Museum

Probeer eens Afrika te vatten in een aantal zalen in een 19de eeuws paleis. Dat betekent onvermijdelijk keuzes maken. En de ene keuze leidde tot een beter resultaat dan de andere.

Veel volk. En niet weten waar eerst te kijken. Dat vat zo’n beetje mijn eerste indruk samen toen we gisteren het Africamuseum in Tervuren bezochten. Dat vele volk, daar zit natuurlijk de kerstvakantie, het gratis ticket van De Standaard en de recente opening voor iets tussen. Dat niet weten waar eerst te kijken, dat ligt aan de presentatie en de opstelling.

Zo is de hele presentatie ingedeeld in thema’s: talen en muziek, fauna & flora, geografie, maatschappij,… maar er is nauwelijks een duidelijke rode lijn tussen de thema’s. Een harde verhaallijn hoeft niet, maar een aantal duidelijke visuele broodkruimels zijn toch een absolute must. Ze leiden je doorheen de verzameling, haar geschiedenis en haar betekenis.

De opstelling in elke zaal? Information overload. Het museum heeft de oude, antieke tentoonstellingskasten gerenoveerd, en verder aangevuld met nieuwe – open – ensceneringen. Diezelfde kasten zijn enorm aanwezig waardoor je de indruk krijgt dat alles volgestouwd staat. Bovendien is het een hele uitdaging om de verlichting in dergelijke kasten in functie van de tentoongestelde objecten goed af te stemmen. Dat lukt de ene keer al beter dan de andere.

Op een evenwichtige en toegankelijke manier publieksteksten presenteren is een kunst. An sich bracht het museum het er zeker niet slecht van af, maar overdaad schaadt. Wil je alles grondig lezen, dan ben je snel enkele uren zoet. En op een drukke dag is het enorm mogelijk om voldoende de aandacht op te brengen. Al was het maar omdat de enorme balzalen geweldig weergalmen.

Het museum trekt de kaart van de nieuwe media. Grote touchscreens bieden audio, video, interactieve kaarten en infographics, quizzen,… Helaas is het in sommige zalen veel te veel waardoor de aandacht volledig wordt afgeleid van de objecten. En dat is een jammere zaak. Bovendien wordt de digitale content in vier talen aangeboden, maar is niet alles vertaald. De bezoeker krijgt een mengelmoes van Frans, Engels en Nederlands voor geschoteld. Opvallend is dat sommige schermen rechtstreeks pagina’s uit Wikipedia voor schotelen. Los van de serieuze inhoudelijke bedenkingen die ik bij die keuze heb, werkte dat technisch niet altijd even goed. Ik zag toch enkele keren Chrome’s “There is no internet connection” dinosaurus.

En dan is er de inhoud zelf. Er is veel gezegd en geschreven over ons koloniale verleden. Het museum neemt de vlucht vooruit en confronteert zichzelf en de bezoeker bij het binnenkomen met twee zalen waarin hard wordt afgerekend met de historische wantoestanden en de beeldvorming. Alleen trekt het museum de lijn niet helemaal door tot het heden in de paleiszalen. Zo is er een stevig luik over de ertswinning in Congo en het belang daarvan. De kostprijs die mens en natuur betalen worden weliswaar terloops vermeld, maar de aandacht gaat toch hoofdzakelijk uit naar de mineralen die naar boven werden en worden gehaald. Zo houdt het museum zich alsnog veilig op de vlakte zonder echt een standpunt in te nemen.

In de ondergrondse toegang van het museum passeer je een grote prauw en het opschrift “Alles gaat voorbij, behalve het verleden.” In veel opzichten is dat waar. Ik vertrok met een gemengd gevoel: Dit was een schoongemaakte les aardrijkskunde. En dat is het natuurlijk ook als je er even snel doorheen stapt. Maar dat is slechts het halve verhaal. Een museum hoort de bezoeker te doen reflecteren, en een museum dat zo hard vecht met haar eigen verleden en haar collectie slaagt daar indirect alsnog in. In de eerste zaal – het kolonialisme – hangen pancartes die duidelijk maakt dat een object hun waarden ontlenen uit de context waarin ze is ontstaan en gebruikt, en dat de objecten in dit museum uit hun context zijn gerukt. Maar ook dat is niet het volledige verhaal. Context stopt niet bij opname in een collectie. Het verhaal van een object stopt niet zodra in het een kast terecht komt. Het Africamuseum is net vernieuwd, en probeert zichzelf opnieuw te definiëren. Met een beladen verleden stopt die oefening niet bij een grote heropening. De vraag is hoe relevant en actueel haar presentatie zal blijven in de komende jaren en decennia.

I’ll be travelling to Prague in 10 days to attend the ELAG 2018 conference. ELAG is the European Library Automation Group. It’s a network of European library and IT specialists. I’ll be presenting a talk on Tuesday aptly titled “The Datahub: blending/deblending museum data“.

Since 2015, my job largely revolves around building reusable tools and managing infrastructure that allows aggregation and sharing of data stored in the collection registration systems of museums. The goal is to unlock knowledge stored in those databases and allow new ways of reusing that knowledge in the digital space for the benefit of larger audiences and the museums themselves. My job isn’t exclusively technical oriented, it also extends to delivering consultancy, sharing knowledge and experiences within museums and between museum workers.

The field of museum informatics is fairly new and still emerging. It’s a subfield of cultural informatics and related to library science and archival informatics. It’s a interdisciplinary field at the intersection of culture, information sciences and digital technology. There’s a lot to explore in terms of knowledge and practices. The challenge is to keep pushing development in this field within often well established contexts.

Today, I’m brainstorming the slides of my presentation. My goal is to push beyond a bare technical description of the project itself and explore what we actually learned in these past few years. My mission is finding the right mix between the technical side and the human side of the story. And, of course, wrapping it all in an engaging, relatable narrative.

Ik werd vorige week 35 en er was het verlengde weekend. Voldoende redenen om er eens onder ons tweetjes op uit te trekken. De Flair bon die al enige tijd op de keukensteen lag, kwam handig van pas. We boekten twee nachtjes in Brussel in dit hotel aan de Louisalaan, pakten onze koffer op vrijdagavond en stapten de auto in.

Als jarige mocht ik het programma zo’n beetje bepalen. Vooraf had ik wel zo’n idee wat ik wilde zien en doen. De rest vulden we dan ter plaatse in. En dat leidde tot een aantal bijzonder aangename ontdekkingen.

Dit zijn de highlights.

Zien

Museum voor Schone Kunsten Brussel

Het KMSKB is een must. De omvangrijke, permanente collecties omspannen alles van de Vlaamse Primitieven tot en met de contemporainen. Ik wilde vooral de tijdelijke expo Brueghel: Unseen Masterpieces meepikken. Samen met het Google Cultural Institute ontwierp het museum een interactieve experience die werken van Bruegel op een frisse, moderne manier naar de bezoeker brengen. Denk virtual reality. Zo is er onder andere een ruimte vol met projectoren die je als het ware in de werken van Bruegel doen stappen. En er staan overal digitale schermen met visualisaties en uitleg. In de museumshop kan je ten slotte een Google Cardboard kopen om de ervaring thuis verder te beleven.

Het Jubelparkmuseum

Het KMKG is een verborgen schat aan de Cinquentenaire. Het museum is een gigantisch gebouw met eindeloze zalen vol cultuur en geschiedenis. Romeinen, Grieken, Egyptenaren, Pakistan, India, Amerika,… het passeert allemaal de revue. Hoogtepunten zijn natuurlijk de Egyptische mumies, de maquette van Rome en de indrukwekkende romeinse mozaiëken.

Het Legermuseum

Het KMLK is gefundenes fressen voor schoolreizen en daguitstappen. De vliegtuigen, tanks en artillerie waar je tussen stapt, spreken geweldig tot de verbeelding. En dan begin ik nog niet eens over de eindeloze gallerijen vol kleiner tuig, uniformen en andere militaire parafenalia. Nostalgie troef!

Ik moet eerlijk zijn: elk van deze musea is gigantisch groot. Het is onmogelijk om ze helemaal te bezichtigen op twee dagen tijd. We namen weliswaar onze tijd, maar we hebben uiteindelijk nog maar een fractie gezien van wat er tentoon wordt gesteld. Er is simpelweg te veel om te zien.

Justitiepaleis & Marollen

We maakten op zaterdag een wandeling vanuit ons hotel langs de Louiza naar het Justitiepaleis. Het Poelaartplein geeft uit op een mooi panorama over de stad. Vandaar gaat het met de Marollen-Poelaert lift naar hartje Marollenwijk. We liepen een uurtje door de wijk, pikten een interieurwinkel mee, en staken vandaar verder richting Grote Markt.

Food

l’Everest

Vlak bij ons hotel en aanbevolen door Foursquare app. Ik eet wel graag eens Indisch en dus kozen we voor l’Everest. Super lekker, niet te pikant, rustig gelegen en zeer vriendelijke bediening. Aanrader!

Berlin Fabrik

Dit burgerrestaurant ligt vlak achter de Kappellekerk, tussen Marollen en het centrum in. Het was net op de middag en we hadden zin een goede lunch. We namen eerder op goed geluk plaats op het terras. De burgers stelden ons niet teleur. Lekker! Kraftfutter om de middag in te zetten.

l’Huitriere

De schoonfamilie troonde ons op zaterdagavond mee naar l’Huitriere gelegen in de Sint-Katelijnewijk. Zin in een visgerecht? Dan kan ik dit wel aanbevelen. Voor een 25 EUR krijg je een proeversmenu met kreeft of krab. Bavetjes en gepriel met mesjes en vorkjes maakten de ervaring compleet. Er is ook een take-out bar: je kan er op straat krab of oesters bestellen om mee te nemen.

Drinks

JAT’ Café

Hipsters? Hipsters! Yuppies? Yuppies! Je vindt ze ten overvloede in dit koffiehuis. En terecht. Hippe vibe? Check! Killer koffie? Check! Ik koos voor een caloriebom, maar je kan er ook vegetarische, veganistische, biologisch geteelde koffies en gerechten krijgen. Ideaal voor een Hipster High Tea!

Rooftop 58

Parking 58 in hartje Brussel heeft een fantastische rooftop parking met een geweldig uitzicht. Deze zomer staan er op dat dak geen auto’s, maar een hippe popup Sky Bar met restaurant in bijhorende orangerie. Place m’as-tu vu? Die vind je nog tot 30 september boven de Anspachlaan.

Bar Beton

Nog in de Sint-Katelijnewijk vind je aan de Dansaertstraat de Bar Beton. Geen bruine kroeg, maar een ideale plek om mensen te ontmoeten voor een lichte organische lunch, een cocktail of een aperitief. Wij hielden er halt na de kreeft in l’Huitriere om de avond af te sluiten.

Tip: Bij aankomst in Brussel installeerde ik de Foursquare app op mijn smartphone. Ik had die een aantal jaar geleden ervan gegooid toen Swarm werd gepubliceerd. Er is ondertussen enorm veel veranderd en dat valt te merken: Foursquare heeft ons heel wat nuttige tips gegeven. Ik kan de app alleen maar aanraden als je in den vreemde op zoek gaat naar een restaurant, een winkel, een bar,…

Topweekend? Topweekend!

Het buitenland, dat klinkt ver, maar eigenlijk ligt het soms dichter bij dan we denken. De Opaalkust ligt praktisch op een steenworp van West-Vlaanderen. Het is een mooie daguitstap.  Omdat ik een weekje vakantie heb, deden we er nu een overnachting in Boulogne-sur-Mer bij.

Het toffe aan Nord-Pas-de-Calais is dat er in de streek bijzonder veel te zien en te doen is, dat het allemaal niet te ver rijden is en dat het roadtrippen door prachtig, glooiende panorama’s is.

Onze trip zag er zo uit:

Dag 1:

• Stop aan Cap Gris Nez rond de middag. Genieten van de zee, de eerste zon en het uitzicht op de White Cliffs aan de overkant van het kanaal.
• Bezoek aan Batterie Todt kort na de middag. De Engelsen & Duitsers bestookten elkaar over het kanaal met gigantische artilleriebatterijen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Indrukwekkend museum met militaire parafernalia.
• Arriveren in Boulogne. Bezoek aan de onderwaterwereld van Nausicaa. Heb je kinderen? Dan is dit een geweldige activiteit. Het puilt er uit van de aquaria met de meest exotische soorten. Toppers zijn de haaien en de krokodillen. Op het einde van het bezoek is er de open tank waar je vriendelijke vissen mag aanraken.
• Diner. Wij gaan steevast naar Hamiot.
• Overnachting binnen de remparts van de Ville Fortifiée. Het oude stadscentrum is bijzonder pittoresk en een wandeling meer dan waard.

Dag 2:

• Stop in Ambleteuse. Het was er wat fris in deze tijd van het jaar. Achter Fort Mahon (ontworpen door Vauban) zaten we uit de wind en konden we, dik ingepakt, toch een uurtje op het strand de eerste voorjaarszon vangen.
• Lunch in Duinkerken.
• Bezoek aan het Parc Zoologique. Dit is een klein dierenpark in het midden van een woonwijk. De showtrekker: een bruine beer die blijkbaar mee deed in L’Ours.

Eerder deze week besloten we dat het nog eens tijd was voor wat quality time met het gezin. En dus reserveerden we onze zondag voor een dagje Gent. Ook al is het een vertrouwde stop, het blijft altijd aangenaam om er de toerist uit te hangen.

Eerste stop was de Soup Lounge wegens nog geen echte lunch te hebben gehad. Ik kan u zeggen: in de winter is dit een fantastische plek om voor weinig geld een serieuze kom gezond van de dag achterover te slaan.

Daarna ging het richting Huis van Alijn. Het museum van volkskunde is helemaal met zijn tijd. Interactieve toestanden, inspelen op de Retro-rage,… terwijl er de permanente collecties rond het dagelijkse leven van de vorige eeuw niet uit het oog werden verloren. Bonus is de speurtocht rond Hendrikje het Spook waar ’t jonk helemaal in mee werd gezogen. Geloof me vrij: Niet elke dag zit je op je knieën met de zaklamp van uw GSM de randen van een (fake!) doodskist af te speuren naar hints.

Tussenstop dan maar in Huize Temmerman voor een zakje spekkebollen uit de glazen stolpen.  En dan op straat snoep sneukelen uit een papieren zakje gelijk vroeger.

Dan doken we het Designmuseum binnen. Lightopia is een tentoonstelling over de impact van elektrisch licht, vroeger en nu, op ons leven. Een flink deel van de ruimten is gereserveerd voor elektrische installaties en designer lampen.  We hadden niet zo heel erg veel tijd, dus zo veel is er niet van blijven plakken, maar ik vond het alvast een geslaagde expo.  Ook hier is er een speurtocht met playmobil peetjes waar ’t jonk helemaal in op ging.

Afsluiten deden we in Il Cortille voor de betere pasta / pizza. De Pizza Pancetta is zeker en vast een aanrader. En de Spaghetti Pomodoro van ’t jonk zag/rook ook zeer appetijtelijk.

Geslaagde uitstap? Ayup!

Oef! Terug van het dagje Londen! Het blijft een fascinerende stad. Dat bruist en dat leeft tot een kot in de avond. Dit weekend was er natuurlijk het startschot van de kerstkoopjes en dat mochten we geweten hebben. Wat een drukte! Maar wel heel erg kleurrijk. Bovendien, hadden we geluk dat het de hele dag stralend weer is gebleven.

’s Morgens ging het van de trein (St-Pancras) richting British Museum. Die instelling is zo groot dat het eigenlijk een daguitstap op zichzelf rechtvaardigd. Egypte, Oud, Nieuw en Nieuwste Europa, Mesoptamië, kabinetten en verzamelingen allerhanden,… Veel te veel eigenlijk. We hielden het op een kleine selectie van zalen. En een paar hoogtepunten. Ik ben al heel erg blij de Steen van Rosetta en de Elgin Marbles eindelijk gezien te hebben. Nu is het bovendien zo dat het hele museum gratis is. Jawel! Oké, er staat aan de inkom een enorme box voor donaties, maar verder kan je er zo zonder meer naar binnen. Echt fantastisch!

Daarna ging het richting Oxford Street. Oxford Circus hebben ze onlangs opnieuw heraangelegd. Ik denk persoonlijk dat er over dat schuin oversteken nog eens serieus zal mogen worden nagedacht: zo’n mierennest! Volgende stap was de Apple Store in Regent Street waar ik Hedejeh haar verjaardagscadeau heb gekocht. De Apple Store in Londen, da’s een belevenis: veel te hippe jongens en meisjes die je direct te hulp schieten. En een overdosis Apple spielerei. Na een veel te vetting broodje in een Subway liepen we Regent Street af en hielden we nog even halt bij Hamley’s. Was de Apple Store al een grote speelgoedwinkel. Hamley’s is dan een nog grotere speelgoedwinkel. Ik denk dat ik voorlopig genoeg pluchen beesten en barbiepoppen heb gezien. We werden wel verwelkomd met een zeepbellen en twee mannen in circuspakjes. Leuk! In de winkel zelf loopt het personeel ook rond om de laatste snufjes te demonstreren. Vliegende mini helikoptertjes en al.

Op Picadilly liepen we binnen in de HMV. Da’s een beetje gelijk het bij ons ter ziele gegane Bilbo maar dan stukken groter. We hadden elk onze verlanglijstjes maar I couldn’t stick to mine. Ik heb er onder andere een Monty Python DVD box gekocht voor 17 pond. Deal! Daar tegenover was er dan weer de hoofdzetel van Waterstone’s, een gigantische boekenwinkel. Mensen, geef mij een overlevingspakket en je hoort mij een paar weken niet meer als je mij daar ongesuperviseerd zou los laten. Wat men in de angelsaksische wereld aan literatuur, boeken, strips en what-not produceert, daar verbleekt het bij ons toch wel. Toegegeven, je mag de twee naturulijk niet zomaar met elkaar vergelijken. Maar Waterstone’s kicks Fnac ass anyday! Een pareltje die we na een tip van een medewerker van Waterstone’s leerden kennen is Forbidden Planet op Shaftesbury Avenue. Als je een comics/graphic novel fan bent, dan moet je daar eigenlijk zijn. Ze hebben er alles en ze kunnen er alles bestellen.

De dag eindigen deden we door wat rond te snuisteren op Leicester Square. Echt wel een gezellige buurt. Covent Garden is helemaal getooid in kerstsfeer dezer dagen met allerlei attracties, straatartiesten en standjes. Heerlijk! Het lijken wel de Gentse Feesten maar dan vrolijker en ongedwongen. Het avondeten namen we op Leicester Square in een Bella Italia, een keten van Italiaanse restaurants. Veel volk, maar we konden toch een tafeltje bemachtigen. Ondanks de drukte was de bediening uitstekend: een ongelofelijk vriendelijke ober kwam meteen de bestellingen opnemen, we moesten niet lang wachten op eten en de mens bracht zelf de mayonaise “omdat ie dat anders zou vergeten”. Afin, goed genoeg voor ons om hem een fijne tip te geven.

Tenslotte namen we van Covent Garden de Tube (Picadilly Line) richting Station. Het was wel wat drummen aan de ingang van het station maar de Londenaars zijn toch vrij gediscplineerd en bleven er zeer stoïcijns onder. De Tube zelf is bovendien het toonbeeld van efficiëntie. Met onze Oyster Card geraakten we door poortjes direct in het systeem. Alles staat duidelijk aangeduid en je kan echt niet twijfelen over welke richting je nu precies uit moet. Daar kan de Lijn echt wel nog stevig van leren.

Een geweldig dag is het dus geworden! Londen is gewoon te groot om het allemaal ineens te zien. Ik ben alvast groot fan van de stad geworden!

Met de Eurostar stonden we op nauwelijks twee uur tijd terug in Brussel-Zuid. Waar we meteen werden geconfronteerd met vertragingen, rotzooi in het station, een kapotte roltrap, onze trein die een kapotte locomotief had en een conducteur die niet bepaald zeer dynamisch klonk. Tjah…

Kijk ik er even naar uit! Zaterdag gaan we een dagje naar Londen! De tickets voor de Eurostar hebben we via een spaaractie van HLN goedkoper gekocht een paar weken geleden.  De afgelopen dagen was het neuzen in de Lonely Planet gids van Londen op zoek naar leuke highlights die we willen zien en strategisch onze shoppingspree voorbereiden.  Op dit moment vertrekken we om – urgh – 5 uur ’s morgens uit Brugge om rond 8 uur plaatselijke tijd in St-Pancras te arriveren. In de voormiddag proberen we alvast niet verloren te lopen in het British Museum en in de namiddag trekken we verder de stad in.  Echt een vast plan hebben we niet, maar het is zeker niet de bedoeling om ons de voeten van het vege lijf te lopen zodat we toch maar zoveel mogelijk zien.

Oh well!

Haja! Valentijn was het gisteren! En we wilden toch wel eens op stap gaan in ons eigen Brugge. We weten dat de stad zichzelf profileert als chocoladestad bij uitstek en dat er dan ook tal van evenementen en activiteiten worden georganiseerd. Denk maar aan het jaarlijkse chocoladefestival in het Oud Sint-Jan! De winterwebsite van de toeristische dienst leert dat er ook (on)geleide chocoladewandelingen doorheen de stad zijn. Dat zagen we wel zitten.

We besloten de ongeleide wandeling te proberen. In de In & Uit aan het concertgebouw kochten we twee gidsen voor 20 euro. Je krijgt in ruil een kaartje, wat uitleg bij een paar chocoladegerelateerde punten in de stad, en 4 bons: 3 proevertjes bij de chocolatiers op het traject en een kortingsbon voor het afsluitende bezoek aan de ChocoStory, het Brugse chocolademuseum.

De wandeling begon aan het Jan Van Eyckplein en voerde ons via de Academiestraat naar de Eiermarkt. Eerste halte was het snoepwinkeltje en de aanpalende speciaalzaak Cornelius Bachus waar we een chocoladejenever kregen. De winkel zelf bestaat nog maar een aantal jaar. Het stoken van de jenever gebeurt elders, maar het mengen met de chocolade doen ze wel zelf. Een fijn desertdrankje. Daarna ging het naar het overbekende chocolatier Dumon op de hoek van de Kuiperstraat. Het winkeltje ligt wat verzonken in de grond en beetje een touristmagnet. We kregen er pralines met een speciale vulling. Niet slecht maar de chocolade wordt er enkel verkocht en niet gemaakt. De wandeling voerde ons daarna richting Markt. Op de hoek met de Steenstraat ligt chocolatier Galler. Nu was chocolade vroeger in eerste instantie een medicinaal product dat je enkel bij apothekers kon krijgen. Galler huist in zo’n oude apothekerswoning. In de gevel wordt het verleden herinnerd door de stenen kop van een ietwat ziekelijke man die zijn tong uitsteekt. Voorbij de Inno doken we de Sint-niklaasstraat in en kwamen we uit op de Oude Burg. Op de hoek vinden we in de gevel een beeld van, jawel, Sint-Niklaas. Uiteraard heeft de goedheilig man bijzonder veel met chocolade te maken. Daarna ging het richting Simon Stevinplein. Eigenlijk bevinden er zich op het plein een pak chocolatiers: het recent geopende Dumon op de hoek met de Mariastraat, waar je een warme chocolademelk kan drinken, tot het bijzonder fijne The Chocolate Line waar we een 100 gram venezolaanse chocolade kochten. Je kan in die laatste door een venster in de keuken kijken waar twee chefs constant bezig zijn met de bereiding. Hou er wel rekening mee dat het er bijzonder druk kan zijn. Via de Mariastraat kwamen we uit op het Gruuthuse en de Dijver. Onderweg kwamen we chocolatier Depla tegen. Niet dat die deel uitmaken van de wandeling, maar uit ervaring kan ik hen wel aanbevelen als een van de fijnste chocolademakers van Brugge.  Via de Dijver liepen we richting Burg en zo richting Walplein om daar de ChocoStory te bezoeken. Helaas was de middag net te kort. Het museum sloot al om 17 uur. De tip hier is dus de wandeling vroeg genoeg te beginnen want het museumbezoek duurt toch al snel een uurtje.

Alvast een heel fijne en lekkere valentijnswandeling!

’s Avonds ging het richting Zedelgem waar we een toneelvoorstelling bijwoonden: Emmeken. Gebaseerd op het verhaal van Mariken van Nymegen. Theatergezelschap Het Ongerijmde bracht het stuk met 3 acteurs die constant van rol wisselen. Bovendien wordt het stuk volledig in rijm gebracht. Ik vond het alvast een heel mooie en frisse voorstelling van dit mirakelspel. Een aanrader als ze in jouw buurt spelen.

Steak in het Hard Rock Café Detroit. Da’s wel een belevenis. Ik kreeg gisterenavond een groot lap vlees met lookboter en bijhorende brocolli en patatjes met kaas op mijn bord. En lekker dat dat was! Terwijl we nog aan het nagenieten waren van het dessert, sorbet, nam er een bandje plaats en moest de rockmuziek plaats maken voor country. Hoog tijd om te vertrekken. We bezochtten nog een tweetal lokale cafés en hadden een paar leuke gesprekken met de locals.

Stereotypen over de oude en de nieuwe wereld werden bevestigd, maar er zijn ook verrassende dingen naar boven gekomen. Amerikanen zijn absoluut openhartig en joviaal, maar de mensen die wij ontmoetten zijn ook wel enorm zelfbewust. Ze beseffen dat de wereld rond hen draait maar het is geen rol die hen altijd even graag aanstaat of waarvan ze de impact goed kunnen inschatten. Ze staan ervan versteld hoe wij in Europa met argusogen naar Amerika kijken en ten dele beseffen ze ook wel dat de TV en de media hier maar een heel beperkt venster op de wereld tonen. Amerikaanse televisie is trouwens een aparte blogpost waard.

Vandaag ging het terug naar The Henry Ford om het museum te bezoeken. Beeld je zo’n beetje de expohallen te Gent in maar dan tot de nok gevuld met vliegtuigen, auto’s, bussen, treinen, stoommachines en nog veel, veel, veel meer. We zagen er de allereerste Ford, de auto waarin JFK werd vermoord, de bus waarin Rosa Parks een revolutie in de burgerrechten ontketende, de ghostbusters cadillac, de batmobiel en zelfs de Mayer Wiener worstenmobiel! Er was een expo over de jeugd in de twintigste eeuw: er stonden slaapkamers van teenagers doorheen de decennia naast mekaar. En er was ook een expo rond kostuums en fashion in sci-fi films. Te bezichtigen: star trek en star wars pakjes, waaronder hét Dart Vader pak, de ghostbuster, battlestar galactica kostuums en nog veel meer.

Afin, het was een beetje rondlopen als een kind in een speelgoedwinkel. Wat opviel was dat je overal op, onder, over, achter kon lopen. En je er probleemloos foto’s kon maken. Waar we natuurlijk dankbaar gebruik van maakten. The Henry Ford is trouwens een replica van liberty hall in Philadelphia en dat levert niets minder dan kitsch, kitsch en nog eens kitsch op. En temidden dat alles: de typische Amerikaanse toerist in witte sneakers en sokken, korte broekjes, bierbuik en petjes.

We sloten de dag af met een film in het lokale IMAX theater. Morgen vertrekken we redelijk vroeg naar de volgende stop: Niagara Falls. We ruilen dan ook de States meteen in voor Canada. Detroit laat een blijvende indruk na: een authentieke, geleefde stad met een stevig verleden en met uitdagingen voor de toekomst. We zullen de Motown wel missen.

Ik was gisteren on the job in het MoMu of ModeMuseum van Antwerpen. Of beter: vergadering in de bibliotheek van het MoMu. Ik moet zeggen, dit is toch zeker één museum dat ik graag nog zou willen doen. Mode is niet zo erg mijn ding, maar ’t is in de Nationale straat tussen de winkels van iconen zoals Dries van Noten. Tjah… De architectuur van het gebouw vond ik al fantastisch. En mode is niet meteen mijn ding. Maar het zag er toch allemaal zeer uitnodigend uit. Neem nu dit stukje van de inkomhal…

Niet meteen mijn beste foto. Maar mijn volgende doortocht zal mijn D50 mij wel vergezellen…