Geld

In de serie “enveloppes die de postbode terug mag krijgen” presenteer ik u vandaag: een brief van de CM om mij te melden dat 30 de uiterste leeftijdsgrens is wat betreft het voorhuwelijkssparen en dat ik beleefd verzocht word persoonlijk mijn geld te komen ophalen.

Ik interpreteer dat als: Van deze jongen moeten we niet te snel meer verwachten dat hij ooit nog eens van straat gaat geraken dus hij mag zijn geld ook zo wel komen ophalen.

Ik vermoed dat ik in een grijze jas, hoog opgetrokken kraag en hoed op als een dief in de nacht vlak voor sluitingsuur mij daar ga moeten aanbieden om dan in een bruine zak – voorzien van vetplekken wegens gebruikt voor de lunch van de dienstdoende ambtenaar, dat spreekt – een met een elastiekje samengebonden bundeltje bankbriefjes te mogen ontvangen.

Pfuu!

Werd ik gisteren gebeld door Ann van de bank. Wist ze mij te vertellen dat mijn bankkaart, een opvallend rood exemplaar, voor haar op haar bureau lag. ‘Kan niet’, dacht ik. ‘De mijne zit in mijn portefeuille.’ Niet dus, toen ik dat even controleerde. Blijkbaar ben ik ze vergeten toen ik zaterdag in een delirium van vermoeidheid en anticipatie – CPEX speelde op Thoprock – geld haalde aan de lokale flappentap.

Maandagmorgen ontdekte ik bovendien dat men mij toevallig naar aanleiding van, nog maar eens nieuwe hervorming van tariefplannen, een nieuwe bankkaart had toegestuurd. Enigszins geambeteerd omdat ik weeral van kaart moest wisselen, had ik verzuimd die mee te nemen. De ironie wil dat Ann van de bank mij bovendien ook mee moest delen dat de nieuwe kaart waarschijnlijk toch niet zou werken. Blijkbaar zijn er technische problemen.

Wat ik gisteren wél geleerd heb, dat is dat je met je identiteitskaart gerust geld kan krijgen aan het loket. Gelukkig maar, anders ging ik deze week de broeksriem stevig mogen aanspannen.

Bon. Sinds gisteren is mijn kies na maanden gesukkel eindelijk voorzien van een definitieve kroon. Het is een vreemd gevoel om eindelijk terug met een complete tand rond te lopen. Het scheelt in elk geval serieus qua comfort. Daarvoor wil een mens wel eens een smakje geld op tafel leggen…

Bon. Ik heb dus geen fluit gewonnen. Het begon al met het eerste balletje: 35 of zo. Aangezien mijn tien reeksen begonnen met een cijfer kleiner dan 20 kon ik mijn bulletje evengoed verscheuren. Om het met de woorden van “de man uit de straat” te zeggen: het enige waar je zeker van bent, is dat je je geld kwijt bent. Veel plezier aan de 6 gelukkigen die een deel van de pot binnen wisten te halen!

Een speelpot van 8 miljoen euro? Daar kan zelfs ik niet aan weerstaan. Die Lotto superpot leek mij wel wat. Met volle moed stapte ik dan maar de krantenwinkel binnen. Een gezapige drukte en een rij klanten voor mij met tijdschriften, kranten en andere krantenwinkelparafenalia in de hand. En zonder uitzondering kochten ze elk een bulletin voor de superpot van morgen.

Dan was het mijn beurt. Ik stak de verkoper 5 euro toe. Hij duwde wat op het lottomachientje, en met veel gezoem produceerde die mijn lottoformulier. 10 rijen van 6 cijfers elk. Ik ben eens benieuwd of dame Fortuna aan mijn zijde staat. Al was het maar om die 5 euro toch minstens terug te winnen en nog wat geld over te houden voor een goede pint.

Allez, faîtes vos jeux!

Vanavond hebben we nog eens Lach je rijk van stal gehaald. Ooit hadden mijn ouders dit spelletje aangeschaft en om de één of andere duistere reden heeft het een pak succes bij familie en vrienden. Op zich heeft het spelletje niet zoveel om het lijf. Het heeft veel weg van een ganzenspel en monopoly. En daar houdt zowat elke vergelijking mee op want verder dan dobbelstenen laten rollen en hopen dat het geluk aan je zijde is, gaat het eigenlijk niet. Persoonlijk kon het spelletje mij boeien – en nu klink ik als een ouwe sok – toen ik jonger was maar tegenwoordig vind ik het geritsel met papiergeld eerder vermoeiend en verre van diepgaand. Geef mij maar een spelletje Carcassonne of Kolonisten van Catan!