Zomer

Oef, veel aan mijn hoofd. Zo laten de laatste maanden zich tekenen. Er was een verhuis naar nieuwe burelen op het werk. Ik heb miserie gehad met een macbook die uiteindelijk werd omgeruild voor een nieuw toestel. De opleiding Knowledge Graph is in volle gang getrapt en ik krijg daar wekelijks huiswerk voor. Er is nog dat Italiaans waar ik nog meer huiswerk voor heb. En dat is dan nog naast een boel andere besognes.

September. Indian summer. Om de een of andere reden is dit mijn favoriete tijd van het jaar. Het is nog zomer, maar er zit verandering in de lucht. Het loof in de bomen ziet er steeds minder fris uit, het licht wordt anders – voller en kleurrijker naar mijn gedacht. Het wordt langzaam frisser en de geur van een kolenkacheltje dat voor het eerst terug wordt aangestoken, vult ’s avonds de straten.

Was er dit jaar weer eens editie van het Cactusfestival. Het enigste festival waarvoor ik nu eens niet op een trein moet kruipen en slaping voorzien om bij te kunnen wonen. Natuurlijk laat ik dat dan niet liggen. ’t Is ook zo’n beetje door de Grote Media uitgeroepen als het gezelligste zomerfestival te lande. Maakte het ook dit jaar zijn reputatie waar? Het zonnetje stak uit, ’t was niet te warm, er was aanvaardbaar veel volk en het Minnewaterpark lag er andermaal liefelijk bij.

Eum. Foute bewoording. Ik ben eigenlijk dringend op zoek naar verfrissing. Na een kleine week zijn nu ook die laatste koele plekjes in huis ongemakkelijk warm geworden. Op zich kan ik warm zomerweer best wel genieten, maar hier in Vlaanderen lijkt het altijd van het ene extreem in het andere te gaan. Eerst maanden ijskoud voos stormweer en op drie dagen tijd lijkt de zon te schijnen like there’s no tommorow!

Het is weer zomer en dat betekent dat het Spoor zijn klassieke eendeksrijtuigen inruilt voor dubbeldekkers. De idee is om zo de grote jaarlijkse zondvloed aan dagjesmensen richting kust op te vangen. Een lovenswaardig initiatief maar de ervaring vandaag brengt mij er toe toch twee jaarlijks recurrente kanttekeningen te maken.

De zetels in de dubbeldekkers zijn naar het schijnt ergonomisch verantwoord. Niettegenstaande ik de NMBS dankbaar ben dat ze zo’n interesse vertoont in de gezondheidstoestand van mijn onderrug, moet ik toegeven dat de rotdingen mij meer rugbrekens opleveren dan dat ze een rustgevende invloed hebben. Probeer maar eens in zo’n zetel in te dommelen zonder op de schoot van de persoon tegenover u neer te kletsen. Om nog maar te zwijgen van die irritante bobbel in het midden van de zetel. Je kan ook niet vooruitzakken want de zetels staan zo dicht bij elkaar dat een ietwat uit de kluiten gewassen manspersoon al snel met zijn knieën in zijn nek zou moeten zitten. Grote turn off dus.

Ik zit hier nog wat bij te lezen op Planet Debian en Planet Grep terwijl het buiten is beginnen stortregenen. Van een goede plensbui ’s avonds, vlak voor ik ga slapen kom ik altijd tot rust. Water schijnt immers rustgevend te zijn en ik kan dat volledig beamen. Het monotone geluid van stromend water vind ik ideaal om mee in slaap te vallen.

Thuis heb ik een dakraam. Wanneer het op het dubbelglas regent klinkt dat alsof er een ongeregeld legertje tamboers buiten staat te drummen. Alleen niet zo luid en begeleid door het klotsende water in de dakgoot.

Het is elk jaar weer iets om naar uit te kijken: welke nieuwe, exuberante modetrends zullen er tijdens de zomer hun opwachting maken? Het zat er al een tijdje aan te komen maar naar mijn gevoel is het dit jaar echt wel raak: de zonnebril. Hoe modieuzer, hoe liever. Enfin, modieuzer: aan sommige populaire modellen wil ik mij wel eens ergeren.

Neem nu wat ik – bij grebrek aan een correcte benaming – noem ‘de berlin wall’ bril. Het gaat om het model waarachter het gezicht van de eigenaar grotendeels schuilgaat. Dat de wenkbrauwen quasi-volledig achter het UV werende glas schuilgaan is duidelijk de regel. Vaak is de bril uit één stuk gefabriceerd.