Sfeer

Olie. Een ganse avond lang. Eergisteren trokken collega J. en ik naar de UGC voor een avondje kwaliteitsfilm: There Will Be Blood met Daniel Day-Lewis. Goed voor een oscar en met véél lovende kritieken.

Het is op zijn minst een doorwrochte film. Regisseur Paul Anderson baseerde zich op het boek Oil! van Upton Sinclair. In 150 minuten wordt het verhaal verteld van een zilvermijnman die aan het begin van de 20ste eeuw op zoek gaat naar olie. Tegen de achtergrond van een Amerika in volle economische expansie wordt hij een oliebaron. Alleen heeft hij het lot niet mee want ondanks zijn fortuin krijgt hij af te rekenen met tal van persoonlijke beproevingen.

Dit is echt een film van episch formaat. In de eerste plaats door de magistrale acteerprestatie van Day-Lewis (daar alleen voor de moeite waard!). Daarnaast wordt is het ongelofelijk hoe de Midwest anno 1900 in beeld werd gebracht. Wie es gewesen wass. Ook qua verhaal vond ik het een heerlijke film. De hoofdpersonages maken een hele ontwikkeling door en de opbouw naar het einde vond ik werkelijk super. Vooral de botsingen tussen Eli Sunday en Daniel Plainview zijn een geniale uitting van de gewrochtheid van een Amerikaanse tijdsgeest vol tegengestelde waarden. Ook de muzikale score was dik in orde en bracht de sfeer er helemaal in.

Alleen, het is niet bepaald licht entertainment. Dit is betrekkelijk zware kost. Niet dat er op goedkoop sentiment of wordt gespeeld, maar bij momenten gaat het er vrij hard en cynisch aan toe. Zo hard zelfs dat de zaal moest lachen. Bovendien ligt het tempo bijzonder traag. Verwacht geen flitsende dialogen of keiharde actie. Alles draait rond het onderdompelen van de kijker in de sfeer en de lankmoedigheid.

En toch. Ik vind dat hij terecht een oscar verdient. Als je eens wil genieten van een epos zonder weerga: zeker kijken.

’t Is weer van dadde: de kerstmarkten zijn weer in het land. Hier in Brugge is het dit jaar allemaal nog schreeuweriger dan de voorbije jaren. Maar het publiek lust er pap van: vandaag kon je letterlijk op de koppen lopen. Zelfs al was het weer eerder druilerig en nat.

Ach, kerstmarkten. Toen ik klein was heb ik met mijn vader ooit die van Keulen bezocht. Dé archetypische kerstmarkt. Ze had wel iets feërieks. Standjes met kerstdecoratie, weihnachtsmuziek en geraffineerde decoratie. Waarlijk wonderbaarlijk. De kerstmarkten hier in Vlaanderen daarentegen, zijn in mijn ogen niet veel meer dan een commercieel afkooksel. Eerst de overdaad aan vettige etensstandjes met hamburgers en braadworsten en dan de gluhweinstandjes waar, volgens mij, vooral Filiers vandaag fortuinen aan verdiend. Dan is er de massa die zich stort op de standjes met talrijke prullaria die duur wordt verkocht. Wat hebben bijvoorbeeld fake Afrikaanse beeldjes in godsnaam nog te maken met kerstmis? Tenslotte hebben ze hier in Brugge de slechte gewoonte om reeds voortijdig met zachte aandrang de boel te sluiten.

Ach kerstmarkten, ze zijn duidelijk niet aan mij besteedt. En ondanks die verzuchtingen is het wel een keertje leuk om er eentje te bezoeken als het weer wat meezit. Maar mijn grootste verzuchting, dat is toch wel dat ze elk jaar vroeger en vroeger beginnen. En ik ben nog niet eens in de kerstsfeer! Daar is het nog véél te vroeg voor. Sinterklaas moet overigens duidelijk plaats ruimen voor de commercie die Kerstmis is geworden. Als het aan mij lag zou ik alles kerstmis-related verbieden voor 6 december. Of ben ik nu té verzuurd en enggeestig aan het doen?

Op 27 oktober sloot Café Rond Punt zijn deuren. Het werd gedurende 36 jaar uitgebaat door de familie Latré en ontleende zijn naam aan de rotonde met de E40. Het café was een geliefde trekpleister voor vertegenwoordigers, zakenmannen op doorreis en inwoners uit de regio en was elke dag van 7 tot 20 uur geopend. Het was een begrip in Aalter en dus moest de sluiting passend gevierd worden met een groot feest: gratis drank á volonté en veel leute. Meer moest er niet nodig zijn.

En natuurlijk heb ik met mijn D50 een paar leuke sfeershots geschoten. Ik heb gelijk ook eens geëxperimenteerd met RAW en de mogelijkheden van Photoshop CS2: ik ben zwaar onder de indruk. Ik kan begrijpen waarom wie eenmaal in RAW begint te schieten, niet meer terugwil naar JPEG. Het resultaat van een avondje spelen met de vele mogelijkheden vind je hieronder.

(… en de rest)

Kerstmarkten zijn niet aan mij besteedt. Niet écht. Toch niet de opgeklopte heisa die dit jaar zwaar potten breekt. Gisteren heb ik bij gelegenheid een bezoekje gebracht aan de kerstmarkt van Leuven.

Het eerste wat mij te binnen schoot was “platte commercie”. Ik had het graag met een eufemisme willen zeggen, maar ik denk niet dat dat passend zou geweest zijn. Toch niet om het geheel van schreeuwerige kraampjes te benoemen. Barbecuekramen en druppelkotjes die zich de allure van dranketablissement volledig met zitplaatsen en kaart aanmeten, kan ik moeilijk een kerstmarkt noemen. Laura Lynn zou er bovendien ’s avonds optreden op een inderhaast opgetrokken podium en Radio 2 was prominent aanwezig. Afgezien van wat dennetakken kon ik mij even goed op de Gentse Feesten gewaand hebben. Om nog maar te zwijgen van de massa volk die er wel pap van lustte en massaal op het appel was.

De laatste échte kerstmarkt die ik heb bezocht was die van Keulen een tiental jaar geleden. Huisjes met snuisterijtjes voor aan en onder de kerstboom, handgemaakte poppetjes en kerstballen, snoepgoed en dies meer. Daar heerste toen de échte kerstsfeer.

Neen, kerstmarkten in Vlaanderen zijn niet écht aan mij besteedt.