Technologie en Wetenschap

In juli 2005 kocht ik mijn eerste Apple product: een iBook G4. Opgefokt met meer geheugen en een grotere harde schijf. Dat duurde toen 5 weken om te leveren uit China. Maar ik was er wel blij mee! Het heeft even geduurd maar gaandeweg heb ik mij OSX eigen gemaakt en sindsdien ben ik best wel Applefan.

Ondertussen is er veel veranderd en zijn we een paar nieuwe generaties Apple productjes verder. Mijn iBook werd een dag ouder en dat liet zich merken. Zodra ik nog maar durfde een paar vensters open te zetten dan piekten de temperaturen naar 60 graden. Een laptop waar je een ei op kan bakken is niet echt een laptop meer. YouTube filmpjes werden diashows en ik zal maar zwijgen over de snelheid van mijn tikwerk dat mijn iBook niet meer aankon.

Hoog tijd om de iBook op verdiende pensioen te sturen.

Deze week hakte ik de knoop door en vanmiddag ben ik GCAB – de lokale Apple retail shop – buitengestapt met twee plastiek zakken vol speelgoed:

• Een standaard macbook (geen extra’s)
• Een Apple Keyboard
• Een zwarte second skin tucano
• Een minidisplay – VGA adapter om mijn laptop aan mijn LCD te koppelen

Deze keer duurde het geen 5 weken. Ik koos dan ook voor een standaard toestel. Hoewel, ik had wat geluk want bleek dat ik net de laatste macbook kon vastkrijgen die nog in stock was. En die lag dan nog in de auto van de Grote Baas. En die was natuurlijk bij een klant. Gelukkig was die zo vriendelijk om tegen de avond nog even naar de winkel te rijden om het toestel daar af te leveren. Van service gesproken!

Als het om productiviteit wilde ik even niet op een euro meer of minder kijken. Ik heb het toestel meteen de laatste software updates gegeven, mijn e-mail geconfigureerd en Firefox geïnstalleerd.  Zo heb ik meteen al Spaces geactiveerd: ik miste dat geweldig in Tiger, waar ik maar 1 desktop had dat altijd vol stond met open vensters.

Overigens heb ik nog een lijstje met software die ik ga installeren

• CyberDuck voor de (s)FTP
• Textmate voor de code
• CSSEdit lijkt me wel handig
• Twitterific voor Twitter (iemand een beter alternatief?)
• Versions voor SVN controle
• …

Nog suggesties?

Zo. Als alles goed verlopen is, dan is netsensei.nl vanaf nu volledig verhuisd naar zijn nieuwe stek op teh intertubez. En daarmee mag ik alvast een puntje uit mijn voornemens 2009 schrappen.

Voor zij die het interesseren wil ik wel even uitleggen wat er achter de schermen schuil gaat…

Achtergrond

In 2002 had ik wat persoonlijke ruimte op student.ugent.be waar ik mee kon spelen. In dat jaar besloot ik mijn eerste eigen domeinnaam te nemen: netsensei.be. Ik fröbelde wat met zelfgeschreven PHP scripts en zo. Toen ik in 2003 afstudeerde, moest ik op zoek naar een nieuwe host. Ondertussen was ik ook al half beginnen bloggen. Ik volgde toen de Nederlandse weblogscene die in volle expansie was. In juli 2003 deed flabber.nl een actie samen met Flaxe webhosting: voor promoprijsje kon je je eigen hosting leasing met een .nl domeinnaam erbij. Ik ben toen op die kar gesprongen – vandaar de .nl naam – en heb altijd aan die keuze vastgehouden.

In die 5 jaar tijd is er veel veranderd: meer bandbreedte, meer diskruimte, gemakkelijke toegang tot je eigen DNS records, frameworks zoals Ruby On Rails,… Maar mijn hostingplan volgde niet echt. Ik bleef steken op een 2Gb per maand up/download en 200Mb webruimte. Het laatste jaar veranderde dat naar 400Mb, maar dat is niet echt meer van deze tijd. Bovendien viel de uptime nogal tegen. In oktober vloog de boel een dikke 3 dagen van het web na ‘onderhoud’ waarbij er een serieuze panne was opgetreden. De backups bleken enkele dagen oud te zijn waardoor ik een aantal dingen op mijn blog ben kwijtgeraakt. Ook de communicatie was net iets te summier maar als je rechtstreeks met de helpdesk contact opnam, dan duurde het toch al snel de volle dag eer je een antwoord kreeg.

Wat is er veranderd?

Ik wilde eigenlijk 2 dingen veranderen:

• Nieuwe en betere hosting met meer mogelijkheden, betere support en ruimte voor een competitieve prijs.
• Meer controle over mijn eigen domeinna(a)m(en). Een domeinnaam is tegenwoordig je on line identiteit en kan veel meer zijn dan alleen maar je website. Je domeinnaam gebruik je dan als alter ego in allerlei netwerken die gelaagd met elkaar kunnen interageren. De configuratie van je domeinnaam is belangrijk als je je eigen data in de cloud wil benaderen op je eigen manier. Als je één domeinnaam beheert, is het logisch dat niet echt nood hebt om zelf DNS records aan te passen. Anders wordt het als je 3 domeinnamen, 2 aliassen, subdomeinen allerhande,… met corresponderende mailboxen en heel de zwik controleert.

De DNS hosting

Mijn domeinnamen zaten tot nu toe verdeeld over twee DNS hosts: netsensei.nl bij Flaxe en de rest bij het Belgische Stone IS. Ik heb met wat papierwerk en geregel ervoor gezorgd dat netsensei.nl sinds vorige week eindelijk bij Stone is terecht gekomen. Via hun controlepaneel kan ik perfect MX, CNAME, A en andere records aanpassen. Tot vandaag  liet ik de records van netsensei.nl nog verwijzen naar de Flaxe webhosting.

De Webhosting

Tegenwoordig kan ik voor dezelfde ‘promoprijs’ betere hosting met meer opties en beweegruimte krijgen. En dus ben ik gaan rondshoppen. Onder andere Schuppe’s host leek me wel wat. Maar uiteindelijk heb ik in navolging van Fousa gekozen voor Joyent.

Waarom Joyent?

Wel, dit is een bedrijf dat keihard met hun tijd meegaat. Hun core business is hosting voor developers. Ontwikkel je een webapplicatie? Dan heeft hun hosting al heel wat meer mogelijkheden dan een standaard blogplan. In deze web 2.x tijden biedt Joyent plans aan voor ondere andere Facebook en OpenSocial ontwikkeling, support voor een ruime waaier aan frameworks zoals Python, Ruby on Rails, Java, Django en natuurlijk PHP en veel meer. Joyent biedt schaalbare oplossingen aan voor particuliere developers, start-ups tot grote sociale netwerken zoals LinkedIn. Cloud computing is daarbij hun ding. Ze werken met clusters van gevirtualiseerde servers die mee schalen met de behoeften van hun klanten.

Als developer krijg je natuurlijk alle standaardopties zoals shell access, databases, domain management, configuratie, subversion,… Dingen die je bij een standaard bloghosting niet moet verwachten. Over bandbreedte en opslagruimte moet ik mij met respectievelijk 15 en 5 gigabyte zeker geen zorgen maken.

Wat Joyent interessant maakt is dat ze hun community serieus verzorgen. Naast de klassieke helpdesk met ticketing, update notificaties en server status berichtgeving voorzien ze in een eigen blog, een zeer actief forum, een facebook pagina, een twitteraccount en een zeer uitgebreide knowledge base in wikivorm. Het gevolg is dat je je als developer in hoge mate betrokken voelt bij het reilen en zeilen van je eigen host. Als Joyentklant sta je zeker niet alleen.

In mijn geval beschik ik nu over een Joyent Shared Accelerator. Ik zit samen met een aantal klanten op één en dezelfde server. Maar ik kan wel tot 5 ‘virtual servers’ opzetten waar ik een eigen domeinnaam, users, database,… kan aan koppelen.

De e-mail

Groot probleem is mijn e-mail. Mijn mailadres is wijd en zijd gekend en ik had zin om iedere contact en elke account die ik ergens had aan te passen naar mijn apart GMail adres. Anderzijds wilde ik mijn e-mail niet weer ergens bij een host houden en bij een mogelijke volgende verhuis weer een heel gedoe hebben. Bovendien: als de hosting weer eens even uitvalt, dan wil ik wel nog altijd aan mijn e-mail kunnen.

Oplossing: Google Apps.

Met Google Apps kan je je eigen domeinnaam gebruiken als een soort alias voor je GMail adres. Je nog een pak meer applicaties zoals agenda’s, gtalk,… achter je domeinnaam laten schuilgaan. In feite is Google Apps ontworpen voor kleine bedrijven en groepen. Mij gaat het vooral om de e-mail. Mijn vertrouwde mailadres blijft dus bestaan maar alle mail komt terecht bij GMail en wordt daar ook mooi bewaard. Stel dat Joyent een steek laat vallen, dan blijft mijn mail mooi operationeel. Ook het omgekeerde geldt. Het is een truukje dat ik onder andere van Schuppe heb afgekeken. Het nadeel is natuurlijk wel dat mijn e-mail overgeleverd is aan een gratis Google dienst waar ik me moet onderwerpen aan allerlei user agreements die mijn rechten als gebruiker geen goed doen.

Gelukkig is Google Apps een experiment waar ik dan wel weer gemakkelijk van terug kan komen mocht het nodig zijn.

Conclusie

Op dit moment beschik dus over flink wat ruimte en vrijheid om netsensei.nl beter tot zijn recht te laten komen. Anderzijds beschik ik over de mogelijkheden om een aantal totaal nieuwe projecten onder eigen beheer – waarbij ik vrij kan kiezen welk framework ik gebruik – op te zetten mocht ik dat willen.

The future is bright!

Wie deze morgen naar dit blogje surfte kreeg gedurende een aantal uur een ietwat vreemd loginscherm te zien. Genoeg om allerlei ongeruste berichtjes in mijn mailbox te krijgen. De titel van dit postje verwijst naar een veel gehoord gezegde onder de IT crowd, en inderdaad, dit was een DNS probleem.

Ik speelde al een tijd met het idee om mijn huidige host te verlaten, en daar heb ik in de laatste weken werk van gemaakt. Eén van de dingen die ik had geregeld was de verhuis van de domeinnaam uit Nederland naar een Belgische registrar. Daarvoor moest ik allerlei papieren opstellen en versturen. Uiteindelijk heeft het toch een kleine 10 dagen geduurd eer de verhuis werd uitgevoerd. Dat was dus vanmorgen. Het leek mij vanzelfsprekend, om niet te zeggen getuigen van gezond verstand en klantvriendelijkheid, dat de DNS gegevens door de oude aan de nieuwe registrar zouden worden doorgegeven. Meer bepaald dat de domeinnaam nog altijd zou verwijzen naar de oorspronkelijke server. (Voor de techneuten: dat het A record gewoon ongewijzigd zou worden overgenomen) Natuurlijk is dat niet gebeurd. Ik moest zelf nog mailen naar de helpdesk van mijn oude host om het IP vast te krijgen van de server met mijn oude webruimte en die dan zelf instellen.

Afin, het gebeurde is gebeurd. Wat die verhuis betreft: daar vertel ik later meer over. U-zal-het-wel-merken!

Nu er deze week even discussie is geweest over het concept Barcamp, heb ik de vrijheid genomen om een Doodle poll op te zetten. Stel dat we een unconference zouden houden rond een specifiek thema, wat zouden jullie dan het liefste zien? Op dit moment krijgt een BarCamp Netlab style de voorkeur. Wat denken jullie?

• Gum arabic – Wikipedia, the free encyclopedia
• Mira
• Apple Introduces Revolutionary New Laptop With No Keyboard
• The IAB Social Media Handbook
• catholic google
• Avenue Q- If You Were Gay
• 9
• How To Write Awesome Headlines
• A Journey Through Five Years of WordPress Interface. « planetOzh
• Not quite what I had in mind.
• 24 ways: Recession Tips For Web Designers

https://vimeo.com/2376826

Gezien bij Bert.

Privacy matters. Het lijkt misschien zo niet maar ook wij laten hier ons knusse Vlaanderen overal argeloos sporen na. De digitale klantenkaart van de grootwarenhuizen is zo’n privacy killer: met de chip in de sleutelhanger die de meeste klanten zo gemakkelijk afgeven aan de kassa wordt je aankoopgedrag geanalyseerd. Ik wil dat niet. Daarom heb ik zelf geen Happy Days kaart. Het valt me trouwens op dat bij elk bezoek aan het grootwarenhuis de kassiersters mij vragen of ik geen getrouwheidskaart heb. Beleid? Waarschijnlijk wel. Tot je overstag gaat voor de voordelen.

Je zou natuurlijk kunnen argumenteren dat dat weinig zin heeft omdat je niet kan vermijden dat je toch ooit op de grid zal opduiken. Een treinabonnement, banktransacties, GSM verkeer en, uiteraard, internetverkeer. Toch lijkt het me de moeite waard om waar het kan, je privacy te beschermen.

Wat dat internetverkeer betreft sta ik zelf ook aan de andere kant van de lijn. De discussie onder ontwikkelaars wordt al jaren beheersd door die eenhoorn: het klik- en kijkgedrag van de surfer doorgronden om zelf betere sites te kunnen bouwen zodat zowel de klant als de ontwikkelaar er beter van wordt. Ik heb het dan niet over usability, interface design en dergelijke. Wel over de analyse van het surfgedrag. Schoolvoorbeeld is Amazon dat zijn etalage zal modelleren naar jouw surfgedrag. Een brug te ver? Weegt het gemak van een op je smaak afgesteld aanbod op tegen het feit dat daarvoor, vaak ongevraagd, je gedrag wordt geanalyseerd?

Als we gordijnen voor onze ramen hangen omdat te verhinderen dat de buren bij ons binnen kijken, waarom laten we dan toe dat bedrijven en overheden ons gedrag kunnen analyseren zonder dat duidelijk is in wiens belang dat echt is?

Schaamteloos gepikt bij bnox en Bart. Maar dat mag de pret niet drukken: dit is een beestig interessante infografiek uit Japan die toont hoe globalisatie, voedselduurte, energieproblematiek en werkgelegenheid hand in hand kunnen gaan. Of nog, hoe geweldig verfijnd het socio-economisch systeem in mekaar zit enerzijds, en hoe geweldig gevoelig het is voor verandering. Verander één regel in het spel, en het heeft meteen een impact op de volledige maatschappelijk ruimte.

Twee bedenkingen bij zo van die infografieken.

1. Wie maakt er niet spontaan de associatie met The Sims na het zien van dit (toch ook wel hilarische) filmpje?

2. Wie maakt er nu eindelijk eens een filmpje dat in ‘plain english’ uitlegdt hoe België en de communautaire problematiek nu eigenlijk in elkaar zit? Commoncraft is het te volgen voorbeeld.

Gentlemen, in de startblokken!

• DVD to iPod Touch Converter (dvd to itouch) – iPod Touch software –
• Bijen + BBQ –
• Twistory – In public beta!
• Drieduizend.be op TV! – Kijkt, kijkt! De PJ op TV! Ja,ja!
• 10 Reasons it Would Rule to Date a Unicorn –
• How to Tell if Your Cat is Plotting to Kill You –
• BBC NEWS | Europe | Mystery of lost US nuclear bomb –
• Actual Letter to the Canadian Passport Office – Must Read! – Encyclopedia of Humor –
• YouTube – Fly Stick Van De Graff Levitation Wand from ThinkGeek –
• English Russia » The Fake One –
• 40 of The Most Creative Lamp Designs Ever –

Tip: er zit *geen* ondersteuning voor het IPX netwerkprotocol in Windows Vista. Nu niet. Nooit niet. Wat bent u met die kennis? Wel, mocht u – zoals ik – met uw maten eens een spelletje Red Alert 2 of zo willen spelen, dan staat u nu – zoals ik – te vloeken op Windows omdat je geen verbinding kan maken met je vrienden. Microsoft… *zucht*

Sinds een dag of wat is er een leuk nieuw speeltje: Twitterrank, ontwikkeld op een paar uur tijd door een onafhankelijke ontwikkelaar die iets leuks wou doen met Twitter. Het idee is simpel: meten hoeveel mensen er @replies naar jou sturen en die data aggregeren in een percentiel. Wat de man niet verwacht had, was het gigantische succes dat volgde: nog geen paar uur na release hadden een goede 2,000 twitteraars hun twitterrank via de website opgevraagd.

Het verhaal kent echter een aangebrand kantje. Twitterrank vraagt, net als de meeste andere Twitter apps, immers om je Twitter login en paswoord. Die heeft het nodig om op basis van je persoonlijke data je rank te kunnen berekenen. Enkele mensen begonnen het gerucht te verspreiden dat Twitterrank niet meer was dan een goedkope phising poging om Twitter logingegevens te verzamelen en, erger nog, te misbruiken. Al snel maakte de orginele ontwikkelaar zich bekend via o.a. ZDNet en maakte duidelijk dat hij zeker geen malafide bedoelingen had.

Het verhaal legt één van de achillespezen van het Web opnieuw bloot: De combinatie van menselijke nieuwsgierigheid en impulsiviteit leiden ertoe dat we probleemloos zeer persoonlijke informatie aan gelijk wie willen toevertrouwen. Ook als de beloning die er tegenover staat eerder mager is. Phising, het misleiden van mensen om hun credentials te kunnen stelen, is dan ook een ware plaag.

Erger is dat bonafide ontwikkelaars en de grotere spelers binnen de Web 2.0 ontwikkelingsgolf steeds meer van een gelijkaardig antipatroon gebruik beginnen te maken. In plaats van via protocollen zoals OAuth op elegante en veilige wijze data van elders op te vragen, wordt gratuit gevraagd naar paswoorden en logins. Facebook is hier een typisch voorbeeld: de meeste applicaties vragen toestemming om ‘persoonlijke informatie’ te lezen die ze nodig hebben. Ten eerste weet je niet welke informatie wordt verstuurd. Ten tweede weet je vaak niet wie er achter de applicatie in kwestie zit. Nu betwijfel ik de veiligheid van Facebook niet, maar gebruikers krijgen een slechte gewoonte aangeleerd: dat het oké, makkelijk en, ja, zelfs noodzakelijk is om anderen zomaar toe te laten tot je persoonlijke informatie.

Ook Twitter maakt zich schuldig aan dit anti-patroon: in plaats van in de API een beveiligde communicatiewijze te voorzien, moet je aan applicaties van derde partijen je Twitter paswoord/login geven om van hun diensten gebruik te kunnen maken. Ook ili.st van 10to1heeft je Twitter credentials nodig om te kunnen werken.

Dat we zelf als ontwikkelaar van gebruikers verwachten dat ze zomaar hun credentials in blind vertrouwen zullen afstaan, en dat die laatsten dat ook nog eens massaal doen, staat in schril contrast met het feit dat we er juist op hammeren om nooit of te nimmer je paswoord/username aan gelijk wie af te staan wil je niet het slachtoffer worden van identiteitsroof of erger.

Ikzelf ga alvast proberen om het standpunt van Jeremy Keith te volgen…