Privacy matters


Privacy Matters (Dutch version) from voet noot on Vimeo.

Gezien bij Bert.

Privacy matters. Het lijkt misschien zo niet maar ook wij laten hier ons knusse Vlaanderen overal argeloos sporen na. De digitale klantenkaart van de grootwarenhuizen is zo’n privacy killer: met de chip in de sleutelhanger die de meeste klanten zo gemakkelijk afgeven aan de kassa wordt je aankoopgedrag geanalyseerd. Ik wil dat niet. Daarom heb ik zelf geen Happy Days kaart. Het valt me trouwens op dat bij elk bezoek aan het grootwarenhuis de kassiersters mij vragen of ik geen getrouwheidskaart heb. Beleid? Waarschijnlijk wel. Tot je overstag gaat voor de voordelen.

Je zou natuurlijk kunnen argumenteren dat dat weinig zin heeft omdat je niet kan vermijden dat je toch ooit op de grid zal opduiken. Een treinabonnement, banktransacties, GSM verkeer en, uiteraard, internetverkeer. Toch lijkt het me de moeite waard om waar het kan, je privacy te beschermen.

Wat dat internetverkeer betreft sta ik zelf ook aan de andere kant van de lijn. De discussie onder ontwikkelaars wordt al jaren beheersd door die eenhoorn: het klik- en kijkgedrag van de surfer doorgronden om zelf betere sites te kunnen bouwen zodat zowel de klant als de ontwikkelaar er beter van wordt. Ik heb het dan niet over usability, interface design en dergelijke. Wel over de analyse van het surfgedrag. Schoolvoorbeeld is Amazon dat zijn etalage zal modelleren naar jouw surfgedrag. Een brug te ver? Weegt het gemak van een op je smaak afgesteld aanbod op tegen het feit dat daarvoor, vaak ongevraagd, je gedrag wordt geanalyseerd?

Als we gordijnen voor onze ramen hangen omdat te verhinderen dat de buren bij ons binnen kijken, waarom laten we dan toe dat bedrijven en overheden ons gedrag kunnen analyseren zonder dat duidelijk is in wiens belang dat echt is?

15 replies

  • De Brusselse vervoersmaatschappij heeft nu een elektronisch abonnement dat je telkens moet valideren als je op de bus of metro stapt. En zo weten ze van elke trouwe klant waar die heen gaat, hoe regelmatig, etc. Ik scan mijn kaartje zelden, net om die reden

  • Mooi gemaakt, misschien iets beter “verteerbaar” dan mijn eeuwig gezaag over Happy Days kaarten. Merci Matthias!

  • Paranoïde … als je gewoon een beetje nadenkt dan kan je best wel ontsnappen aan die beïnvloeding. Weeg de voordelen op aan de nadelen en wees realistisch over wat praktisch mogelijk is …

  • Om van het eeuwige gezeik aan de kassa af te zijn: “Heeft u als een getrouwheidskaart, mijnheer? Ah neen? Voordelen, brol, blahblah..” heb ik me een kaart aangevraagd op naam van “Hugo Kanipoepenos” woonachtig in Griekenland. Superhandig én voordelig zo’n kaart!

  • Vind je dat nu zelf niet een beetje te ver gaan? Kortingen en voordelen weigeren (= meer betalen) omdat Big Brother toch maar niet zou weten wat je allemaal in je winkelmandje legt (doodgewone voedingswaren e.d.). Paranoïde inderdaad en verre van realistisch 🙂

  • Wel, hangt een beetje af van wat die voordelen nu zijn. Even de Happy Days website doorsnuffeld: strijkijzers, fonduetoestellen, koffiezets, aardewerk van La Roche, een beperkte selectie weekendarrangementen, een bloeddrukmeter… Natuurlijk, de punten kan je ook gebruiken in de supermarkt zelf, wat ook wel mooi meegenomen is…

    Alleen.

    Is een uitstap naar Walibi het me wel waard om mijn koopgedrag aan anderen te openbaren? Voor mij toch niet echt. Dan misloop ik eens een ‘gratis’ pak yoghurtjes. En dan nog, want als je een beetje met verstand boodschappen doet, hoef je niet duurder uit te komen dan met zo’n kaart.

  • Oh nee, iemand zou Matthias zijn koopgedrag kunnen analyseren! Stel je voor! …
    Met je blog hier openbaar je veel meer persoonlijke informatie dan je met een klantenkaartje ooit zal kunnen doen!

  • Dit is veruit de indringendste, meest heldere uiteenzetting van hoe systemen je een bedrieglijk gevoel van veiligheid geven.

    Dank je voor de link!

    Hannes.

  • @Osahi: is dat van de tram/bus/metro niet een beetje overdreven? Ik denk dat die meer te vertrouwen zijn dan winkelketens die mikken op persoonlijke reclame. Die dingen in de metro zijn louter tel- en controlemachines: controle van de geldigheid van je kaart, en vooral tellen van de passagiers om statistieken van het gebruik en de bezetting te kunnen maken en aldus routes en capaciteit deftig te kunnen plannen. Iets dat ook in jouw voordeel is dus.

  • Privacy, een heikel punt?
  • Zoals Peter al impliciet aanhaalt gaat het om vertrouwen. Je vertrouwt de GB of de STIB om jouw gegevens te behandelen en niet door te geven aan anderen (een achterdochtige madam of schoonmoeder bvb, of uw aartsvijand bij de Albanese mafia). Helaas pindakaas, de STIB besteedt de verwerking van je gegevens uit aan een andere firma, waar toevallig de neef van de nicht van uw schoonmoeder werkt, tevens ook het hulpje van de head honcho van de lokale afdeling van de Albanese mafia. Dubbel pech, eventjes een Excel-sheet aanmaken, wat hocus pocus erop loslaten et voila: jij bent elke dinsdag om 10u37 in metrostation Congres, waar je opeens – discreet – in de meute aangepakt wordt door 2 fancy kerels in kostuum.

    Om maar te zeggen dat ge altijd gegevens toevertrouwt aan andere mensen, en dat dat altijd gevaarlijk is. Op Facebook zitten er genoeg domme kiekens die op de wall van persoon X vragen of ie die dag naar event Y gaat. Toevallig is X zijn profiel publiek en *katsjing* iedereen kan te weten komen of X die dag thuis gaat zijn of niet. Privacy leaks moet je dus niet eens zo ver gaan zoeken als in het filmpje gesuggereerd wordt.

  • Belangrijk te noteren: er is een verschil tussen plaatsen en momenten waar je er zelf voor kiest en plaatsen waar je de keuze – ogenschijnlijk – niet hebt.

    Een weblog, facebook, twitter,… zijn privacy killers, maar alle mogelijkheden bij elkaar genomen heb je zelf in de hand wat je op het net gooit en laat staan.

    Je kan anderzijds moeilijk honger lijden, onbereikbaar zijn of te voet van Brugge naar Gent stappen omdat je niet wil dat men je kan tracken via je abonnement, gsm of getrouwheidskaart.

    En in een digitale wereld wordt het steeds moeilijker om in het laatste geval door de mazen van het net te glippen.

  • @Boskabout: als die gegevens al door andere firma’s verwerkt worden, zullen die er meestal niet al te veel mee kunnen doen aangezien het dan om anonieme nummers van een of ander pasje gaat.

  • @Peter gij gaat er vanuit dat die gegevens effectief anoniem zijn?

    Een voorbeeldje: Ik krijg in het kader van een mailinglist mails van KBC met URL’s in om bvb mijn adresgegevens aan te passen. Die gegevens staan verdorie in de URL! En zoals we allemaal (zouden moeten) weten, zijn e-mails niet geëncodeerd…

Commentaar is gesloten