gekregen. Over een paar weken volgt de definitieve.

Op zich ben ik niet bang van tandartsen of de pijn. Ik heb al ontelbare tandheelkundige ingrepen onderhanden. Tot en met botweg trekken van tanden toe. Met bruut geweld. De eerste 10 minuten zijn de ambetantste. Daarna geraak ik het geboor, geklop, gekoter, geblaas, gespoel en gezuig in mijn mond gewend. Alleen de verdoving die nadien blijft doorwerken. Een zegen als je weet wat je nog te wachten staat, een ramp als je voordien niet gegeten hebt en nog een uurtje of twee op je honger moet blijven zitten.

Ach, het is voor het groter goed: een gaaf gebit voor de komende jaren. De bijtertjes goed verzorgen, daar draait het hem om!

Vanavond had ik een lang verwacht, zeer gevreesd rendez-vous met mijn tandarts. Het eerste omdat ik de harde ervaring mij heeft geleerd dat het minste wat je kan doen je tanden regelmatig poetsen, is. Het laatste juist omwille van die harde ervaring.

Nu is de praktijk van mijn tandarts, of beter: de groepspraktijk, sinds kort verhuisd van de Kasteelpleinstraat naar de Brialmontlei. Een stap verder van mijn deur maar, geen nood, nog altijd goed bereikbaar en vindbaar. Dat dacht ik toch toen ik van ver het plannetje bestudeerde. Het draaide erop uit dat ik vijf minuten voor mijn afspraak het laatste stuk van de weg niet meer wist. Vanop de vekeerde hoek van het stadspark stond ik dus te gsm’en naar collega W. naar weginstructies. Misschien toch die GPS aanschaffen?

De groepspraktijk zelf is nog succesvoller dan vorig jaar. In de nieuwe, grote wachtruimte zaten toch enkele mama’s en papa’s met de kroost. Vanuit een ooghoek zag ik dat de agenda redelijk uitpuilde van de afspraken. Typisch aan tandartspraktijken zijn de doorgaans smetteloze witte muren en de superheldere ruimtes. En da’s bij mijn tandarts niet anders. Ik werd al snel meegetroond naar de tandartsruimte met de grote tandartsstoel. Snel maar methodisch onderzocht de arts mijn gebit. Ik had even een paar bange momenten en toen viel het verdict: een gaaf gebit dat sinds de grote opbouw van vorig jaar zeer goed verzorgd bleek. Hoera voor mij! Ik denk niet dat ik het ooit al beter heb gehoord.

Toeval of niet, maar ik ben nu wel vrij sterk in mijn overtuiging gesteund dat het cold turkey stoppen met frisdranken (op een occasioneel glas Ice Tea na) absoluut de goeie beslissing was. Uiteindelijk is dat de grootste verandering in mijn leefpatroon dit jaar.

Minder goed nieuws, is dat ik nog altijd een kroon moet laten zetten op een kies. Kost: 700 euro. Uit eigen zak te betalen. Maar dat wist ik al sinds verleden jaar. Ik had die bittere pil wat uitgesteld maar nu ga ik ze eindelijk doorslikken. Morgen bel ik om drie afspraken voor de komende weken te maken.

Tjah, tandartsen… ’t is dat ik anders nauwelijks uitstaans heb met gewone dokters. Gelukkig maar.

Vandaag ben ik voor de laatste keer naar de tandarts geweest. Sinds begin december had ik wekelijks rendez-vous met de tandartsstoel. In totaal een goede 8, 9 keer. Ik kan de tel niet meer bijhouden.

Eigenlijk ben ik halverwege gestopt met bloggen over mijn tandartsavontuur omdat het gewoon te ingewikkeld werd. Het komt erop neer dat er serieus wat werk bleek te zijn. Mijn tandarts in Brugge liet blijkbaar de dingen aanslepen en behandelde ze pas als ik er echt last van had. Vaak was het dan ook te laat. In totaal zijn er nu drie tanden ontzenuwd en zou ik eigenlijk drie kronen moeten krijgen. Eentje is vrij cruciaal maar de twee anderen zijn eerder een esthetische keuze. Maar dat is voor later.

Ik kan jullie ook vertellen dat naar de tandarts gaan een dure grap is. Ik durf zelf niet op te tellen hoeveel het mij gekost heeft. Ik ben al blij dat ik het gros ervan terugbetaald krijg van de mutualiteit. Maar het is voor het goede doel en dat ik niet op mijn 30 of 40 jaar met een valse gebit moet rondlopen.

Bon. Vanmorgen heeft de tandarts het zaakje ontzenuwd. Met twee spuiten, één in het tandvlees en één in het verhemelte werd goed een kwart van mijn gezicht buiten strijd gesteld. Zalig gevoel anders, want voor het eerst in een week was alle pijn weg. Dan werd er overgegaan tot actie, gaatje boren en vervolgens met een naald het zaakje volledig eruit halen. Een vrij aparte, zoniet desondanks pijnlijke, ervaring.

Op dit moment is het gaatje open voor drainage. Ik moet maandag zo snel mogelijk een afspraak in Antwerpen maken voor verdere schoonmaak en definitief stoppen. Ook de vulling van de snijtand moet opnieuw gedaan worden.

Qua pijn valt het mee. Ik voel nog wel wat pijn, maar dat heeft meer te maken met de ontsteking die verder moeten genezen dan wat anders. Ik blijf voorlopig aan de antibiotica en de pijnstillers. Anders moet ik zeggen dat de druk op mijn tanden éindeljik weg is. Dixit mijn moeder:

’t Is gelijk of uw tand is teruggeweken. Gisteren zat gij met een dikke lip en was die tand gelijk aan het weglopen.

Grafische beschrijvingen daargelaten voelde het eigelijk ook zo aan.

To be continued…

Bon. Het verdict bij de tandarts was niét goed. Even een casualtyreport en een bodycount.

• De vulling in het wortelkanaal van mijn rechtersnijtand heeft besloten om zich te nestelen in het bot van mijn kaak en vrolijk ontstekingen te veroorzaken.
• Zijn buur, de rechterhoektand, heeft de pijp aan Maarten gegeven en moet dringend worden ontzenuwd.
• Ik ben ooit op mijn snijtanden gedetst toen ik nog jong en onbezonnen was (oké, ’t was in ’t lager schoolken). Ik loop sindsdien rond met valse stukjes die ze daar hebben aangepakt. Die dingen zijn dringend aan vervanging toe.
• Drie weken geleden werd er een een gaatje linksachter vastgesteld tijdens jaarlijkse controle. Dat zou normaal gezien morgen moeten worden gestopt. Aangezien ontstekende tandzenuwen een stuk pijnlijker en dringender zijn, denk ik dat dat nog eventjes zal moeten wachten. Een mens moet zijn prioriteiten kennen.

Voor zij die het zich afvragen, ja, ik poets tweemaal daags mijn tanden. In het verleden heb ik al afgezien met een beugel. Er werden mij zelfs vier kiezen ontnomen om te maken dat mijn tanden in het gelid zouden blijven. Ik ben dus de eerste om te beseffen dat een mens goed zorg moet dragen voor zijn of haar bijtertjes. Helaas, helaas. Zelfs al poets je nog zo goed, als het tegenzit, dan beland je hoe dan ook op die stoel.

Overigens zit ik ook nog eens aan de antibiotica om de ontstekingen te remmen. En ik neem ook nog eens Brufen tegen de pijn. Ze zouden de mensen die dat maken een standbeeld moeten geven! Niets hielp, dafalgan forté niet, nurofen 400 niet, neen, ’t was pas met Brufen dat ik na een kleine vier dagen van helse pijnen een beetje op adem kon komen.

Tenslotte: ik heb geen angst voor de tandarts. Gelukkig. Maar een ontstoken en dode zenuw weglaten nemen is zowat het pijnlijkste wat een mens zich kan voorstellen. Nochtans ga ik daar morgenochtend voor. Niet omdat ik masochistisch ben aangelegd, maar omdat ik uit ervaring goed genoeg weet hoeveel verlichting dat met zich meebrengt. Wie morgen er even bij stilstaat, zo rond 11u ga ik negen tegen tien door een paar heel moeilijke momenten.

’t Is officieel. Ik ben een mutantje. Altijd al geweten hoor, maar toch.

Daar waar gewone mensen geboren worden met 4 wijsheidstanden heeft moeder natuur mij gezegend met 5 stuks.

Of nog, hoe – bij hoogdringendheid – een visite aan een andere tandarts tot nieuwe, schokkende ontdekkingen kan leiden.

Nog al een geluk dat ik ze niet moet laten trekken!