Schrijven

’t Is dat ik zelden eens een gedicht op papier zet. Laat staan in ’t Engels. Maar voor Gedichtendag schrijf ik graag eens iets voor Twitter dat de laatste dagen wel bijzonder defunct lijkt te zijn.

Something is technically wrong Thank you for noticing While in unison every bird is lamenting as they sing that old, old song Please, Twitter, please Bring back that beat That beat which we so much long

’t Moet niet altijd Hans Andreus zijn…

Hm. Gisteren heb ik in de Delhaize in mijn mandje een Humo met de gratis ex-drummer film/boek combo gegooid. Ik had de cd van Sarah Bettens reeds gemist (maar wel achteraf besteld, benieuwd of ik hem ga krijgen) dus deze wilde ik niet zo snel aan mij voorbij laten gaan.

Ik ben geen groot fan van Brusselmans. Zijn column in Humo lees ik slechts sporadisch. Eerlijk gezegd vind ik dat hij ver-schrik-e-lijk saai schrijft. Opeenstapelingen van triviale handelingen met tussendoor eens iets om te shockeren. Misschien dat er in zijn novellen toch iets meer diepgang steekt.

Ex-drummer dan maar. Ik heb gisteren goed de eerste vier hoofdstukken gelezen en het viel mij tegen. Het is allesinds een stuk beter dan zijn columns in de Humo, maar zijn schrijfstijl vind ik helemaal niets. Het heeft allemaal nogal veel weg van de opstellen die je schrijft als je een jaar of 10 bent en in de lagere school zit. Grammaticaal correcte volzinnen zijn dan belangrijker dan diepgang die je in je verhaal steekt. Wel, hetzelfde gevoel heb ik bij Brusselmans.

Neemt niet weg dat de inhoud van zijn werk verre van slecht is want hij weet toch spot-on uit-het-leven-gegrepen taferelen te beschrijven. Ach, ik denk dat het zo’n schrijver is waar je helemaal voor of tegen bent. Ik voel mij nu zeker niet aangesproken om zijn volledige oeuvre te verslinden. Benieuwd naar de film ex-drummer eigenlijk…

Volgens collega MJM schijn ik een heel grappige schrijfstijl er op na te houden. ’t Is fijn om te weten maar nu ga ik even heel hard mijn billen moeten dichtknijpen om geen groot gedacht van mezelve te krijgen.

Volgende vraag is natuurlijk: hoe doe ik dat toch? Wel, het ligt maar aan waar een mens de inspiratie vandaan kan halen. Pietel blogde onlangs nog dat een weblog bij houden een goede vijftien minuten per dag in beslag neemt. Observeren en de wereld opnemen is inderdaad dé basis. Zoals jullie ongetwijfeld wel zullen gemerkt hebben kan oeverloos oerwouden verzetten over het Belgische Spoor. En nu ik toch on the subject ben: laat ik er maar meteen nog maar een boomje aan toe voegen.

Ongetwijfeld werden jullie ook geconfronteerd met het leve de trein evenement dit weekend. Een mooi initiatief want onbekend is onbemind en het is altijd leuk om eens achter de schermen kijken van wat onze natie voortbeweegt. Ik had het programmaboekje kort even ter hand genomen en het viel mij op dat het spoor werd geprofileerd als een trendy moderne maatschappij. Niettegenstaande daar een bodem van waarheid in zal zitten werden we vanmorgen met de keiharde waarheid geconfronteerd: een rode boemel uit de jaren stillekens tufte toen Brugge binnen. Moesten we daarmee richting Antwerpen? Ja! Dat was dus de IC trein. Om 7 uur ’s morgens was het stel zelfs onverwarmd na een nachtje op een koud rangeerterrein. Ik moet er geen tekening bij maken dat het met veel schokken, stampen en lawaai richting Antwerpen ging. Dikke pret!

De ervaring bevestigt dat het Spoor er graag een dubbel gezicht op nahoudt: trendy en modern voor de gemiddelde toerist en dagjesmens, maar weinig toegeeflijk en zeer sober als het forenzen betreft.

Ben ik dus content dat ik de straffen die de NMBS uitdeelt omdat ik buiten de provincie werk, slechts twee keer per week moet ondergaan, dan vind ik het haast jammer dat ik dergelijke ervaring moet missen om toch over iets te kunnen schrijven.

Een prettig moederdag gewenst! Hoeze. Ik heb mijn moeke alvast in de bloemetjes gezet vanmorgen. Ik wilde ze verrassen met een doos Antwerpse handjes. Maar toen ik gisteren in de bakkerij stond kreeg ik te horen dat ze die enkel op dinsdag produceren. Bugger! Geen erg, dan koop ik er volgende week wel…

Overigens kan ik zeggen dat mijn moeder al flink wat jeugdboeken heeft geschreven. Reflectie leert mij dat ze ondertussen al een jaar of 10 aan het schrijven is. Vroeger, toen wij klein waren, las ze ons ’s avonds voor uit – onder andere – de boekjes van Averbode. Of de sprookjes van Andersen. Later stimuleerde ze ons om zelf veel te lezen. Dat pakte vooral bij mij: ik verslond tonnen boeken en boekjes gaande van spannende verhalen tot informatieve boeken, over de reeksen van Artis-Historia tot de trilogieën van Thea Beckmann. Ik hou daar nu een wand vol boeken aan over! De laatste jaren is lezen iets waar ik een stuk minder tijd voor heb (en ook wel neem). Maar als ik de kans krijg – bijvoorbeeld op reis, in de vertrekhal van een luchthaven – dan zal je mij al snel in het gezelschap van een boek zien.

Dank u! Zou ik zo zeggen!

Het ziet er toch al beter uit. Vandaag een beetje een doorbraak gehad op het werk. Ik ben momenteel bezig met een tekst waarvan tegen eind september er een eerste draft moet zijn. Onderzoek voeren voor de tekst is op dit moment vooral véééééél nadenken en introspectie. Maar vorige week zat ik toch wat vast. Naar waar moest het gaan? Hoe pakken we het aan? Welke thema’s snijden we aan? Ik had al een aantal probeersels geschreven maar zowel ik als collega W. keurden die af. Kortom, ik zat vast. En ik kon nog meer literatuur lezen, deblokkeren ging niet lukken.

Maar nu na een weekend met totaal andere zorgen te zijn geconfronteerd heb ik wat afstand kunnen nemen. Vandaag het zaakje nog eens bekeken en vanmorgen – ondanks de verrokken kuit en dijspieren van mijn rechterbeen – geheel en al zen geworden. En ja hoor, tegen de middag had ik een oplossing waar we ons beiden in kunnen vinden. Triomf! En goed dat dat doet! Zo’n succesje had ik eigenlijk dringend nodig. Nu is het zaak om verder uit te schrijven. Pronto zelfs! Want zo heel erg veel tijd voor de verdere inhoudelijke uitwerking is er niet meer. ’t Wordt dus nog spannend.

Omdat iedereen die tegenwoordig invult ga ik dan ook maar over tot spontane schuldbekentenissen…

Ging je graag naar school? Waarom wel of niet?

Niet bepaald. Dat had alles met de sfeer te maken. Ik zat dan ook op een college met een reputatie. Niet dat ik geen vrienden had, maar ik was ook niet bepaald the popular kid on the block. Eigenlijk keek ik best wel uit naar de dag dat ik het achter de rug zou hebben.

Wat was je lievelingsvak op school?

Cultuurvakken, geschiedenis op kop. De appel valt niet ver van de boom en ik koos bewust voor Grieks-Latijn. Wat dat betreft had ik ook goede leerkrachten en treffelijke punten. De lessen esthetica en geschiedenis waren zo’n beetje de hoogtepunten van de week.

De klassieke talen kwamen daarachter. Hoewel niet altijd even eenvoudig vond ik Ovidius en Tacitus werkelijk de bom. Ik heb hier ook nog schriften vol vertalingen van Homeros liggen!

Wat was je minst favoriete vak op school?

Wiskunde en vakken zoals fysica of biologie. Ik zat dan ook in klas met mannen die tegenwoordig doctorandi zijn in de zuivere wiskunde of de kwantumfysica. Dat betekende dat kneusjes al vroeg werden gelost. Alle bijlessen ten spijt was ik altijd gebuisd. Bovendien kregen we 6 uur wiskunde op 4 uur tijd. Nochtans vind ik wiskunde op zich best wel leuk. In de laatste twee jaren zat ik samen met een “normale” klas, kreeg ik 3 uur wiskunde en kon ik beter volgen, maar de schade was wel geleden. Ondertussen heb ik mij met mijn diploma Toegepaste Informatica zwaar gebroken met het verleden.

Wat zat er allemaal in je pennezak op een doorsnee schooldag?

Voornamelijk schrijfgerief. Brol zat er niet in. Bovendien verloor ik altijd de helft van wat er in mijn pennenzak zat zodat ik van tijd tot tijd enkel aangewezen was op een stomp potlood of leentjebuur moest spelen.

Wat heb je gedaan op je “honderd/vijftig dagen”?

Wij moesten zeer braaf zijn. Geen bloem of eieren en het gebruik van confetti was aan banden gelegd. Bovendien organiseerde school een zwaar zuigend optreden van een entertainer. Gelukkig hadden we zelf ook een optreden in de namiddag georganiseerd: een persiflage op Alles kan beter. Ik speelde Rob Van Oudenhoven, dat waren mijn five minutes of fame op school. Veel heb ik ’s avonds niet gefeest: ik zat in die week met een zware griep. Dat ik sowieso meedeed met de school was tegen doktersbevel. Uiteindelijk werd het een bioscoopje met kameraad B. Als ik mij goed herinner hebben wij deze film gezien. Enfin ja, niets spectaculairs dus.

Ja, het is warm. Ja, het wordt nog warmer. Pff. Eigenlijk is het nog een geluk dat het archief verhuisd. Zo werd ik vandaag opgevorderd van mijn gewone bezigheden zoals het schrijven van een artikel – *zwaait eens naar Petra* – en ander werk. Ik mocht meehelpen met het verleggen van enkele honderden legplanken in de archiefcontainers van het nieuwe gebouw.

Nu moet je weten dat archief best op een constante temperatuur wordt bewaard. En zoals het een state-of-the-art archiefgebouw betaamt zijn wij daar dus ook op uitgerust: grote airco’s in élke container. Dat betekende dat ik de ganse voormiddag in een frisse 16/17 graden met legborden mocht sleuren wegens handen te kort. Ha!

Deze middag had ik minder geluk want toen kwam de versterking opdagen. Ik werd terug verwezen naar het bloedhete kantoor waar ik de laatste twee jaar huis heb. Hmpf. Dan nog maar wat verder brielen aan mijn artikel.

k! Stefan heeft ons interview van afgelopen vrijdag op Antwerpen Blogt gegooid! Je kan ze al ginder stromend beluisteren en natuurlijk ook downloaden.

Tot nu toe heb ik niet veel aandacht aan het fenomeen besteedt. Niet dat ik er zelf mee ga beginnen. Eug zegt het in zijn podcast al: het is iets anders dan zomaar wat schrijven. Je moet iets coherent weten te brengen en er kruipt tijd en moeite in voorbereiding en nabewerking. Enfin, ik ben dan ook meer geïnteresseerd in het luisteren naar goede podcasts. Ik ga daar eens mee moeten beginnen en al doende mensen met weinig bandbreedte verder tot wanhoop drijven.

Ik denk trouwens dat er iets mis is met zijn opnameapparatuur want ik vind mezelve vre-se-lijk nasaal klinken. Gelukkig nog net geen nanny Fine toestanden. Misschien lag het aan de Bangelijke. Maar van één glas ga ik zo niet spreken. Mensen, in het echt klink ik dus niet zo.