Rust

Ik zou morgen richting Saint-Jean-Pied-de-Port sporen, maar ik heb mijn plannen gewijzigd en dit jaar wandel ik geen Camino.

Waarom? Mijn voorbereiding kwam niet bepaald van de grond. Drie weken geleden moest ik vaststellen dat ik niet met hetzelfde enthousiasme naar de trip toeleefde als de voorbije jaren. Ik voelde vooral zelf opgelegde druk, en da’s niet de juiste insteek om bijna 300km doorheen een land te trekken.

Ondertussen geniet ik nu van twee weken rust tijdens deze paasvakantie.

Ik had een maand vakantie genomen. Tijdens de Gentse Feesten sluit de Universiteit haar deuren, en dus plakte ik er ineens nog drie weken achter. Tijd om eens echt op adem te komen.

We trokken in de eerste week naar onze vast stek in Toscane en de Italiaanse zon. Helaas hadden we een verstekeling mee: Corona had ons te pakken. Eerst Marjan, daarna ikzelf. Dat gaf een paar dagen stevig koorts, een pijnlijke keel en heel weinig energie. Desondanks hebben we er het beste van gemaakt en zo veel als mogelijk van de reis proberen genieten. Sowieso was het plan om met de voetjes omhoog en een boek in de hand te rusten en te laveren tussen strandstoel en zwembad. En da’s best goed gelukt.

De tweede week was dan vooral platte rust. Veel platte rust.

De derde week, dat was er een voldoende door komen om naar Rammstein in Oostende te gaan kijken. Geweldig concert. Magistrale show. Veel vuurwerk en een goede mix klassiekers en nieuwe songs. Deutsche Gründlichkeit en zo. Helemaal af.

De laatste week, dat was de geboorte van het eerste nichtje langs mijn kant van de familie. En haar broertje, mijn neefje / petekind, op logement.

Dan volgde mijn verjaardag en het einde van de vakantie. Helaas moesten we de feestelijkheden annuleren wegens dat ik andermaal koorts en ellendig werd. Tweemaal op vier weken dat verdiende een bezoek aan de dokter. Een bloedonderzoek later blijkt dat ik een serieus te kort heb aan vitamine D. Ondertussen ben ik terug genezen en heb ik voor de komende twee maanden een stevige vitaminekuur voor geschreven gekregen.

Een vakantie met wat ups en downs en vooral veel verplichte platte rust. Wat eigenlijk zo slecht nog niet was tussen de hitte en droogte. Uiteindelijk heb ik nauwelijks een computer aangeraakt. Of het was misschien om eens een spelletje te spelen. Nu ik terug aan de slag ben kan ik wel zeggen: ik merk dat. Het doet deugd om zo ontspannen het digitale leven terug te hervatten.

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

Blijkt dus dat ik inderdaad met een ontsteking zit en de juiste reactie had om tijdig te stoppen. Zoals ik nu merk geneest dat inderdaad langzaam aan met voldoende rust. Ik mag zelfs terug voorzichtig beginnen klimmen! (juij!!) Maar ik moet dat wel met de nodige dosis gezond verstand doen. Mijn schouderspieren hoor ik gerichter te trainen en te verstevigen met oefeningen zodat de boel minder snel geblokkeerd geraakt. Ik heb een paar beurten kine voorgeschreven gekregen omdat die aan te leren. En in de toekomst moet ik ook echt uitkijken tijdens het klimmen zelf, juiste klimtechniek hanteren, liefst onder begeleiding klimmen (lees: met zijn tweetjes) en bij voorkeur met een goeie opwarming vooraf. Logisch, dat wel, maar wel iets wat ik allemaal ga moeten leren.

In ieder geval, de orthopedist vertelde me dat de rek merkbaar uit een mens begint te gaan vanaf zijn 30. Voor veel amateursportlui is dat het moment om te stoppen. Maar klimmen is naar zijn mening geen zo’n blessuregevoelige sport en als ik goed naar mijn lichaam luister mag ik nog heel lang de klimgordel blijven aantrekken.

Juij! Met het gereis in het vooruitzicht pik ik de extra weken rust nog even mee. Eind augustus, begin september laat ik mij niet meer tegen houden om een teen in het water, erm, voet tegen de muur te plaatsen. Dat mag dan ook wel na twee maanden rust.

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Ondertussen ga ik straks mijn vierde week in zonder sport. Als voormalig onsportieveling is het nogal bevreemdend om vast te moeten stellen dat stil zitten nogal frustrerend kan zijn. Ik moet het wel volhouden tot de pijn bij het bewegen weg is en ondertussen tijdig soigneren met een ijspak.

Hopen dus dat het niet iets is waar ik héél lang mee op de sukkel ga blijven. In september gaat hier in Brugge de nieuwe klimzaal open, heb ik begrepen, en daar wil ik maar wat gebruik van kunnen maken.

Bugger. Sinds een week of zo zit ik met een pijntje in mijn rechterschouder. Het begon onschuldig, maar sinds ik van toprope over geschakeld ben op boulderen is het erger geworden. Het is zo’n zeurende pijn vlak boven mijn biceps telkens ik mijn arm ophef.  Mijn lichaam maakt mij duidelijk dat ik mijn rechterarm de laatste weken wat hard onder druk heb gezet.

Natuurlijk ga ik on line op zoek naar meer informatie. En dan kom je websites tegen zoals climbinginjuries.com die u dan de stuipen aan jagen. Zoals het aanvoelt lijkt het me de “Rotator cuff strain” te zijn. Ik had me dinsdag na de laatste sessie voorgenomen om de klimactiviteit tijdelijk op te schorten. Lijkt me dus dat ik het toch tot ergens halverwege juli rustig aan moet doen met die schouder.

Zouden supermannen zoals Alex Honnold daar dan ook niet mee te maken hebben?

Kun’t ge het geloven? Maar ik ben met vakantie! Ik kan mij niet meer herinneren hoe lang het geleden is dat ik nog eens vakantie heb genomen. Echt vakantie dan. Het soort waar alle zorgen ver weg zijn en je enkel maar hebt te genieten van de rust.

Wel, ik ben dus op dat soort vakantie.

Eindelijk.

Vorige week was ik nog in Denemarken voor DrupalCon Kopenhagen en vandaar ben ik rechtstreeks doorgevlogen naar Zwitersland. Met een tussenstop in Zürich ben ik zaterdagmorgen aangekomen in Grächen, Mattertal. Ik tik tik dit in de relatieve schaduw van besneeuwde toppen zoals de Weisshorn, Seetalhorn, Bishorn en in de verte de Matterhorn.

Wat vooral opvalt is de stilte. En de tijd. Alles gaat hier een stuk trager en gemütlicher in de bergen. Puur onthaasten. Nu besef ik meer dan ooit in wat voor opgefokte ratrace we in België eigenlijk wel niet  leven. Serieus, gasten, een mens wordt daar eigenlijk moe van zonder het echt zelf te beseffen. Afin, tot ge in de bergen aankomt en de eerste vier dagen 12+ uren aan een stuk door slaapt.

Wat doe ik hier vooral? Bergwandelingen maken, vaneigens! Vandaag ben ik tot 2.230 meter geklommen. En morgen gaat het richting 2.600 meter. Alwaar een panorama over de Rhône-, Saas- en Mattervalei mij wacht. Dit is letterlijk het dak van Europa.  En het eten? Rösti mit Bratwurst! En fondue! En Raclette! En Apfelstrüdl! En genieten van de zon die hier momenteel zijn uiterste best doet. En, en, en… wel, vanalles eigenlijk. Alles behalve Internetten eigenlijk. Of toch, om dit even neer te pennen.

In ieder geval, de batterijen worden hier stevig opgeladen om als verfriste mens terug de draad op te pikken.

Okay. Dit weekend was er eentje om tot rust te komen. Ik heb vrij letterlijk niets nuttig gedaan. En proberen ook niet aan het todo-lijstje te denken: werk, mollom, opruimen, e-mail afwerken, foto’s verwerken,… Of toch proberen zoveel mogelijk met mijn fikken ervan af te blijven.

Het resultaat is dat ik in plaats van ongedurig op de F5 knop op facebook, google reader en twitter te rammen, eindelijk eens tijd had om andere – ontspannende – dingen te doen. Zoals zaterdagmiddag alle reisbureau’s in Brugge aflopen. Kameraad Twanne en ik willen eind oktober immers een roadtrip door Canada doen. En dat betekent nu voorbereiden. En ja, reisbrochures bekijken, huurauto’s selecteren, nadenken over wat we willen zien,… is eigenlijk best wel ontspannend.

Natuurlijk heb ik ook andere dingen gedaan. Genoten van een stevige Guinness, gebowled, onnozele maar toch ook wel heel erg leuke scoutsspelletjes doen, eindeloos Team Fortress 2 spelen met broer E. en kameraad Alex, lezen, muziekjes luisteren, bedenken dat Janis Joplin onontbeerlijk is voor je collectie, paar episodes van Firefly bekijken, wat lummelen, spelen met de katten,…

En hoe ik mij nu voel? Al een stuk beter! Laten we het wel nog wat rustig aan doen de komende weken om tegen 16 juni helemaal klaar te zijn.

Crash. Reboot. Life got the better out of me!

Het zat er al een flinke tijd aan te komen maar gisterenavond is het er dan toch van gekomen: stevige crash en vandaag een burn out. Ik had mij vanmorgen stevig overslapen en zo ongeveer elke actie die ik onderneem kost mij erg veel moeite. Nu was ik gelukkig niet te laat op het werk maar de gang ernaartoe kan op zijn best worden omschreven als zwalpend. Neen, ik had de avond niet gedronken en ik was voor mijn doen vroeg in bed gekropen. En ook mijn eetlust is eigenlijk volledig weg en blijkbaar toont dat zich.

Het ambetantste zijn de moodswings. Ik heb de afgelopen 24 tot 36 uur een paar zeer donkere momenten gehad en ik heb waarschijnlijk een paar dingen uitgekraamd die ik niet altijd even hard meende. Berouw komt altijd na de zonde natuurlijk.

Voor het komende weekend neem ik maatregelen: ik had een diner in Lier en een housewarmingparty in Antwerpen op de agenda staan maar die ga ik niet halen. Ik dwing mezelf platte rust. Ik ben daarjuist richting Standaard boekhandel getrokken en ik heb mij twee pockets aangeschaft. Lunar Park van Brett Easton Ellis en JPod van Douglas Coupland. Ik zeulde al drie weken met cadeaubons van kerstmis in mijn tas die dringend op moesten. Het is al véél te lang geleden dat ik mij rustig in een boek kon verliezen. Met een stevige streep muziek en wat sneukelarij trek ik zo het weekend in.

Waarom nu? Wel, ik leid de laatste maanden niet bepaald een zeer regelmatig leven. Ik heb op zijn minst een paar zware knopen moeten doorhakken en de drukke agenda zowel op het werk en als daarbuiten hebben hun tol geëist. Bovendien kan ik mij eigenlijk maar moeilijk ontspannen: zelfs als ik dat even probeer zit ik met het hoofd bij al die zovele dingen die nog op de plan liggen.De zomerse hitte van de laatste dagen en een stevige rit op de emotionele rollercoaster waren eigenlijk de spreekwoordelijke druppel. Tjah, ik ga soms over mijn grenzen heen… en nu heb ik zo in de dip vooral het gevoel dat ik verkrampt in een hoekje gedrumd zit zonder echt een uitweg te zien.

Afin, het komt wel in orde. Een paar nachtjes stevig doorslapen en twee stressvrije dagen zouden toch al een zet in de goede richting moeten zijn.

Tot na het weekend alvast!