Pijn

Ik vecht al lang met occasionele lage rugpijnen. Een zitten beroep en pendelen heeft daar wel iets mee te maken. Lange uren op een stoel, da’s niet zo gezond. Maar de laatste weken is het toch geëescaleerd.

In maart ben ik terug beginnen boulderen in mijn favo klimzaal. Terug, inderdaad, want eind vorig jaar belesseerde ik de A2 pulley in mijn rechter middenvinger. Met de nodige rust is dat wel goed gekomen. Maar toen begon mijn rug te mankeren. Het begon met een beetje rugpijn, maar, verontrustender, ook heel af en toe een raar gevoel in mijn linkerbeen. Niet goed!

Ondertussen ben ik zo’n tien weken post-op. Twee maanden en een beetje. Waar sta ik nu zo ongeveer?

• Sinds twee weken rijd ik terug met de fiets. Ik leg dagelijks de 7 kilometer heen en terug naar het station af. Voor mijn operatie eindigde dat altijd met drukkende pijn vlak onder mijn sleutelbeen. Die is nu volledig verdwenen.
• Ik kan terug alle dagdagelijkse bewegingen – van autorijden tot computeren –  uitvoeren zonder pijn. Dat was voorheen ook niet het geval.
• Mijn arm blokkeert niet meer als ik die boven mijn hoofd gestrekt laat zakken. Mijn ROM is momenteel bijna 100%.

Allemaal goede dingen, maar een schouder is een complex geheel van drie gewrichten. Er is nog een hele weg te gaan naar de finish:

Ah juist. Het gaat al een stuk beter, dank je wel. Af en toe is er nog eens wat pijn en de schouder voelt niet nog niet 100% aan, maar het ergste leed lijkt me geleden. Al ben ik nog altijd niet terug aan de klimmuur. Tot daar. Voor de zekerheid ben ik deze week op bezoek geweest bij de orthopedist. Een mens kan immers maar zeker zijn.

Geen gruwelverhalen van spuiten en onderzoeken en pillen. Verre van.

En onderwijl belandde ik deze week ook zo’n beetje  bij de radioloog. Ik heb net teveel pijn en ambetantie van mijn rechterschouder om het van mijn kant te laten gaan. Er werden foto’s genomen en met gel en sensor mijn schouder in kaart gebracht. De radioloog zag meteen het probleem: bursitis! Ontsteking van een vliesje tussen de spieren en het bot door overbelasting. Gelukkig is er dus niets gescheurd of zo. Minder leuk is dat ik de zaak voldoende rust moet geven om zich te herstellen. Hoe lang? Dat hangt af van Moeder Natuur.

Bon. Dat wordt hier niet erger, met die schouder van mij. Maar ook niet meteen beter. Niet dat ik beperkt ben, maar opstaan met kloppende pijn is nu ook niet echt acceptabel. Morgenavond mag ik op bezoek bij de huisarts. Aan de telefoon hoorde ik haar al neuzelen over “echografie” en zo.

I dearly hope it doesn’t come to that.

“En bij welke dienst zit je?” vroeg de bedrijfsarts van dienst. “BZ SA” antwoordde ik terwijl ik naar een kapstok zocht voor mijn jas. “Ga maar zitten.” zei ze kort terwijl ze een lange lijst van namen doorbladerde. Ik vermoed dat ik zowat de voorlaatste was en dat ze zowat de helft van het stadspersoneel moet hebben gezien.

Terwijl ik mijn mouw opstroopte vroeg ze nog of ik vroeger al geprikt was en of ik toen nergens last van had. “Neen. Helemaal niet.” Ik presenteerde bewust mijn linkerbovenarm. Van zo’n prik heb ik nadien altijd last van pijnlijke armspieren. Ik keek even weg terwijl ze de naald controleerde. Toen ik terugkeek was het al gebeurd. Zonder er iets van te voelen. De techniek staat voor niets. En oefening baart kunst. Geen minuut later sloot ik de deur van het provisoire kabinet op de dienst FI achter mij.

Hm. Het ei op mijn kin blijkt een flinke blauwe plek te zijn. Bovendien blijk ik op mijn voorhoofd ook een pijnlijke plek te hebben. Alsof ik ergens serieus ben tegenaan gelopen. Ik kan mij nochtans met geen mogelijkheid herinneren dat ik mijn hoofd ergens tegenaan heb gestoten. En neen, de laatste weken ben ik zeker niet mijn boekje te buiten gegaan dat ik ’s morgens wakker word zonder te weten wat ik de avond daarvoor heb uitgespookt.

Tiens. Vanmorgen merkte ik dat ik rondloop met een ei op mijn kin. U weet wel, zo’n harde, pijnlijke bol waar het vlees onder de huid hoogstwaarschijnlijk aan het ontsteken en aan het tegen trekken is. Niet fijn.

Op dit moment heb ik de indruk dat het ei in omvang sinds vanmorgen niet meer gegroeid is, maar ook niet afgenomen. ’t Is geen puist of zweertje dat je duidelijk aan het oppervlak ziet. Daarvoor zit het te diep. Het enige wat het ei van zijn aanwezigheid verraadt is een lichtroze plek en zo’n doffe kloppende pijn als ik er tegen duw. Veel valt er wel niet aan te doen vermoed ik.

Hm. Ik loop al een flink deel van de dag rond met pijn aan mijn linkeroog. ’t Is te zeggen. Niet aan mijn oog zelf, maar gelijk aan het ooglid. Alsof ik rondloop met een blauw oog. Ik heb al zitten betasten, bevoelen en begluren in de spiegel maar er valt weinig of niks aan te zien of op te merken. ’t Doet gewoon flink zeer als ik knipper of mijn ogen dichtknijp.