Shoppen

Kijk ik er even naar uit! Zaterdag gaan we een dagje naar Londen! De tickets voor de Eurostar hebben we via een spaaractie van HLN goedkoper gekocht een paar weken geleden.  De afgelopen dagen was het neuzen in de Lonely Planet gids van Londen op zoek naar leuke highlights die we willen zien en strategisch onze shoppingspree voorbereiden.  Op dit moment vertrekken we om – urgh – 5 uur ’s morgens uit Brugge om rond 8 uur plaatselijke tijd in St-Pancras te arriveren. In de voormiddag proberen we alvast niet verloren te lopen in het British Museum en in de namiddag trekken we verder de stad in.  Echt een vast plan hebben we niet, maar het is zeker niet de bedoeling om ons de voeten van het vege lijf te lopen zodat we toch maar zoveel mogelijk zien.

Oh well!

Ik koos ervoor om de drukte van het weekend te vermijden en het shoppen tot het laatste moment te houden. Niet dat er nu ook weer zoveel te shoppen viel: cadeautjes voor mijn ouders, grootouders en peter. Kerstmis vieren we doorgaans in bijzonder kleine kring aangezien ik eigenlijk nauwelijks echt directe familie heb. Geen nonkels, tantes en zeker geen eindeloze reeksen neven of nichten. Kerstavond zelf houden we het dan weer op fondue met een toetje.

Afin, ergens lijken deze vijf tips van Lifehacker mij nog iets om deze dagen wat door te komen. Ik zou hier wat orde in de chaos van mijn papierberg willen brengen. En er is nog BarcampGent waarvoor ik een aantal ideeën tot een degelijke presentatie zou willen verwerken. En ik zou eigenlijk ook mijn harde schijven eens wat moeten uitkuisen en heroganiseren. Much to do, much to do!

Nu ja, oudejaarsavond vier ik dan wel weer in breed gezelschap. No sweat, dus!

Bij deze wens ik iedereen een zalige kerststronk! En als extraatje: The Corrs met O Holy Night!

Het kan dus. Twee mannen die zonder vrouwelijke begeleiding gaan shoppen. In hartje Antwerpen nog wel. Dat gebeurde dus gisterenmiddag. Kameraad B. had een nieuwjaarskostuum van doen en ik wilde gewoon wat propere dingen scoren. Dus trokken we vol goede moed richting Meir.

Alleen, kledingsadvies op zelfstandige basis geven heb ik nog nooit écht gedaan. Ik zou moeten betrouwen op de jaren ‘ervaring’ die ik had opgebouwd toen ik, meer dan mij lief was, allerhande kledingswinkels werd binnengesleurd en pashokjes met stapels artikelen werd ingeduwd.

Nu is het zo dat ons mannelijk instinct vrij snel in actie trad. Je neemt iets uit het rek, je beschouwt het kritisch en neemt het mee waarna al snel de nood vervalt om ook nog andere dingen gelijk uit te proberen. Bovendien viert onzekerheid hoogtij: hoe fout is de combinatie die je vast hebt? Passen de kleuren? Is het wel het juiste model? Mag het een maatje meer of minder zijn? Zal het wel passen bij het jasje dat je natuurlijk niet bij hebt? Stress mensen, stress! Want als je mening wordt gevraagd, wil je toch niet het foute advies geven. En terwijl je staat te wachten bij de pashokjes heb je het gevoel dat je door de aanwezige dames ook nog eens zelf wordt getaxeerd.

Zo eindigde B. al snel met een donkere broek, bordeaux hemd en lichte pull. Vraag was natuurlijk of de keuze de test van zijn wederhelft zou doorstaan die avond. Gelukkig was dat het geval. Blijkbaar viel het al bij al wel mee. Oef! Ik ben blijkbaar toch geen zo’n slechte raadgever als ik vreesde te zijn. De jeansbroek en de twee nieuwe hemden die ik in de Celio heb gekocht zullen dan ook wel geen absolute ramp zijn.

De vele verafschuwde strooptochten tijdens de solden uit het verleden hebben mij dan iets onverwachts bijgebracht: een zeker gevoel om vrij aanvaardbare kledingkeuzes te maken.

Zo. Vanmiddag hebben we de cadeau’s gehaald. Ik heb altijd de neiging om te wachten tot het laatste gaatje. En daar heb ik een goede reden voor: ik heb eigenlijk de pest aan shoppen. Voornamelijk de grote massa volk die zich massaal op de winkels gooit om toch maar iets te hebben.

Vanmiddag kon ik er nog moeilijk onderuit: ik moest en zou een aantal cadeau’s kopen voor onze ouders. Dus heb ik mij maar gesmeten op de Brugse binnenstad. De cadeau’s kiezen was niet echt een groot probleem. Maar de feitelijke aanschaf is dat wel: lange rijen in véél te kleine winkels. De Brugse huizen zijn eigenlijk niet berekend op winkelpanden waar de massa elkaar onder de voet loopt. Bovendien is het met uitkijken geblazen dat je niets van de rekken en zo stort. Eenmaal in de rij voor de kassa is het wachten geblazen. De kerstmuzak hielp mij écht niet vooruit. Op het einde had ik hield er aan de ene kant een vrij agressief gevoel aan over en aan de andere kant kon ik niet snel genoeg terug buiten zijn. Op straat was niet heel veel beter: je kon niet voor- of achteruit door slenterende mensen voor je die bij elke etalage blijven hangen. Dan maar over straat.

Afijn, ik ben er uiteindelijk toch geraakt en zit ik weer 365 dagen safe vooraleer opnieuw te moeten. Nu maar hopen dat de cadeau’s in de smaak vallen.

Hoezee! Hip, hip Huzzah! Etc.

In een pure wanhoopsdaad ben ik gisterenmiddag na het shoppen (Codename: Operatie Korte Broek) in de Photohall te Brugge binnengestuikt met de vraag of er nog een d50 kit op stock was. In de winkel hadden ze er alvast geen, maar de bedienden waren wel bereid even te kijken. En jawel hoor: ze hadden nog 5 exemplaren over Vlaanderen in voorraad. Na de nodige telefoontjes gepleegd te hebben, zou er nu eentje op weg zijn naar Brugge. Jawel, volledig gereserveerd voor mij! Normaal mag ik mij zaterdag richting winkel begeven om de camera op te halen!

Is de zoektocht finaal voorbij? Hout vasthouden want ik zal pas gerust zijn als het toestel hier op mijn bureau ligt en het na twee, drie weken geen fabricagefoutjes vertoont!