Rust

Ik zou morgen richting Saint-Jean-Pied-de-Port sporen, maar ik heb mijn plannen gewijzigd en dit jaar wandel ik geen Camino.

Waarom? Mijn voorbereiding kwam niet bepaald van de grond. Drie weken geleden moest ik vaststellen dat ik niet met hetzelfde enthousiasme naar de trip toeleefde als de voorbije jaren. Ik voelde vooral zelf opgelegde druk, en da’s niet de juiste insteek om bijna 300km doorheen een land te trekken.

Ondertussen geniet ik nu van twee weken rust tijdens deze paasvakantie.

Ik had een maand vakantie genomen. Tijdens de Gentse Feesten sluit de Universiteit haar deuren, en dus plakte ik er ineens nog drie weken achter. Tijd om eens echt op adem te komen.

We trokken in de eerste week naar onze vast stek in Toscane en de Italiaanse zon. Helaas hadden we een verstekeling mee: Corona had ons te pakken. Eerst Marjan, daarna ikzelf. Dat gaf een paar dagen stevig koorts, een pijnlijke keel en heel weinig energie. Desondanks hebben we er het beste van gemaakt en zo veel als mogelijk van de reis proberen genieten. Sowieso was het plan om met de voetjes omhoog en een boek in de hand te rusten en te laveren tussen strandstoel en zwembad. En da’s best goed gelukt.

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Bugger. Sinds een week of zo zit ik met een pijntje in mijn rechterschouder. Het begon onschuldig, maar sinds ik van toprope over geschakeld ben op boulderen is het erger geworden. Het is zo’n zeurende pijn vlak boven mijn biceps telkens ik mijn arm ophef.  Mijn lichaam maakt mij duidelijk dat ik mijn rechterarm de laatste weken wat hard onder druk heb gezet.

Natuurlijk ga ik on line op zoek naar meer informatie. En dan kom je websites tegen zoals climbinginjuries.com die u dan de stuipen aan jagen. Zoals het aanvoelt lijkt het me de “Rotator cuff strain” te zijn. Ik had me dinsdag na de laatste sessie voorgenomen om de klimactiviteit tijdelijk op te schorten. Lijkt me dus dat ik het toch tot ergens halverwege juli rustig aan moet doen met die schouder.

Kun’t ge het geloven? Maar ik ben met vakantie! Ik kan mij niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik nog eens vakantie heb genomen. Echt vakantie dan. Het soort waar alle zorgen ver weg zijn en je enkel maar hebt te genieten van de rust.

Wel, ik ben dus op dat soort vakantie.

Eindelijk.

Vorige week was ik nog in Denemarken voor DrupalCon Kopenhagen en vandaar ben ik rechtstreeks doorgevlogen naar Zwitersland. Met een tussenstop in Zürich ben ik zaterdagmorgen aangekomen in Grächen, Mattertal. Ik tik tik dit in de relatieve schaduw van besneeuwde toppen zoals de Weisshorn, Seetalhorn, Bishorn en in de verte de Matterhorn.

Okay. Dit weekend was er eentje om tot rust te komen. Ik heb vrij letterlijk niets nuttig gedaan. En proberen ook niet aan het todo-lijstje te denken: werk, mollom, opruimen, e-mail afwerken, foto’s verwerken,… Of toch proberen zoveel mogelijk met mijn fikken ervan af te blijven.

Het resultaat is dat ik in plaats van ongedurig op de F5 knop op facebook, google reader en twitter te rammen, eindelijk eens tijd had om andere – ontspannende – dingen te doen. Zoals zaterdagmiddag alle reisbureau’s in Brugge aflopen. Kameraad Twanne en ik willen eind oktober immers een roadtrip door Canada doen. En dat betekent nu voorbereiden. En ja, reisbrochures bekijken, huurauto’s selecteren, nadenken over wat we willen zien,… is eigenlijk best wel ontspannend.

Crash. Reboot. Life got the better out of me!

Het zat er al een flinke tijd aan te komen maar gisterenavond is het er dan toch van gekomen: stevige crash en vandaag een burn out. Ik had mij vanmorgen stevig overslapen en zo ongeveer elke actie die ik onderneem kost mij erg veel moeite. Nu was ik gelukkig niet te laat op het werk maar de gang ernaartoe kan op zijn best worden omschreven als zwalpend. Neen, ik had de avond niet gedronken en ik was voor mijn doen vroeg in bed gekropen. En ook mijn eetlust is eigenlijk volledig weg en blijkbaar toont dat zich.