Fietsen

Wat zit er momenteel allemaal in je handtas (of manbag/rugzak voor de heren)?

Ik heb twee rugzakken van Lowe Alpine die ik zo’n beetje afwisselend gebruik. Maar wat sleur ik allemaal mee?

We zien op de foto:

• Een regenbroek. Komt van pas op de fiets.
• Een nota boekje en 3 stylo’s
• Mijn Plattan Urbanears
• Een Macbook Pro en bijhorende adapter
• Sennheiser CX200 oortjes.
• Een Western Digital harde schijf waarop ik 1 terrabyte kwijt kan.
• Een Thunderbolt-naar-VGA adapter. Om presentaties op locatie te geven.
• Een Thunderbolt-naar-Ethernet adapter. Om netwerkkabels op mijn laptop te kunnen aansluiten. Awoert Apple!
• Een micro-USB kabeltje om mijn GSM op aan te sluiten.

Verder ook nog twee accessoires die ik altijd bij heb

• Mijn portefeuille (duh) vol bank- en andere kaarten.
• Mijn Laco Aachen uurwerk.

Ik denk dat er niet al te veel verrassingen tussen zullen zitten voor de digitale medemens. Hoe zit het bij u?

Ondertussen ben ik zo’n tien weken post-op. Twee maanden en een beetje. Waar sta ik nu zo ongeveer?

• Sinds twee weken rijd ik terug met de fiets. Ik leg dagelijks de 7 kilometer heen en terug naar het station af. Voor mijn operatie eindigde dat altijd met drukkende pijn vlak onder mijn sleutelbeen. Die is nu volledig verdwenen.
• Ik kan terug alle dagdagelijkse bewegingen – van autorijden tot computeren –  uitvoeren zonder pijn. Dat was voorheen ook niet het geval.
• Mijn arm blokkeert niet meer als ik die boven mijn hoofd gestrekt laat zakken. Mijn ROM is momenteel bijna 100%.

Allemaal goede dingen, maar een schouder is een complex geheel van drie gewrichten. Er is nog een hele weg te gaan naar de finish:

• Actief zware lasten torsen – een flightcase in het jeugdhuis, de zware rolluik van onze slaapkamer,… – daar moet ik voorlopig nog voor passen.
• Mijn schouder naar binnen of naar buiten plooien (denk: portefeuille in de achterzak steken) doet nog altijd pijn.  Die vermindert wel week na week, maar ik mag rekenen dat daar nog een lange weg te gaan is.
• ’s Morgens sta ik op met een spieren die wat tijd moeten krijgen om los te komen.

Medicatie neem ik niet. Als mijn schouder zeurt, dan is het gewoon kwestie van een andere houding te vinden. De kinesist zie ik nog steeds drie keer per week.  Ondertussen zitten we volop in de actieve oefeningen: met lichte gewichten en zo werken. Thuis werk ik dagelijks enkele sets af met mijn Theraband. Oefening en tijd geven om rustig aan kracht te winnen zijn de sleutel.

Was het een goede zaak om mij te laten opereren? Absoluut. Ik ben vandaag beter af in vergelijking met enkele maanden terug. Nu de zomer in om de rest van de weg af te leggen.

Een gezonde geest in een gezond lichaam. Sport en lichaamsbeweging zijn gezond. Niet dat ik actief ga joggen, in de fitness rondhang of god-vermag-welke-sport ik wekelijks beoefen, maar als het enigszins mogelijk is, dan probeer ik wat te bewegen. Fietsen of wandelen bijvoorbeeld. Een mens zit zo al 8 uur op een dag op een bureaustoel.

Sommige dagen lenen er zich beter toe om al eens wat buitenlucht op te snuiven dan andere. Vandaag was het laatste het geval. Terwijl geen zinnige mens zich buiten waagde moest ik tweemaal vergaderen op locatie. Gezien het strakke schema en mijn beperkte vertrouwen in de stiptheid van het openbaar vervoer was ik aangewezen op de fiets en benenwagen.

Alles bij elkaar klokte ik af op goed 24 kilometer. Daarbij legde ik dit traject goed 4 keer af. De eerste en laatste keer relatief droog, de overige 9 kilometer in een stevige plensbui. Gelukkig had ik geluisterd naar de auguren (dank u Sabine en Frank) en mijn impermeable uit Brugge meegenomen. Een wollen jas met daarover een waterdicht regenpak en mijn iPod in de oren maakten het wat draaglijk.

Alleen, proefondervindelijk heb ik nu mogen vaststellen dat je ongeacht je rijrichting langs de kaaien altijd de wind tegen hebt. Rijden op de grote plaat en het rustige aandoen waren het devies. Als ik het goed gechronometreerd heb, dan deed ik over die afstand in dit weer vandaag gemiddeld zo’n 25 minuten. Al bij al niet slecht en rechtvaardigt absoluut mijn uitlating op Twitter…

Antwoordje op Michel en Sandra:

Als voetganger erger ik mij aan:

• … auto’s geparkeerd op het zebrapad.
• … fieters die mij de pas afsnijden.
• … fietsen die tegen een gevel gesmeten, het halve voetpad innemen.
• … fieters die op het voetpad rijden
• … auto’s geparkeerd op het voetpad
• … automobilisten die overstekende voetgangers negeren
• … automobilisten die volle vaart hun garage komen uitgereden.
• … fietsers die hun intenties niet kenbaar maken.
• …

Als fietser erger ik mij aan:

• … voetgangers die, bij voorkeur in groep, midden op het fietspad slenteren
• … automobilisten die aan een licht wachten op de voor fietsers voorbehouden ruimte.
• … dubbel geparkeerde camionettes waarin arbeiders rustig zitten te ontbijten.
• … automobilisten die uit hun geparkeerde wagen stappen zonder te kijken of er geen fietser aankomt.
• … voetgangers die zonder kijken oversteken.
• …

Zit ik in een auto, dan erger ik mij aan:

• … voetgangers die zonder kijken oversteken.
• … fietsers zonder licht.
• … fieters die door het verkeer slalommen.
• … fieters die door het rood rijden.
• … voetgangers die oversteken door een rood licht.
• … voetgangers die op straat blijven staan.
• …

Alles is relatief in het verkeer. Ook ik durf als fietser of voetganger wel eens een bedenkelijk manoeuvre uithalen. Het grote verschil zit hem er wel in dat een automobilist nog in een vrij veilige metalen kooi zit. Da’s dan ook meteen de reden waarom fietsers en voetgangers zwakke weggebruikers worden genoemd. Een reden die, toegegeven, nu ook weer geen excuus mag zijn om halsbrekende toeren te gaan uithalen zoals pakweg midden op straat in Brugge voor een bus springen om een foto van het Belfort te kunnen nemen.

Overigens, er wordt wel moeite gedaan om zwakke weggebruikers een veilige, gescheiden plaats in het verkeer te geven. Maar er hangt nog altijd te veel af van de goodwill van lokale overheden. Antwerpen vind ik op dat gebied een absolute ramp tegenover Brugge. Je hebt er best enige doodsverachting nodig wil je je door bepaalde straten op de fiets wagen.

• Vijf. Het aantal keer dat ik vandaag per fiets de ganse kaaien af ben gereden tussen het Kiel en het Eilandje. Minstens een dikke 4 kilometer schat ik.
• Drie. Aantal opengebroken straten onderweg tegen gekomen. Levensgevaarlijke toestanden en al.
• Twee. Het aantal vergaderingen dat ik op het Kiel vandaag gehad heb.
• Zes. Het aantal pc’s dat ik vandaag heb rechtgezet. Met dank aan collega S. voor de hulp.
• Vier. Aantal kopjes koffie dat ik vandaag heb gedronken.

Vandaag ben ik drie keer langs de kaaien gefietst. Van het Eilandje tot aan het Kiel. Zo in het onstuimige weer fietsen is een uitdaging. Ik was al blij dat het niet regende. Boven de schelde probeerden meeuwen tegen de wind op te vliegen terwijl ik ondertussen andere, dik ingepakte moedigen kruiste en diepe plassen trachtte te ontwijken. Ondertussen denderde het verkeer langs ons heen. De iPod had ik niet in de oren, maar ik moest spontaan denken aan Spinvis’ Bagagedrager…

Ik had geen handschoenen aan…

Ik veegde de ijskoude druppels uit mijn ogen toen ik vanmorgen op mijn fiets door de Lange Lozanastraat richting Desguinlei reed. Voor mij ploegde er een dik ingeduffelde dame door de bladeren op het fietspad. Ik kroop nog wat dieper in mijn kraag en verwenste mezelf dat ik geen handschoenen had aangedaan. Ik was maar wat blij dat ik op de de dienst Stadsontwikkeling arriveerde en er me aan een kopje warme koffie kon verwarmen vooraleer aan de slag te gaan.

Ik bedenk dat ik in Italië best wel een paar mooie winterstukken kan aanschaffen: een paar hemden, een sjaal en misschien kan ik zelfs een winterjas scoren. Italianen zijn immers een modieus volk. Niet dat Vlamingen dat niet zijn, maar ik heb het gevoel dat ik in Venetië veel minder vlug geconfronteerd zal worden met foute kleurencombinaties en verkeerde slobbertruien. Mijn Italiaanse collega’s spoorden mij gisteren tijdens de lunch alleen maar aan om genoeg tijd te nemen om ook even wat te shoppen.

Nadat ik de receptioniste had uitgezwaaid, ging het fietsend terug richting Leien en vandaar naar het Felixarchief. Opnieuw verwenste ik mezelf dat ik geen sjaal aan had gedaan terwijl mijn jeans langzaam doorweekt werd in de aanhoudende motregen. Op kantoor maakte het stuk broodpudding dat ik onderweg als middageten had gekocht en een stevige kop thee heel wat goed. Terwijl ik de laatste administratie van de dag afwerkte was het ondertussen al weer aan het donkeren. Vandaag was zo’n dag dat het constant schemerde. Alsof het nooit echt licht wilde worden.

Een typische herfstdag.

Het is 15 oktober en dus blog action day. Een virtueel boompje over het milieu dus. Ik ben eigenlijk geen groot environmentalist zoals dat tegenwoordig heet. Ik ben geen lid van Greenpeace, WWF,… en andere NGO’s. Toch vind ik het behoud van ons ecosysteem belangrijk. Ik probeer een klein beetje groen te zin in de manier waarop ik leef. En eigenlijk kan ik het nog best samenvatten in deze vijf regels die vandaag ook op Zenhabits.com terug te vinden zijn. Vraag is natuurlijk: hoe scoor ik hier nu op?

Go outside

Trektochten door de natuur zijn een beetje een tegenvaller tegenwoordig. Nochtans heeft de auteur een punt. Mijn halve jeugd heb ik zowat in volle buitenlucht door gebracht en ik vind het minstens zo belangrijk dat – god geve het – mijn kinderen niet met een enzijdig Vlaams cultuurlandschap moeten worden geconfronteerd. Ik zou er wat meer werk van moeten maken.

Commute by bike or walking

Ding, ding! We have a winner! Ik heb geen auto en hier in Antwerpen doe ik alles te voet of met de fiets. Heel milieuvriendelijk dus. Toegegeven, bij wijlen is het onpraktisch dat ik niet over een auto beschik, maar ik steek het geld wel zuiver op zak, ik maak mij geen zorgen over mogelijke ongevallen, geen files, etc. Bovendien vind ik het heerlijk om op mijn nieuwe fiets door de stad te kunnen cruisen! Meer van dattum!

Do a clean up

Hm. Dubieus. ’t Is dat wij hier niet de gewoonte hebben om spontaan met de buurt de armen uit de mouwen te steken. Da’s iets typisch Amerikaans. Nochtans, ik stoor mijzelve mateloos aan voorbijgangers die achteloos papiertjes of zo op de grond laten vallen. Sigarettenpeuken vind ik de goorste vuiligheid die ik op straat kan vinden. Hoe asociaal en milieu-onvriendelijk kan je wel niet zin om je peuken zomaar te laten rotten op de stoep? Wat ik zelf doe? Wel, ik zoek altijd een vuilbak of ik neem mijn vuilnis meer naar huis. In het beste geval raap ik ook wel eens wat op en gooi het in de afvalbak.

Use less energy at home

Voor iemand die twee jaar op rij zijn energiefactuur wist terug te dringen denk ik dat ik wel goed bezig ben. Altijd en overal lichten uit. Domino’s met een knop om apparaten volledig uit te schakelen, etc. Het enige wat draait is mijn home made servertje. En zelfs daarin heb ik alles wat enigszins nodeloos ampères verbruikt gesloopt. Ik ben benieuwd naar volgend jaar…

Buy less, or used stuff

Het argument dat minder vraag tot een lager aanbod en daardoor tot een schoner milieu leidt, lijkt me een beetje te simplistisch voorgesteld. Maar dat minder ‘stuff’ tout court het leven eenvoudiger maakt: daar ga ik volledig mee akkoord. Ik heb zelf niet overdreven veel nodig om een complete mens te zijn. Ik koop niet zomaar spul en prul om het te hebben en daarna niet meer te gebruiken. Alleen zou ik wel afmoeten van de bergen foldertjes en papiertjes die ik schijnbaar verzamel maar nooit weggooi.

Al bij al heb ik de indruk dat ik het er niet zo slecht vanaf breng. En jullie?

Hm. Vandaag moesten collega A. en ik voor bespreking naar de Desguinlei. Vanaf het eilandje is dat een mooie rit met de (nieuwe!) fiets. En aangezien het lekker zonnig weer was: waarom ook niet?

Wat mij opviel is dat Antwerpen een stukje fietsonvriendelijker is dan pakweg Brugge. Begrijp me niet verkeerd: fantastische fietspaden. Maar bij momenten scheuren auto’s toch wel zéér dicht langsbij. De leien vormen ook wel een uitdaging: in tegenstelling tot wat je mag verwachten van zo’n brede boulevard, meandert het fietspad zich zo’n beetje tussen de busstrook, de middenberm en de rijstroken. Dat leidt tot rare situaties dat een mens niet goed weet waar het fietspad nu naartoe leidt. Nog eentje: de véle rode lichten. Om de tweehonderd meter stilstaan, wachten en weer optrekken. Genoeg om veel tijd mee te verliezen. De leien volgen is dus geen optie als ik op gehaast ben om op het werk te geraken.

We deden het op een rustig tempo, maar dan was het toch nog een groot half uur fietsen. Mja, dan mogen we in Brugge nog niet klagen als er eens een groep Japanse toeristen er niets beters op vindt dan in het midden van de rijbaan te gaan staan om foto’s te nemen…

Zo. Ik heb dinsdagavond mijn fiets besteld. Die wordt morgen geleverd maar dan ben ik niet in Antwerpen. Geen nood want de fietsenmaker wilde de fiets nog wat afstellen en controleren. Fijne service vind ik dat! En aangezien hij maandag gesloten is, kan ik pas ten vroegste dinsdagavond mijn stalen ros van stal halen. Met een beetje geluk snor ik woensdagochtend dus gezwind naar het werk!