Fietsen

Wat zit er momenteel allemaal in je handtas (of manbag/rugzak voor de heren)?

Ik heb twee rugzakken van Lowe Alpine die ik zo’n beetje afwisselend gebruik. Maar wat sleur ik allemaal mee?

We zien op de foto:

• Een regenbroek. Komt van pas op de fiets.
• Een nota boekje en 3 stylo’s
• Mijn Plattan Urbanears
• Een Macbook Pro en bijhorende adapter
• Sennheiser CX200 oortjes.
• Een Western Digital harde schijf waarop ik 1 terrabyte kwijt kan.
• Een Thunderbolt-naar-VGA adapter. Om presentaties op locatie te geven.
• Een Thunderbolt-naar-Ethernet adapter. Om netwerkkabels op mijn laptop te kunnen aansluiten. Awoert Apple!
• Een micro-USB kabeltje om mijn GSM op aan te sluiten.

Verder ook nog twee accessoires die ik altijd bij heb

Ondertussen ben ik zo’n tien weken post-op. Twee maanden en een beetje. Waar sta ik nu zo ongeveer?

• Sinds twee weken rijd ik terug met de fiets. Ik leg dagelijks de 7 kilometer heen en terug naar het station af. Voor mijn operatie eindigde dat altijd met drukkende pijn vlak onder mijn sleutelbeen. Die is nu volledig verdwenen.
• Ik kan terug alle dagdagelijkse bewegingen – van autorijden tot computeren –  uitvoeren zonder pijn. Dat was voorheen ook niet het geval.
• Mijn arm blokkeert niet meer als ik die boven mijn hoofd gestrekt laat zakken. Mijn ROM is momenteel bijna 100%.

Allemaal goede dingen, maar een schouder is een complex geheel van drie gewrichten. Er is nog een hele weg te gaan naar de finish:

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Sport en lichaamsbeweging zijn gezond. Niet dat ik actief ga joggen, in de fitness rondhang of god-vermag-welke-sport ik wekelijks beoefen, maar als het enigszins mogelijk is, dan probeer ik wat te bewegen. Fietsen of wandelen bijvoorbeeld. Een mens zit zo al 8 uur op een dag op een bureaustoel.

Sommige dagen lenen er zich beter toe om al eens wat buitenlucht op te snuiven dan andere. Vandaag was het laatste het geval. Terwijl geen zinnige mens zich buiten waagde moest ik tweemaal vergaderen op locatie. Gezien het strakke schema en mijn beperkte vertrouwen in de stiptheid van het openbaar vervoer was ik aangewezen op de fiets en benenwagen.

Antwoordje op Michel en Sandra:

Als voetganger erger ik mij aan:

• … auto’s geparkeerd op het zebrapad.
• … fieters die mij de pas afsnijden.
• … fietsen die tegen een gevel gesmeten, het halve voetpad innemen.
• … fieters die op het voetpad rijden
• … auto’s geparkeerd op het voetpad
• … automobilisten die overstekende voetgangers negeren
• … automobilisten die volle vaart hun garage komen uitgereden.
• … fietsers die hun intenties niet kenbaar maken.
• …

Als fietser erger ik mij aan:

• Vijf. Het aantal keer dat ik vandaag per fiets de ganse kaaien af ben gereden tussen het Kiel en het Eilandje. Minstens een dikke 4 kilometer schat ik.
• Drie. Aantal opengebroken straten onderweg tegen gekomen. Levensgevaarlijke toestanden en al.
• Twee. Het aantal vergaderingen dat ik op het Kiel vandaag gehad heb.
• Zes. Het aantal pc’s dat ik vandaag heb rechtgezet. Met dank aan collega S. voor de hulp.
• Vier. Aantal kopjes koffie dat ik vandaag heb gedronken.

Vandaag ben ik drie keer langs de kaaien gefietst. Van het Eilandje tot aan het Kiel. Zo in het onstuimige weer fietsen is een uitdaging. Ik was al blij dat het niet regende. Boven de schelde probeerden meeuwen tegen de wind op te vliegen terwijl ik ondertussen andere, dik ingepakte moedigen kruiste en diepe plassen trachtte te ontwijken. Ondertussen denderde het verkeer langs ons heen. De iPod had ik niet in de oren, maar ik moest spontaan denken aan Spinvis’ Bagagedrager…

Ik veegde de ijskoude druppels uit mijn ogen toen ik vanmorgen op mijn fiets door de Lange Lozanastraat richting Desguinlei reed. Voor mij ploegde er een dik ingeduffelde dame door de bladeren op het fietspad. Ik kroop nog wat dieper in mijn kraag en verwenste mezelf dat ik geen handschoenen had aangedaan. Ik was maar wat blij dat ik op de de dienst Stadsontwikkeling arriveerde en er me aan een kopje warme koffie kon verwarmen vooraleer aan de slag te gaan.

Het is 15 oktober en dus blog action day. Een virtueel boompje over het milieu dus. Ik ben eigenlijk geen groot environmentalist zoals dat tegenwoordig heet. Ik ben geen lid van Greenpeace, WWF,… en andere NGO’s. Toch vind ik het behoud van ons ecosysteem belangrijk. Ik probeer een klein beetje groen te zin in de manier waarop ik leef. En eigenlijk kan ik het nog best samenvatten in deze vijf regels die vandaag ook op Zenhabits.com terug te vinden zijn. Vraag is natuurlijk: hoe scoor ik hier nu op?

Hm. Vandaag moesten collega A. en ik voor bespreking naar de Desguinlei. Vanaf het eilandje is dat een mooie rit met de (nieuwe!) fiets. En aangezien het lekker zonnig weer was: waarom ook niet?

Wat mij opviel is dat Antwerpen een stukje fietsonvriendelijker is dan pakweg Brugge. Begrijp me niet verkeerd: fantastische fietspaden. Maar bij momenten scheuren auto’s toch wel zéér dicht langsbij. De leien vormen ook wel een uitdaging: in tegenstelling tot wat je mag verwachten van zo’n brede boulevard, meandert het fietspad zich zo’n beetje tussen de busstrook, de middenberm en de rijstroken. Dat leidt tot rare situaties dat een mens niet goed weet waar het fietspad nu naartoe leidt. Nog eentje: de véle rode lichten. Om de tweehonderd meter stilstaan, wachten en weer optrekken. Genoeg om veel tijd mee te verliezen. De leien volgen is dus geen optie als ik op gehaast ben om op het werk te geraken.

Zo. Ik heb dinsdagavond mijn fiets besteld. Die wordt morgen geleverd maar dan ben ik niet in Antwerpen. Geen nood want de fietsenmaker wilde de fiets nog wat afstellen en controleren. Fijne service vind ik dat! En aangezien hij maandag gesloten is, kan ik pas ten vroegste dinsdagavond mijn stalen ros van stal halen. Met een beetje geluk snor ik woensdagochtend dus gezwind naar het werk!