Kabel

_“Ah, neen meneer, da’s geen probleem! Die kabel ligt er écht wel! Ik zie dat hier in het systeem.” _Dat was een kleine twee maanden geleden de conclusie toen ik met de helpdesk belde. Telenet en Proximus, dat zijn twee verschillende draden die van de straat in uw woonst binnen lopen. Ondanks de waarschuwing van de vorige bewoners die Telenet klant zijn, geloofde ik de Proximus medewerkster op haar woord. The system said so.

Schets onze verbazing (en ons ongenoegen) toen vorige week de Proximus techniekers vaststelden dat er wel degelijk géén telefoonkabel in onze garage aanwezig was.

“Er zal een andere ploeg moeten komen. Die gaat een putje in de straat moeten graven en een gaatje door uw gevel moeten boren. Dat kan over 10 dagen. Leggen we hier en nu die afspraak al vast?”

We begrijpen dat Proximus en Telenet het hard spelen. Concurrentie en al. Maar zo voortvarend zijn we zelf nu ook weer niet. Of toch? Na wat heen en weer discussie keken we in agenda. De vroegste datum om een ploeg te laten komen bleek geen 10 dagen maar 16 dagen in de toekomst. Afijn, dan toch maar voorlopig vastleggen.

Zodra de technici waren vertrokken, trokken we naar de Telenet website. Even op de vingers tellen en bleek dat we zo maar eventjes 30 EUR in de maand konden besparen! Zonder putjes te laten graven! Uiteraard stonden we een uurtje later  in de Telenet winkel en werden we op een wip en ene zucht Wigo met het hele gezin. De technicus zou een paar dagen later passeren. Hoezee!

Dring. Telefoon! Nauwelijks een kwartier na het tekenen van het contract. Proximus terug aan de lijn.

“Meneer. Er was een ploeg van ons bij u vanmorgen? En die aansluiting is niet gelukt? En er is een afspraak gemaakt voor 18 juli? Wel, we kunnen dat een stuk vervroegen! Past 9 juli voor u om een putje te komen graven?”

Nope. Het spijt me zeer. U bent nét te laat. Had u ons een half uur eerder gebeld, dan hadden we ons misschien nog bedacht. Zeer misschien. En dan nog. U mag alle afspraken afzeggen. Dank u voor uw dienstverlening.

We zijn nu enkele dagen verder en de overschakeling loopt  (tot nog toe, vingers gekruist) verbazend vlot. Aansluiting en activatie werden op een uurtje geklaard. Op de overzet van onze mobiele nummers is het even wachten. De sim kaartjes liggen hier alvast klaar. Niet moeilijk dus dat het spel op het scherp van de snee wordt gespeeld.

’t Is de laatste rechte lijn naar de Grote Verhuizing. Deze week heb ik met Electrabel alles geregeld. De gasaansluiting is opgezegd wegens niet langer nodig en de elektriciteit aansluiting is quasi verhuisd. Ik moet zeggen dat de website nog altijd een prul blijft om iets op gedaan te krijgen. Twintig minuten en veel frustratie om te merken dat ik “wegens de geliberaliseerde markt”, geen meterstanden ouder dan zoveel weken kan door geven. (Oké, ik had dat over het hoofd gezien vorige maand.) Gelukkig was het telefonisch een eitje om zoiets op orde te laten brengen.

Ook met de kabel is het een beetje zoeken. De aansluiting in het gebouw is verouderd waardoor Telenet mij niet langer kan bedienen. Elk appartement is serieel aangesloten – een zogenaamd rijgnet – wat het moeilijk maakt om een kwalitatief signaal aan te bieden. De syndicus kon me dat alvast niet vertellen. En de Telenet helpdesk liet me weten dat er niemand in het gebouw bij hen klant was of kon zijn. Dan maar richting Belgacom winkel, een tweetal weken terug. With a due sense of dread and resignation. Blijkt dus dat iedereen bij de blauwe pulletjes aangesloten is. Ik heb me gelijk dan ook maar klant gemaakt. Benieuwd wat dat gaat geven. Volgende week dinsdag, drie dagen na mijn verhuis, verwacht ik een technicus aan mijn deur.

En natuurlijk staat alles hier in Antwerpen in dozen. Eens te meer kan mijn hebben en houden in een paar grote bananendozen. Teken dat ik nog altijd niet veel rommel bijeen heb gespaard doorheen de jaren. En ik ben dan nog van plan om bij het uitpakken een grote vuilzak bij de hand te houden om verder te schiften.

En ondanks het werktuigelijke is er ook wat tijd voor reflectie terwijl ik de laatste week aftel. Veel dingen die ik voor het laatst doe als inwoner van ’t Stad: de tram ’s morgens nemen om naar het werk te gaan, met de fiets over de Grote Markt sjeezen, van ma-tu-vu doen op het museumplein,… Het mooie weer gaf me de kans om de laatste dagen in goed gezelschap nog een keer of wat van terrasje te doen ’s avonds.

Het is hoe dan ook een hoofdstuk dat ik afsluit. Ik spoelde hier aan in 2004 en bijna 8 jaar later trek ik hier voor de tweede keer terug weg. Ik heb hier veel goede en een paar minder goede herinneringen. Ik ben hier aangespoeld door mijn job, en ondanks het op en af pendelen, vind ik wel dat dit mijn tweede thuisstad is geworden. Missen ga ik Antwerpen dus zeker wel. Maar ik verhuis als een rijkere mens terug naar huis. En daar kan ik alleen maar gelukkig om zijn.

Triomf! Vandaag heb ik voor het eerst mijn Ubuntu desktop van mercurius op mijn TV scherm kunnen toveren via svideo. Voor wie het interesseert: ik heb deze howto gebruikt. Eindelijk! Alleen zijn we nog niet helemaal thuis.

De resolutie moet worden aangepast want tekst wordt weergegeven in een superklein font. Laat staan dat het beeld helemaal stabiel is. Maar da’s een kwestie van spelen met de settings in mijn xorg.conf file.

Erger is het feit dat het beeld in zwart/wit is. Aan de TV kan het niet liggen omdat ik met de ATI kaart duidelijk beeld in kleur had. ’t Is te zeggen: het BIOS logo bij het booten was toen blauw, met de nieuwe hardware is dat nu egaal grijs. Een beetje opzoekwerk leert mij dat het ofwel aan de nVIDIA driver ligt – weliswaar op te lossen met wat tweaken – ofwel aan de kabel (svideo naar svideo zou svideo naar composite moeten worden). Ook dat wordt even onderzoeken hoe het zit.

Er zit dus schot in de zaak, maar pas wanneer ik een relatief mooi stabiel en leesbaar beeld kan krijgen, ga ik verder met dit experiment. O ja, tips zijn altijd welkom!!

O ja, ik heb ook de nieuwe 420 Watt voeding geïnstalleerd. Het ding doet mooi zijn werk, maar de grote 8 inch fan die de kast koelt klinkt juist als een opstijgende helikopter. Meh, je krijgt waar je voor betaalt zullen we maar zeggen. Voorlopig is dat een probleem voor later.

Ik moet dringend eens een aantal dingen kwijt over de beeldbuis dit weekend. No offence hoor!

1. Wie vond de vervanger van Katja Retsin in één jaar gratis een afknapper? Men had diens identiteit tot het laatste moment proberen geheim te houden. De intro begon veelbelovend: vitalistische Spaanse muziek. Zou het…? Belle Perez?? Hell no! Het was blijkbaar Frank Galan! Jawel, de charmezanger en bovendien zou hij de broer zijn van Herman Van Molle! Qua uitstraling toch een flinke anti-climax bij een zuiderse schone of ons Katja.

2. De tweede reeks van Lost zal niet op de analoge kabel wordt uitgezonden, maar digitaal via Prime (Canal+). Dat zou dus betekenen dat je een Telenet digibox nodig zal hebben om naar Lost 2 te kunnen kijken. Dat wordt dus zwaar dokken. Mijn eerste reactie bij dit nieuwtje was “Gentlemen, fire up your Bittorrent!”

Aangezien CNN en BBC quasi geëlemineerd werden van de Vlaamse beeldbuis, was er zondagochtend nauwelijks coverage te vinden over de olieramp in Londen. Buiten korte nieuwsflashes op ZDF en ITV. Dan maar volgen via het Internet. Ik voelde mij een beetje in de kou gezet.

Ik vind het schrijnend om te zien wat voor macht Telenet nu heeft over de informatievoorziening in Vlaanderen. De markt is natuurlijk vrij maar alternatieven kunnen niet bepaald naast de gigant overleven. Het is makkelijk om af te geven op het buitenland waar de media uit de hand van politici en lobbygroepen eten terwijl het in onze eigen achtertuin niet zoveel beter gaat.

Vanmorgen werd ik wakker met wat hoofdpijn. Ik had ook niet zo veel zin om uit bed te rollen. De idee dat vandaag mijn kabel werd aangesloten was de wonderlijke kuur om dat te veranderen. Ik verwachtte de technieker van de Integan tussen 8 en 12. Ik moest dus thuis blijven. Dé gelegenheid om wat verder te wennen. Al snel ging ik over tot de orde van de dag: ontbijten met de Knack van vorige week. (ja, ik lees ze grondig) Daarna was het Monty Python tijd. Mijn collectie is – eerder toevallig – meeverhuisd en ik heb het er dan maar van genomen door Monty Python Live at Hollywood Bowl 1982 te bekijken. Om 11u arriveerde dan uiteindelijk de kabelman (cableguy, cabledude, etc.) Vijf minuten later kon ik op een geleend TV’tje rondzappen. Huzzah! Nog eens vijf minuten later kreeg ik een belletje van het thuisfront. Of ik CNN ontvang? Ja zeker! Lang leve Integan! Voor zolang dat dat nog gaat duren that is…