Computers

Ah, jeugdherinneringen. Dingen die ik als klein ventje meemaakte en die top de dag van vandaag nog altijd diepe indruk hebben nagelaten. Tron is er zo eentje. Ik weet niet meer hoe oud ik moet zijn geweest. Een jaar of 6? Geen idee. Maar ergens tijdens een kerstvakantie werd Tron op TV uitgezonden.

Die befaamde lightcycle scène. Die bliepgeluidjes. Die abstracte kostuums. De beroemde scène waarin Flynn in het spelletje wordt ‘gedigitaliseerd’.  Heerlijk. Ik ging volledig op in de wereld van Tron. Niet dat ik nu ook weer zo van die pakjes wilde zoals de Tronguy, maar ergens vermoed ik dat mijn fascinatie met computers daar misschien wel zijn kiem zal hebben gehad.

Ik heb uiteindelijk Tron welgeteld éénmaal in mijn leven gezien. Tijdens mijn tienerjaren heb ik nog eens een paar pogingen gewaagd, op zoek bij de betere videoverhuurzaken maar de film leek nergens deel uit te maken van het gamma. Jammer. Zelfs tegenwoordig, met de Intertubes gevuld met minder legaal spul heb ik uiteindelijk nooit de behoefte gevoeld op zoek te gaan naar dat stukje jeugdsentiment.

En dus ben ik razend benieuwd naar wat Tron Legacy gaat brengen. Niet dat ik nu meteen bij de première al in de bioscoop wil zitten. Maar het is wel een gebeuren waar ik reikhalzend naar uit kijk. Alleen, tjah, hoge verwachtingen, daar kan men moeilijk aan tippen.

In ieder geval komt op 7 december de Tron Legacy Soundtrack uit. Volledig gemaakt door de heren van Daft Punk. Een betere keuze zou ik niet hebben kunnen maken. Als je een beetje zoekt, dan vind je in de cloud wel al een volledige streaming versie van de soundtrack. Ik kan u zeggen: ze stelt niet teleur. Ik vond de soundtrack van Inception al bijzonder zwaar de moeite, maar wat Daft Punk doet, dat gaat toch nog een stuk verder. Puur genieten.

“The Grid. A digital frontier. I tried to picture clusters of information as they move through the computer. What did they  look like? Chips? Motorcycles? Were the circuits like freeways? I kept dreaming of a world I’d never see. And then. One day. I got in!”

• Gisteren was er nog eens LAN party. Veel gedoe, spelen en gepruts met computers en zo in een huiskamer. Geestig en onderhoudend. Er waren zelfs een Wii (golf op een Wii is werkelijk geniaal!) en een Xbox360! Met dank aan Larian. We hebben getrokken tot vier uur deze morgen. Daarna ging de stekker er finaal uit. Foto’s vinden jullie terug in mijn Flickr.
• Reclame voor een website waar ik mij de laatste veertien dagen mee heb gebezigd: http://www.saradepotter.be. Ja, een campagnewebsite, gemaakt voor de vriendin van een goede kameraad. Ook ik heb dus een bijdrage geleverd aan de JA! gekte. Maar het was wel een nuttige om goed te kunnen oefenen met CSS en XHTML want veel meer dan dat is het eigenlijk niet. En natuurlijk ook wat Photoshop.
• Dat betekent dat mijn OpenID plugin even terzijde lag. De plugin is niet compatibel met WordPress 2.2 en da’s jammer. De veranderingen (een toevoeging van 6 lijnen code) in de nieuwe versie dwingen mij om het ontwerp van de plugin grondig te herbekijken. Misschien moet ik van de nood een deugd maken om een aantal zaken verder te verbeteren of toe te voegen.
• Een heads up van WebsterMC toonde mij dat mijn commentaarkatapult kapot was gegaan nadat ik de plugin dit weekend had gedeactiveerd. Dat zou nu verholpen moeten zijn. Vooruit met de geit!
• Tenslotte zou ik écht eens moeten kijken of ik asides zou kunnen overwegen!

Iemand ooit WarGames gezien? Een film waar een tiener inbreekt op de computers van de Amerikaanse defensie en per ongeluk een thermonucleaire oorlog begint. Het leukste deel van de film was in de War Room waar rijen en rijen officeren achter ingewikkelde machinerie zaten en er grote schermen hingen vol data en kaarten waarop je de bewegingen van de raketten en de bommenwerpers zag. Het gaf je allemaal echt het gevoel alsof elk moment de atoombommen je om de oren zouden suizen. Persoonlijk vond ik het één van de betere films. Al was het maar om dit deze geschoten werd in 1983, putje koude oorlog in een jaar dat de wereld – onwetend – een paar keer op het randje stond.

Gisteren lanceerde Introversion, een onafhankelijke spelletjesmaker, de game Defcon. Volledig in dezelfde stijl wordt je achter de controls van zo’n war room gezet. Je krijgt een wereldkaart te zien met steden. Je plaatst je radars, je vloot, je vliegvelden en – last but not least – je raketsilos. Doel van het spel: zoveel mogelijk steden van je tegenstander zien te raken vooraleer hij hetzelfde bij jou doet. Diegene met het meeste punten – lees: doden – op zijn geweten wint. Feitelijk. Een apart uitgangspunt van traditionele strategygames.

Een Defcon is kinderlijk eenvoudig, geen fancy troepen met honderd-en-duizend mogelijkheden en tactieken. De graphics zijn bovendien zeer sec: de wereldkaart en een paar eenvoudige symbolen die raketten, vliegtuigen, steden en installaties voorstellen. Meer niet. En toch is Defcon zeer meeslepend: je krijgt lanceert raketten vanaf je silos en terwijl de steden van je tegenstanders worden geraakt krijg je een droge mededeling hoeveel miljoen doden er zijn gevallen. De soundtrack is bovendien inktzwart: diep melancholisch en depressief. Af en toe hoor je iemand kuchen of huilen. Het vallen van de bommen is een vrij droog basgeluid en tussendoor de computerachtige bliepjes wanneer je commando’s geeft.

Op het forum van introversion blijkt dat heel wat spelers zich zelfs schuldig voelen wanneer het bommen regent. Meer nog dan in hyperrealistische shooters waar lustig armen en benen rondvliegen. Neen. Bij het klinische voeren van een thermonucleaire oorlog en het ganse verloop van de acties laten je niet zomaar onberoerd. Uiteindelijk is Defcon zijn subtitel meer dan waard: Everybody Dies! Geen winnaars in dit spel. Zelfs al haal je de meeste punten…

Defcon kan je kopen via Steam of via Introversion. Voor de liefhebbers…

Net gezien op Canvas: the IT crowd. Een sitcom waar het IT departement van een bedrijf centraal staat. Overacting, stereotypering en overdrijving staan centraal. Het management en zijn drones “upstairs” kennen letterlijk niéts van IT terwijl de disfunctionele, asociale nerds Roy en Moss “manmoedig” vanuit de kelder hun missie voortzet om computers te herstellen. Zonder daarvoor ook maar énige dank terug te krijgen. Tot de dag dat management ze een nieuw afdelingshoofd stuurt dat helemaal geen jota kent van computers…

De serie is duidelijk een nobrainer. Gevatte situatiehumor die niet bepaald verfijnd is. Zowat iedereen gaat over de rand zonder echt in vozigheden te vervallen. Memorable quotes:

[Roy receiving a tech support call, answers after 15 rings with a sigh] Roy: Hello, IT. Have you tried turning it off and on again? Roy: Well, the button on the side, is it glowing? Roy: Yeah, you need to turn it on. Roy: The button turns it on. Roy: You DO know how a button works, don’t you? Roy: No, not on clothes.

En:

Denholm: That’s the sort of place this is Jen. Lot of sexy people not doing much work and having affairs.

En:

Moss: They’re fairly regular, the beatings, yes. I’d say we’re on a bi-weekly beating. Roy: Oh, it’s not all that bad. Moss: C’mon Roy, it’s pretty bad.

Enfin, los daarvan deed het mij een beetje denken aan de beruchte BOFH die het consequent heeft over “Lusers” in plaats van “Users”. Enfin, uiteindelijk is het vooral spotten met IT én het nog steeds alomtegenwoordige computeranalfabetisme. Hoewel een leuk en interessant uitgangspunt denk ik dat de uitwerking ervan niet bepaald iedereen zal kunnen bekoren. Best niet op een nuchtere maag bekijken of met hoge verwachtingen.

Bon. Ik bevind mij momenteel te Waregem op Lanscape, een Lanparty met ca. 500 gamers. Dat wil zeggen, ik heb in de afgelopen 40 uur nauwelijks 4 uur geslapen. En dan nog onder de tafel waar onze computers onafgebroken staan te draaien. De rest van de tijd wordt toegewijd aan het spelen van games, bekijken van films, luisteren naar muziek en – bovenal – socializen! Met name dan met de Apple gebruikers hier aanwezig. We hebben een iBook gespot en de eigenaar – een zekere Bernie – voor een demonstratie gevraagd. I just made me craving for more om alle eyecandy te zien passeren op het kleine schermpje. Ik kijk al uit naar maandag wanneer ik bij Macc mijn eigen iBookje ga ophalen.

Verder heb ik zojuist de tweede plaats veroverd in een free-for-all compo Battlefield 2. Een dikke twee uur oorlogvoeren deed mij net stranden achter een gerespecteerd member van een clan. Ik schijn iets gewonnen te hebben van alienware. Ook daarvoor zijn lanparty’s de moeite waard: het competitieve element!

Ik zit hier nog tot zondagavond wat ik betekent dat ik een tweede nacht met weinig slaap in ga. O ja, ik heb alvast wat foto’s in mijn Flickr.